4

​ขวัญนรีมองหน้าของคนขับรถคนใหม่ของเธอ...

​เพียงสายตาสบกัน เธอเป็นฝ่ายต้องเมินหลบเขา...ผู้ชายคนนี้...ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวเร็วได้อย่างน่าแปลก

​ท่านเกื้อคุยกับเขา...ตอนแรกก็เป็นการสัมภาษณ์ปรกติ เพราะจะต้องพูดคุยละเอียดเกี่ยวกับประวัติความเป็นมา การมาทำงานในตำแหน่งคนขับรถของภรรยา ที่ต้องใกล้ชิดกับขวัญนรี เขาจะต้องทำให้ละเอียดรอบคอบ

​แต่พอคุยกับภาคไปสักพัก ประมุกของบ้านกลับมีเสียงหัวเราะอย่างชอบใจ และชวนเขาคุยเกี่ยวกับเรื่องการทำงานของตัวเองที่ผ่านมาก่อนปลดเกษียณ

​ต้องเรียกว่าแบบนี้ สามีของเธอโดนคนขับรถคนใหม่ตกไปแล้วหรือเปล่านะ? ขวัญนรีถามตัวเองในใจ เธอมองสำรวจเขาเป็นระยะ เขาดูนอบน้อมและสุภาพ แม้จะตัวใหญ่มาก...แต่ก็ไม่ได้ดูน่ากลัวแต่อย่างใด เขากลับดูสมาร์ท หน้าตาของเขาหล่อเชียวล่ะ หล่อแบบไทยแท้ คมเข้ม...ผิวสีทองแดงของเขา มันทำให้เขาดูดี...บ่าไหล่กว้างกำยำ เอวของเขาสอบ สะโพกเพรียว...เธอมองไล้ลงไปเรื่อยๆ แล้วก็หน้าแดงเรื่อ เมื่อเผลอไปสะดุดสายตากับบางส่วนของคนขับรถหนุ่ม

​ขวัญนรีได้แต่กลืนน้ำลายและเอาสายตาของตัวเองออกมาจากที่ตรงนั้นเสีย

​“วันนี้ก็ให้ภาคลองขับรถพาหนูไปช้อปปิ้งดูสิจ๊ะ”

ท่านหันมาหาภรรยา ขวัญนรีพยักหน้าแล้วรับคำเสียงหวาน

​“ก็ได้ค่ะ ท่านเกื้อคะ...หนูมีนัดกับเพื่อนไว้เรื่องจะไปเที่ยวต่างจังหวัด...เอ่อ...หนูจะมาขออนุญาตท่านน่ะค่ะ”

​“ไปไหนกันจ๊ะ...”

คิ้วของเขาขมวดน้อยๆ มองหน้าสวยหวานของภรรยาผู้อ่อนวัยกว่าเขาถึงสามสิบสามปี เธอสวยสะพรั่งขึ้นทุกวัน ขณะที่เขาร่วงโรยแก่ชราลง...สังขาร...อายุ...คือสิ่งที่มนุษย์ไม่สามารถจะหยุดยั้งมันได้ ทำได้แค่เพียงทอดเวลาก็เท่านั้น

​ถึงเวลาหนึ่งท่านเกื้อก็ปลงว่าเขาจะต้องลาโลกไปก่อนภรรยานั้นของแน่

​ด้วยโรคร้ายที่เป็นอยู่ตอนนี้ มันก็ทำให้เขาปลงๆ ไปได้มาก...และไม่อยากจะทรมานกับอาการที่เป็น บางหนแทบจะอยากให้หมอฉีดยาให้ตายๆ ไปเสียจะได้พ้นจากอาการ ทว่า...เขาก็ยังขี้ขลาด และยังหวงในสิ่งที่ยึดเป็นของตนเอง เงินทอง สมบัติ และภรรยาคนสวย...

​“ไปที่เขาใหญ่น่ะค่ะ เอารถไป”

เธอยิ้มส่งให้กับเขา...เกื้อชนนั้นยอมให้เธอคบหาเพื่อนอยู่บ้าง ตั้งแต่ที่แต่งงานกันมาได้ระยะหนึ่ง ซึ่งทุกคนก็อยู่ในสายตาเขาทั้งนั้น สิ่งที่ขวัญนรีทำให้เขารู้สึกชื่นใจ ภาคภูมิและมีความสุข คือเธอไม่เคยคิดนอกใจเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว และทำหน้าที่ภรรยาได้ดีมาก แม้ว่าตัวเขาเองจะเป็นสามีที่ทำหน้าที่ของตัวเองได้ตรงกันข้ามกับเธอเกือบจะสิ้นเชิง

​เวลา ความผูกพัน ความสม่ำเสมอ ทำให้ท่านยิ่งรักและวางใจ และรู้สึกผิดที่ทำให้ภรรยาคนสวยไม่เคยด่างพร้อยของท่านต้องเสียใจ โดยเฉพาะเรื่องล่าสุดที่ท่านไปพลาด...

​น่ะ...ก็ไม่เคยพลาดสักที พลาดแล้วก็กลับกลายเป็นเรื่องใหญ่ ดีที่ทางนั้นไม่ได้เรียกร้องอะไรมาก แค่ลายเซ็นเดียว...แค่รับรอง ว่าเด็กนั่นมีพ่อ...เขาทำให้แล้วก็จบๆ ไปเสีย กับเงินอีกก้อนที่ฟาดหัวไป มันเรื่องใหญ่ก็ตรงที่ทางนั้นเสือกทำให้เมียของเขารับรู้นี่แหละ

​ตอนแรกก็กลัวๆ เกรงๆ ว่าเธอจะลุกขึ้นมาอาละวาดอะไรเอา การที่เขาให้ความสุขเธอไม่ได้ ให้ทายาทเธอไม่ได้ แถมยังแก่ชราลงทุกวัน มันก็เหมือนเป็นปมอย่างหนึ่งของเกื้อชน ที่เกรงว่าสักวันถ้าเกิดว่าขวัญนรีเกิดเอะใจอะไรขึ้นมาได้ ว่าไม่ควรจะมาใช้ชีวิตวัยสาวนี้กับผัวแก่คราวพ่ออย่างเขา เกิดฟ้องหย่าขึ้นมา เขาจะต้องเสียทุกสิ่งให้เธอครึ่งหนึ่ง...โอ...มันไม่ดีแน่ๆ ล่ะ เขาจะอยู่กับใครได้ล่ะแก่ป่านนี้แล้ว ก็หวังจะฝากผีฝากไข้ให้เธอดูแล เขาเลยเอาใจเธอด้วยการยอมให้เธอมีทายาทไว้เป็นตัวแทนเขา...มันทำให้ขวัญนรีคงไม่คิดหย่า ทิ้งเขา และแบ่งเอามรดกไปด้วยแน่ๆ

​นี่ล่ะเกื้อชนถึงไม่ยอมทำพินัยกรรมใดๆ เขาเกรงว่าจะเป็นการแช่งตัวเองทางอ้อมนั่นหนึ่ง อีกอย่างคือกลัวขวัญนรีจะทิ้งเขา เขากลัวสิ่งนี้ที่สุด

​ทุกวันนี้เอาใจเมียมาก...ยอมตามใจเธอ เขายอมให้เธอมีลูกที่ใช้ว่าเป็นชื่อเขาก็ได้ ถ้าเกิดว่าน้ำเชื้อของเขามันใช้ทำเด็กเทียมนั่นไม่ได้ แต่...ให้มันเป็นทางเลือกสุดท้าย

​“ไปกับหนูเอื้องน่ะหรือ?”

​“ค่ะ หนูก็มีเพื่อนแค่นั้นแหละค่ะท่าน”

เธอยังคงยิ้มอ่อนส่งให้กับเขา เกื้อชนพยักหน้าแล้วเอ่ยอนุมัติ

​“เอาสิ เอารถบ้านเราไป หนูจะได้สะดวกสบายยังไงล่ะจ๊ะ เอาคันใหม่ไปใช้สิ”

​เขาเอ่ยอนุญาตให้เธอเอารถตู้คันหรูที่เพิ่งได้มาใหม่ป้ายแดงให้เธอเอาไปใช้เที่ยวกับเพื่อนๆ ได้ ขวัญนรีเลิกคิ้วเล็กน้อย สามีของเธอค่อนข้างจะหวงของ...ยิ่งรถ ท่านเกื้อมักจะหวงมากเป็นพิเศษ ท่านมีรถหรูมากมาย จอดไว้เป็นโกดังเกินยี่สิบคัน แม้ตอนนี้จะอายุมาก ชรามากและมีโรคประจำตัว เอาไปใช้โฉบเฉี่ยวไม่ได้เหมือนอดีต แต่ก็ยังคงสะสม...คนรู้ใจหลายๆ คนก็มักจะให้ของขวัญท่านเป็นสิ่งนี้

​“ขอบคุณมากค่ะ”

​เธอพนมมือไหว้ท่านกราบกับอกอย่างออดอ้อน เธอรู้ว่าท่านชอบให้เธอแสดงความรักแบบนี้ ขวัญนรีไม่ใช่คนโง่ ไม่อย่างนั้นเธอคงจะไม่ได้ทะเบียนสมรสจากท่านแน่ ขนาดภรรยาเก่าเกื้อชนยังไม่ยอมจดทะเบียนด้วยเลย...

​เธอเองก็เพิ่งจะมาประสบผลสำเร็จก็เมื่อห้าปีก่อนนี้...ท่านพาเธอไปเซอร์ไพรส์จดทะเบียนสมรสให้ นั่นก็เพราะ...ตรวจพบว่าตัวเองมีโรคร้าย

​เธอรู้ทัน...ว่าเกื้อชนทำไมถึงได้ทำดีกับเธอ มอบนามสกุลให้เธอ...นั่นเพราะเขาเกรงว่าเธอจะทิ้งเขาในบั้นปลายนั่นเอง

​ขวัญนรีขอบคุณความอดทนของตนเอง...

​แน่นอนว่าเธอมีรางวัลรออยู่ในตอนท้ายของความอดทนอดกลั้นนั้นแน่นอน