บทที่ 1 มนุษย์ป้า

“แดดเมืองไทยหรือนรกจำลองเนี่ย...”

ตะวัน สบถพึมพำขณะปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ผิวแขนสีน้ำผึ้งของเธอร้อนผ่าวจากการขี่มอเตอร์ไซค์จากบ้านตัวเองมายังบ้านของคุณนายสายสมร

วันนี้รั้วอัลลอยสีขาวสะอาดตายังคงปิดสนิทเหมือนเดิม มันดูสงบเงียบจนคนเห็นเริ่มหมั่นไส้ ตะวันเบ้ปากใส่รั้วเล็กน้อย อยู่กลางแดดแต่กลับไม่สะทกสะท้าน ต่างจากเธอที่แสบร้อนผิวไปหมด

ตะวันขยับหน้ากากอนามัยที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อพลางก้าวลงจากรถ ในมือถือซองเงินสีน้ำตาลที่มัดด้วยหนังยางอย่างหนาแน่น

          “ป้าจันทร์ ป้าจันทร์คะ เอาค่าแผงมาส่งค่า”

เธอตะโกนเรียกเสียงดังลั่น ปกติแล้วไม่เกินสามนาที แม่บ้านหน้าซื่อจะเดินนอบน้อมออกมาพร้อมถาดไม้เล็กรองรับซองเงิน แต่วันนี้กลับเงียบเชียบ มีเพียงเสียงจั๊กจั่นที่ร้องระงมแข่งกับความร้อนของอากาศ ตะวันกดกริ่งซ้ำอีกสองสามครั้ง แต่ก็ยังไร้วี่แววของคนในบ้าน

“ไปไหนกันหมดนะ หรือจะหลับกันทั้งบ้าน จะสบายกันเกินไปละ”

เธอเริ่มหงุดหงิด สายตาเหลือบไปเห็นประตูเล็กด้านข้างที่ไม่ได้ลงกลอนไว้ ตะวันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ความร้อนที่แผดเผาหลังทำให้เธอตัดสินใจถือวิสาสะผลักประตูเข้าไป อย่างน้อยได้ไปยืนรอใต้ร่มไม้ในรั้วบ้านก็ยังดีกว่ายืนสุกอยู่ริมถนน

และทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู บรรยากาศก็เปลี่ยนไปราวกับคนละโลก ต้นไม้ใหญ่สูงลิ่วแผ่กิ่งก้านปกคลุมจนแดดส่องลงมาได้เพียงรำไร ลมเย็นพัดผ่านผิวหน้าทำให้ตะวันถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอเดินตามทางเดินหินอ่อนที่ตัดผ่านสวนดอกไม้ที่บานสะพรั่ง โดยเฉพาะเจ้าดอกไม้หลากสีที่ชูช่อรับแสงแดดอยู่เต็มสนาม

“บานแฉ่งเลยนะ ชอบแดดล่ะสิ เจ้าของยังไม่ตื่นใช่มั้ย พวกแกตื่นก่อนอีก” เธอก้มลงมองดอกคุณนายตื่นสายที่บานรับแสงจ้าพร้อมรอยยิ้ม

แต่แล้วในวินาทีนั้น สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปตรงพุ่มกุหลาบหลังบ้าน ตะวันขมวดคิ้วเพ่งมอง ร่างนั้นสวมชุดยาวคลุมพรึ่บพรั่บ บนศีรษะมีหมวกปีกกว้างใบโตที่คลุมทับด้วยผ้าบางๆ อีกชั้น มือทั้งสองข้างสวมถุงมือผ้ามิดชิด แถมยังใส่หน้ากากอนามัยและแว่นกันแดดสีเข้มจนมองไม่เห็นพื้นที่ผิวแม้แต่ตารางนิ้วเดียว

“เอ้ยป้า ป้าจันทร์ ป้าจันทร์อยู่ตรงนั้นรึเปล่าคะ”ตะวันตะโกนเรียกพลางก้าวฉับๆ เข้าไปหา

ร่างนั้นสะดุ้งสุดตัวจนกรรไกรตัดกิ่งในมือเกือบหล่น เธอหันมามองตะวันด้วยท่าทางตื่นตระหนก แม้จะมองไม่เห็นหน้า แต่ตะวันรู้สึกได้ถึงรังสีความไม่เป็นมิตรที่แผ่ออกมาจากภายใต้หมวกใบนั้น

“ใครอนุญาตให้เข้ามา” เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากหน้ากากนั้นนุ่มนวลอย่างประหลาด แต่มันกลับแฝงด้วยความเย็นชาจนคนฟังรู้สึกหนาวสั่น

          “เอ่อ ฉัน..ลูกแม่สร้อยที่เช่าแผงคุณนายสายสมรในตลาดค่ะ วันนี้ป้าจันทร์ไปไหนเหรอป้า พอดียืนกดกริ่งอยู่หน้าบ้านตั้งนานแล้ว ไม่มีคนออกไปรับเงินน่ะค่ะ”

          ตะวันตอบพลางยกซองเงินชูขึ้น “ก็เลยเอาเข้ามาให้ในบ้านค่ะ”

“วางไว้บนโต๊ะหินอ่อนตรงนั้น แล้วก็ออกไปได้แล้ว”

หญิงปริศนาในชุดเกราะกันแดดชี้นิ้วไปทางม้านั่งในร่ม น้ำเสียงเธอฟังดูหงุดหงิดถึงขีดสุด

“อ้าวป้า แล้วไหนใบเสร็จล่ะ ปกติป้าจันทร์มีใบเสร็จให้ด้วย ถ้ากลับบ้านไปไม่มีใบเสร็จ แม่สร้อยด่าหูชาแน่ ขอใบเสร็จด้วยค่ะ”

ตะวันยังคงรุกต่อ เธอเดินเข้าไปใกล้จนเหลือระยะไม่ถึงสองเมตร

“แล้วป้าเป็นใครคะเนี่ย คนงานใหม่เหรอ แต่งตัวมิดชิดขนาดนี้จะไปขั้วโลกปะเนี่ย แดดแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกน่า อยู่ประเทศไทยใครเค้ากลัวแดด” ตะวันตอบกลับอย่างอารมณ์ดี     

“แดดแค่นี้งั้นเหรอ?”

ร่างในชุดคลุมสวนกลับทันควัน เธอวางกรรไกรลงและกอดอก

“รู้ไหมว่ารังสียูวีเอและยูวีบีมันทำลายคอลลาเจนใต้ผิวหนังขนาดไหน การปล่อยให้ผิวโดนแดดตรง ๆ โดยไม่มีสิ่งป้องกัน มันคือการฆ่าตัวตายชัด ๆ”

ตะวันเหวอไปเล็กน้อยเมื่อเจอศัพท์เทคนิคประหลาด ๆ จากพนักงานใหม่

“โถ่ป้า... คนทำมาหากินเขาก็อาบแดดกันทั้งเมือง ป้าดูฉันนี่ ผิวเข้มแข็งแรงจะตาย ไม่เห็นเป็นอะไรเลย”

“นั่นเพราะเธออายุยังน้อย และคงไม่สนใจเรื่องความละเอียดอ่อนของผิวพรรณ” อีกฝ่ายตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย ราวกับอยากจะจบบทสนทนาเต็มที “ถ้าวางเงินแล้วก็เชิญ ป้าจันทร์ไม่อยู่ เธอไปตลาด อีกสิบนาทีค่อยกลับมาเอาใบเสร็จ”

“ไม่ไป! ช่วยดูแดดก่อนเถอะ แดดร้อนขนาดนี้ขับรถไปมาได้เป็นลมกันพอดี ขอรอที่นี่แหละ”

ตะวันถือวิสาสะหย่อนก้นลงบนม้านั่งก่อนจะพูดต่อ

“ป้าก็เลิกกลัวแดดเกินเหตุได้แล้ว แล้วนี่คุณนายบ้านนี้เค้าไปไหน ไม่คิดจะตื่นมาทำมาหากินบ้างรึไง สมกับเป็นคุณนายตื่นสายจริง ๆ”

“คุณนาย...ตื่นสายงั้นเหรอ?”

เสียงหวานนั้นทวนคำคล้ายจะขำแต่ก็ไม่ขำ

“ใช่ไง ใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณนายบ้านนี้หมกตัวอยู่แต่ในบ้าน สงสัยจะรวยจนลืมใช้ชีวิตแล้วมั้งเนี่ย”

ตะวันหัวเราะร่า โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้แว่นกันแดดสีเข้มนั้น ดวงตาคมกริบกำลังจ้องมองเธออย่างพิจารณา

“บางทีคนเราก็ไม่จำเป็นต้องปรากฏตัวให้ใครเห็น เพื่อยืนยันว่าตอนนี้ เวลานี้เรากำลังทำอะไร”

หญิงปริศนาพูดทิ้งท้าย ก่อนจะขยับหมวกเล็กน้อย “และที่สำคัญ... ฉันไม่ใช่พนักงานใหม่”

“อ้าว แล้วป้าเป็นใคร?”

ยังไม่ทันสิ้นคำถาม ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสก็พลันมืดครึ้ม ลมแรงพัดกรรโชกจนฝุ่นตลบ ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามลั่น ฝนเม็ดใหญ่เริ่มพุ่งลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาตามสไตล์หน้าฝนเมืองไทยที่นึกอยากจะตกเมื่อไหร่ก็สามารถตกได้ตามสบายใจแบบไม่ต้องแจ้งล่วงหน้า

“ว้าย! ดอกไม้ฉัน!”

ร่างในชุดคลุมอุทานออกมาด้วยความตกใจ เธอไม่ได้ห่วงตัวเองที่กำลังจะเปียก แต่เธอกลับรีบก้มลงเอาตะกร้าหวายครอบดอกไม้หายากบางต้นเอาไว้

“ป้า! เข้าที่ร่มก่อน ฝนตกหนักแล้ว!”

ตะวันรีบกระโดดไปคว้าแขนอีกฝ่าย แต่พริบตาที่สัมผัสโดนเนื้อผ้าตรงข้อมือ เธอกลับรู้สึกถึงความอ่อนนุ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้นั้น ผิวหนังของผู้หญิงคนนี้อ่อนนุ่มจนตะวันแอบประหม่า

“ปล่อย!! อย่ามาจับตัวฉันนะ”  

อีกฝ่ายสะบัดมือออก แต่ทว่าลมพัดแรงจนทำให้หมวกใบโตที่คลุมอยู่หลุดกระเด็นไปตามลม พร้อมกับผ้าคลุมหน้าที่ปลิวหายไปในสายฝน

ตะวันยืนอึ้ง...

ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ

ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มหนาตา หญิงสาวตรงหน้าไม่ได้เป็นป้าแก่อย่างที่จินตนาการ เส้นผมสีดำสนิทที่เคยซ่อนอยู่ภายใต้หมวกบัดนี้สยายลงมาคลอเคลียหัวไหล่ ผิวพรรณของเธอขาวผ่องราวกับหินอ่อนที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ ใบหน้าที่ปราศจากหมวกปกคลุมนั้นคมสวย สง่า และดูอ่อนเยาว์กว่าคำว่า 'ป้า' ไปไกลลิบ แม้จะมีริ้วรอยแห่งวัยประดับอยู่ที่หางตาเล็กน้อย แต่มันกลับยิ่งขับเน้นให้เธอดูมีเสน่ห์ลึกล้ำอย่างบอกไม่ถูก

คนตรงหน้ากำลังจ้องมองตะวันด้วยสายตาขุ่นเคือง หยดน้ำฝนเกาะตามขนตาที่งอนยาว

“ดูหน้าฉันจนพอใจรึยัง”  อีกฝ่ายถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สั่นเล็กน้อยเพราะความหนาว

ตะวันลำคอแห้งผาก เธอได้แต่ยืนบื้อใบ้ ซองเงินในมือเปียกโชกพอ ๆ กับหัวใจที่ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“คุณ...คุณคือ คุณนายสายสมรเหรอคะ”

หญิงสาวตรงหน้าไม่ตอบ เธอเพียงแค่หยิบแว่นกันแดดที่เปียกน้ำออก เผยให้เห็นดวงตาคู่สวยที่ดุประดุจแม่เสือ

“จะเข้าไปในบ้าน หรือจะยืนหลบฝนอยู่ตรงนี้ก็แล้วแต่”

เจ้าของบ้านเดินไปหยิบร่มที่วางอยู่ใกล้ห้องเก็บอุปกรณ์ปลูกต้นไม้มาถือไว้ แล้วเดินกลับมาหยุดตรงหน้าตะวันอีกครั้ง

“แต่ถ้าอยากหลบฝนตรงนี้ แล้วเป็นปอดบวมขึ้นมา อย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน”

และนั่นคือครั้งแรกที่ตะวันได้รู้ว่า ความเข้าใจของเธอเกี่ยวกับคุณนายคนนี้นั้นผิดไปหมด

เพราะแท้จริงแล้วคุณนายไม่ได้ตื่นสาย

อีกทั้งคุณนายยังสวยจนเหมือนหลุดออกมาจากเทพนิยายอีกต่างหาก