บทที่ 3 ร่มคันเดียวกัน

เจ็ดโมงเช้าเป๊ะ...

ตะวันยืนอยู่หน้าประตูรั้วอัลลอยด้วยสภาพที่ดู ‘ฝืนสังขาร’ สุดขีด เธอไม่ได้ตื่นเช้าขนาดนี้มาตั้งแต่วันกีฬาสีสมัยมัธยม ในมือถือร่มคันใหญ่ยักษ์ที่แม่หยิบส่งให้พร้อมกับสายตาเคลือบแคลงสงสัย

“มาตรงเวลาดีหนิตะวัน”

เสียงนุ่มลึกดังขึ้นจากเบื้องหลัง ตะวันหันไปมองแล้วก็ต้องเกือบทำร่มหลุดมือ คุณนายสายสมรอยู่ในชุดเตรียมจัดสวนที่อลังการกว่าเดิม

เธอสวมเสื้อแขนยาวผ้าลินินสีขาวสะอาด กางเกงขายาวเข้าชุด และที่ขาดไม่ได้คือหมวกปีกกว้างที่กว้างจนแทบจะคลุมไหล่ได้มิด ครั้งนี้เธอไม่ได้ใส่หน้ากากอนามัย แต่แต้มครีมกันแดดจนใบหน้าเนียนละเอียดดูเงาวาวรับแสงอรุณ

“มาเป็นคนถือร่มไงคะ กลัวใครบางคนผิวจะลอกซะก่อน” ตะวันแกล้งประชด แต่สายตากลับลอบมองริมฝีปากสีแดงของคุณนายอย่างเผลอตัว

“พูดมาก...กางร่มสิ”

สายสมรเดินนำเข้าไปในสวนทางทิศตะวันออก ที่ซึ่งแดดอ่อน ๆ กำลังพาดผ่านกอคุณนายตื่นสายที่ยังหุบกลีบรอเวลา

ตะวันรีบกางร่มคันยักษ์ครอบคลุมร่างโปร่งบางของคุณนายเอาไว้ ระยะห่างระหว่างเธอกับสายสมรเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นครีมกันแดดราคาแพงผสมกับกลิ่นสบู่หอมละมุนจากตัวคุณนายลอยมาเตะจมูกจนตะวันต้องแอบกลืนน้ำลาย

“ถือนิ่ง ๆ สิ กางให้มันดี ๆ อย่าให้แดดเลียโดนแขนฉัน” สายสมรสั่งขณะย่อตัวลงนั่งบนม้านั่งตัวเล็ก เธอเริ่มใช้พลั่วอันจิ๋วพรวนดินอย่างเบามือ

“คุณนายคะ ฉันถามหน่อยเถอะ ทำไมต้องกลัวแดดขนาดนี้ คุณนายออกจะสวย ต่อให้คล้ำลงหน่อยก็ยังสวยอยู่ดีค่ะ”

สายสมรชะงักมือ เธอเงยหน้าขึ้นมองคนถือร่มผ่านขอบหมวก ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย

“บางครั้ง...ความสวยมันก็จำเป็น และเป็นประโยชน์กับเรานะตะวัน”

“จำเป็น?” ตะวันขมวดคิ้ว “จำเป็นยังไงคะ”

“ฉันเป็นเจ้าของตลาด ต้องจัดการปัญหาสารพัด ถ้าฉันปล่อยตัวให้ดูโทรมใครจะยำเกรง ฉันต้องดูดีที่สุดเสมอ เข้าใจรึยัง”

ตะวันนิ่งไป เธอไม่เคยคิดถึงมุมนี้ ‘คุณนายตื่นสาย’ ที่ใคร ๆ ตราหน้าว่ารักสบาย แท้จริงแล้วอาจจะเป็นผู้หญิงที่แบกความกดดันไว้มหาศาลจนต้องสร้างเกราะกำบังขึ้นมาปกป้องตัวเอง

“แต่ตอนอยู่กับฉัน... คุณนายไม่ต้องดูดีตลอดเวลาก็ได้นะ” ตะวันพูดออกมาจากใจจริง “เป็นแค่คุณสายสมรเฉย ๆ ก็พอ”

พลั่วในมือคุณนายเกือบจะปักลงผิดตำแหน่ง เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะแค่นเสียงในลำคอ

“เป็นแค่สายสมรเฉย ๆ งั้นเหรอ?”

“ใช่ค่ะ” ตะวันพยักหน้าหงึก ๆ เน้นย้ำ

“งั้นก็ช่วยเอาน้ำให้สายสมรหน่อย ฉันร้อนเป็นบ้าเลย วันนี้แดดแรงมาก”

ตะวันหลุดหัวเราะเบา ๆ เมื่ออีกฝ่ายแทนตัวด้วยชื่อเต็ม แม้จะไม่คุ้นหูนักแต่เธอกลับรู้สึกว่าคุณนายเริ่มลดช่องว่างระหว่างกันมากขึ้นแล้ว

เธอวางด้ามร่มพิงกับบ่าตัวเองเพื่อให้มือว่าง แล้วหยิบกระติกน้ำเย็นที่หิ้วเตรียมมาด้วยส่งให้ แต่จังหวะที่รับกระติก นิ้วเรียวเย็นเฉียบของคุณนายสัมผัสเข้ากับหลังมือร้อนผ่าวของตะวัน

เหมือนมีกระแสไฟอ่อน ๆ วิ่งผ่านจนทั้งคู่ชะงัก สายสมรมองสบตาคนอายุน้อยกว่าอยู่ครู่หนึ่ง และตะวันเป็นฝ่ายหลบตาก่อน เมื่อเห็นดอกคุณนายตื่นสายสีชมพูเข้มที่จู่ ๆ ก็ผลิบานออกมาต่อหน้าต่อตา

“ดอกไม้บานแล้ว...” ตะวันตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่น

“อื้ม บานแล้ว” สายสมรไม่ได้มองดอกไม้ แต่มองใบหน้าคมคายของคนตรงหน้าที่กำลังมองดูสีสันของดอกไม้อย่างสนอกสนใจ

ในวินาทีนั้น แสงตะวันที่ส่องผ่านขอบร่มลงมาสะท้อนเข้าที่ดวงตาของสายสมร มันไม่ใช่แสงที่แผดเผา แต่เป็นแสงที่ทำให้หัวใจที่เคยแช่แข็งมานานปีเริ่มละลาย

“เธอรู้มั้ย ว่าทำไมฉันถึงชอบดอกไม้ชนิดนี้ที่สุด”

สายสมรเอ่ยทำลายความเงียบที่แสนหวาน มือเรียวสวยเอื้อมไปเด็ดยอดอ่อนของต้นคุณนายตื่นสายที่ยังไม่ได้ออกดอกขึ้นมาหนึ่งกิ่ง

“เพราะมันสวยมั้งคะ คนเราจะชอบดอกไม้ด้วยเหตุผลอื่นหรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะมันสวย”

ตะวันตอบทีเล่นทีจริง แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่นิ้วมือขาวนวลที่กำลังสาธิตการขยายพันธุ์อย่างทะนุถนอม

สายสมรยิ้มละมุนพลางส่ายหน้าช้า ๆ “ความสวยเป็นแค่เหตุผลเล็ก ๆ แต่ที่ฉันชอบมัน เพราะฉันว่า มันเป็นดอกไม้ที่ซื่อสัตย์นะ”

“ดอกไม้ซื่อสัตย์?” ตะวันขมวดคิ้วอีกครั้ง

“ใช่...มันจะยอมเบ่งบานก็ต่อเมื่อได้รับแสงแดด ถ้าวันไหนฟ้าหม่น หรือไม่มีแสงตะวันส่องถึง มันก็จะหุบกลีบซ่อนความสวยงามไว้กับตัวเอง คล้าย ๆ กับคนปลูกนั่นแหละ”

ตะวันนิ่งฟัง หัวใจเต้นแรงขึ้นเมื่อรับรู้ถึงนัยแฝงในคำพูดนั้น

“แล้ว...ตอนนี้คนปลูกเจอแสงตะวันของตัวเองรึยังคะ?”

สายสมรไม่ตอบเป็นคำพูด แต่เธอคว้ามือของตะวันให้แบออก แล้ววางกิ่งพันธุ์ดอกไม้เล็ก ๆ นั้นลงบนฝ่ามือของหญิงสาว ก่อนจะกุมมือตะวันไว้ให้มั่น

“การปลูกคุณนายตื่นสายต้องใช้ใจแล้วก็เวลาที่สม่ำเสมอ ลองปลูกสิ จะได้รู้ว่าการที่ดอกไม้จะได้เจอแสงตะวันมันง่ายหรือยาก”

สายสมรประคองมือตะวันให้กดกิ่งนั้นลงบนดินร่วนซุยที่เตรียมไว้แล้วค่อย ๆ อธิบาย

“ไม่ต้องฝังลึกมาก แค่ให้ดินโอบอุ้มเขาไว้ให้แน่นพอที่จะไม่ล้มเวลาลมพัดแรง ดอกไม้พวกนี้ต้องการดินที่ระบายน้ำได้ดี บางอย่างต้องมีระยะห่างที่พอดี”

สัมผัสอุ่นจากมือของคุณนายที่ซ้อนทับอยู่บนหลังมือของตะวัน ทำให้การปลูกดอกไม้ครั้งนี้ดูพิเศษกว่าครั้งไหน ๆ ตะวันมองตามทุกจังหวะการสอน เธอเห็นความละเอียดอ่อนของคุณนายที่ใส่ใจแม้กระทั่งทิศทางของแสงที่กระทบลงบนใบเล็ก ๆ ของต้นคุณนายตื่นสาย

“แล้วต้องรออีกนานแค่ไหนคะ กว่าเขาจะบาน?” ตะวันถามพลางเงยหน้าขึ้นสบตา

“ไม่นานหรอก ถ้าเราตั้งใจปลูก ดูแลดี เราก็แค่รอเวลาที่แสงแดดเหมาะเจาะส่องถึง วันนั้นเขาก็จะบานสะพรั่งเต็มสวน”

สายสมรขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกรั้นของตะวันสัมผัสกับกลิ่นหอมจาง ๆ จากแป้งเนื้อดีบนพวงแก้มของเธอ “อดเปรี้ยวไว้กินหวานน่ะ รู้จักมั้ย”

ตะวันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน แสงแดดที่เคยคิดว่าร้อนแรงบัดนี้กลับกลายเป็นเพียงฉากหลังที่ช่วยขับเน้นความงดงามของผู้หญิงตรงหน้าให้เด่นชัดขึ้น ยิ่งใกล้กันมากขึ้น ความรู้สึกบางอย่างก็ยิ่งแจ่มชัด

ตะวันเริ่มมั่นใจว่า ตอนนี้เธอกำลังรู้สึกบางอย่างกับคุณนาย ยิ่งเห็นดวงตาคู่สวยใกล้ ๆ ตะวันก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่อยากให้ใครคนอื่นได้เห็นความสวยงามนี้เลย

“พรุ่งนี้มาอีกนะ” สายสมรพูดเบา ๆ ขณะรับน้ำไปดื่ม

“เจ็ดโมงเช้าเหมือนเดิมเหรอคะ”

“หกโมงครึ่ง...ฉันอยากเห็นดอกไม้บานพร้อมเธอ”

คุณนายสายสมรยิ้ม ตะวันเองก็ยิ้มรับ

ครั้งนี้เธอไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดที่ต้องตื่นเช้าอีกต่อไป เพราะเธอเพิ่งค้นพบแล้วว่า ‘คุณนายตื่นสาย’ แท้จริงแล้วคือดอกไม้ที่งดงามที่สุด ซึ่งจะยอมบานให้เห็น...เฉพาะต่อหน้า ‘ดวงตะวัน’ เท่านั้น