บทที่ 2 คุณนายสายสมร

เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาไม้สักทองดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าจะถล่ม แต่ภายในห้องโถงกว้างกลับเงียบสงบจนตะวันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว แผ่นหลังของเธอเปียกโชก และน้ำหยดลงบนพรมทออย่างดีจนเธอรู้สึกผิด

          “จะยืนตัวแข็งอยู่อีกนานมั้ย ถอดเสื้อลายสก็อตเน่า ๆ ของเธอออกซะ แล้วเอาผ้าเช็ดตัวนี่ไปซับหน้าเช็ดผมให้แห้ง”

น้ำเสียงเรียบเฉยดังมาจากโซฟาบุกำมะหยี่สีแดงเข้ม คุณนายสายสมรอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีหน้ากากหรือแว่นตากวนใจ แสงสลัวภายในบ้านขับให้ผิวของเธอเลื่อมพรายประดุจมุก ตะวันรับผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดมาอย่างงง ๆ ยอมทำตามคำบอกกล่าวของอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย

ทว่าในจังหวะที่ตะวันจะถอดเสื้อเชิ้ตออก เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะด้านในมีเพียงเสื้อกล้ามสีขาวตัวเดียว และตอนนี้มันก็เปียกชุ่มแล้ว

“ถะ ถอดเสื้อเหรอคะคุณนาย ฉันเป็นผู้หญิงนะ”

“แล้วฉันดูเป็นผู้ชายหรือไง?”

          สายสมรเลิกคิ้วมอง สายตาคมกริบไล่ตั้งแต่ลำคอระหงไปจนถึงช่วงเอวของตะวัน

“เปียกจนเห็นเสื้อกล้ามข้างในขนาดนั้น ถ้าปอดบวมตายในบ้านฉัน จะเป็นภาระต้องลากศพออกไปทิ้งอีก ถอดวางไว้บนตะกร้าหน้าห้องน้ำนั่นแหละ เดี๋ยวให้สาวใช้หาเสื้อคลุมมาให้”

ตะวันหน้าร้อนผ่าว ไม่ใช่เพราะไข้ขึ้น แต่เพราะสายตาคู่นั้น เธอยอมทำตามอย่างว่าง่าย รีบจัดการตัวเองในห้องน้ำครู่ใหญ่ ก่อนจะก้าวออกมาในชุดเสื้อคลุมผ้าแพรสีน้ำเงินเข้มที่ดูดีกว่าเสื้อผ้าทั้งตู้ของเธอรวมกัน

เมื่อกลับมาที่ห้องโถง เธอเห็นคุณนายกำลังนั่งจิบชา กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกมะลิอบอวลไปทั่วบริเวณ บนโต๊ะข้างตัวเธอมีตะกร้าหวายใบเล็กที่ใส่ดอกคุณนายตื่นสายหลากสีซึ่งถูกเด็ดมาอย่างประณีต

“มองอะไร?” สายสมรพึมพำโดยไม่เงยหน้าจากถ้วยน้ำชา

“ปะ เปล่าค่ะ แค่ไม่คิดว่าคุณนายจะสวยขนาดนี้”

ตะวันหลุดปากพูดสิ่งที่คิดออกไป จนต้องรีบยกมือปิดปากตัวเอง

มือที่กำลังถือถ้วยชาชะงักไปเล็กน้อย สายสมรเงยหน้าขึ้น มองเด็กปากไวตรงหน้าที่ตอนนี้ดูเหมือนลูกหมาตกน้ำในชุดผ้าแพรราคาแพง

“สวยงั้นเหรอ คำชมจากเด็กที่เพิ่งเรียกฉันว่าป้าเมื่อห้านาทีที่แล้ว ฟังดูเชื่อถือไม่ได้เลยนะ”

“โถ่ ก็ตอนนั้นคุณนายแต่งตัวเหมือนจะไปกู้ระเบิดซะขนาดนั้น ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าเป็นคุณนาย” ตะวันขยับเข้าไปใกล้ นั่งลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลักฝั่งตรงข้าม “แล้วนี่..คุณนายอยู่บ้านคนเดียวเหรอคะ บ้านออกจะกว้าง ไม่เหงาเหรอ”

“เงียบกับเหงามันไม่เหมือนกันนะ เอ่อ เธอ ชื่ออะไรนะ”

“ตะวันค่ะ ฉันชื่อตะวัน ลูกแม่สร้อย แล้วก็ อายุสามสิบเอ็ดค่ะ ไม่เด็กแล้ว”

ตะวันย้ำประโยคหลัง และคนอายุมากกว่าก็หลุดยิ้มออกมา

“จะอายุเท่าไหร่ถ้าเกิดหลังฉันมากกว่าสิบปีฉันก็ถือว่าเด็กทั้งนั้น”

          สายสมรวางถ้วยชาลงเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อ

“ฉันชอบความเงียบ เพราะมันคือความสงบ ฉันใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตคุมคนในตลาด จัดการปัญหาบ้านเช่า เจอคนร้อยพ่อพันแม่ที่จ้องจะเอาเปรียบ พอได้กลับมาอยู่ท่ามกลางดอกไม้ที่ฉันปลูกเอง มันคือช่วงเวลาเดียวที่ฉันไม่ต้องเป็น 'คุณนาย' ให้ใครเกรงใจ”

ตะวันมองจังหวะการพูดและท่าทางที่ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยภายใต้ความสง่างามนั้น เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าที่มือของคุณนายมีรอยขีดข่วนจาง ๆ คล้ายรอยหนามจากกิ่งกุหลาบ

“คุณนายรักดอกไม้พวกนี้มากเลยเหรอคะ ถึงขนาดต้องออกไปดูแลเอง ทำไมไม่จ้างคนงานเพิ่มล่ะ”

สายสมรยกถ้วยชามาจิบเล็กน้อย แล้ววางมันกลับลงบนจานรองลายดอกไม้ เธอส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอ่ย

“ดอกคุณนายตื่นสายน่ะ ต้องอาศัยแดด ถ้าไม่มีแสงก็ไม่บาน” สายสมรใช้นิ้วเรียวยาวลูบกลีบดอกไม้ในตะกร้าเบา ๆ

“มันสอนให้ฉันรู้ว่า ทุกอย่างมีจังหวะเวลาของมัน ถ้ามันยังไม่พร้อมจะบาน ไปบังคับมันก็มีแต่จะเฉาตายเปล่า ๆ”

สายสมรเงยหน้าขึ้นสบตากับตะวันดวงตาคู่นั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนแรก แต่มันมีความวูบไหวบางอย่างที่ตะวันอ่านไม่ออก

“ก็คงเหมือนเธอมั้ง ที่บุกเข้ามารบกวนเวลาของฉันในวันที่ฝนตก”

“ฉันไม่ได้อยากจะรบกวนคุณนายสักหน่อย ก็แค่เอาเงินค่าแผงมาให้เหมือนทุกที ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าป้าจันทร์ไม่อยู่”

ตะวันตอบเสียงแผ่ว ความใกล้ชิดในห้องที่เงียบสงัดทำให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ผสมกลิ่นฝนจากตัวคุณนาย มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้เคลิบเคลิ้มอย่างประหลาด

“ส่งเงินแล้วก็หมดธุระเรื่องค่าแผงแล้ว”

          สายสมรขยับตัวลุกขึ้น กลิ่นหอมนั้นลอยมาปะทะจมูกตะวันชัดเจนขึ้นเมื่อเธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า “แต่มีเรื่องที่เธอต้องรับผิดชอบ”

“รับผิดชอบ? รับผิดชอบอะไรคะ”  

ตะวันแหงนหน้ามองคนตัวสูงกว่าเล็กน้อยที่กำลังโน้มตัวลงมาหา

“รับผิดชอบที่มาทำลายความสงบของฉัน” สายสมรยกยิ้มมุมปากก่อนจะพูดต่อ “ในเมื่อเธออยากรู้จักฉันมาก ฉันก็จะให้เธอได้รู้จักให้เต็มที่”

“หมายความว่าไงคะ”

ตะวันขมวดคิ้ว หัวใจเต้นระส่ำจนเกินจะควบคุม ยิ่งในตอนนี้ที่กลิ่นหอมจากตัวอีกฝ่ายมันเข้าใกล้เธอมากขึ้น

          “พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้า มาหาฉันที่นี่ ฉันจะสอนเธอปลูกต้นไม้ มีค่าจ้างให้”

          “โหเจ็ดโมง ช่วงนั้นแดดกำลังเปรี้ยงเลยนะคุณนาย ไม่กลัวผิวเสียเหรอคะ”

          “หึ จะกลัวทำไม” คุณนายสายสมรมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย “พรุ่งนี้ฉันจะใส่หมวกใบใหญ่กว่าเดิม และเธอต้องเป็นคนถือร่มให้ฉันด้วย”

คุณนายสายสมรเดินจากไปทิ้งให้ตะวันนั่งอึ้งอยู่กลางห้องโถง ท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มซาลง ทิ้งไว้เพียงหัวใจที่เต้นดังมากขึ้น

ตะวันยกมือขึ้นแตะที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองเบา ๆ ความรู้สึกแปลกใหม่นี้เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน

แบบนี้เหรอที่เค้าเรียกว่าตกหลุมรัก  พอคิดถึงความน่าจะเป็นนี้ ตะวันก็รีบส่ายหน้า

ไม่ได้ ๆ  จะตกหลุมรักคนที่อายุน้อยกว่าแม่ไม่กี่ปีได้ยังไง