บทที่ 5 ตลาดนัดหลังอาทิตย์ตก

หลายวันผ่านไป ตะวันทำหน้าที่ของเธอได้ดี งานของการดูแลสวนดอกไม้ไม่ยากอย่างที่คิด แต่สิ่งที่เริ่มยากมากขึ้นทุกวันคงเป็นการที่ต้องพยายามข่มความรู้สึกบางอย่างในใจของตัวเอง ไม่ให้รู้สึกกับอีกฝ่ายเร็วเกินไป

          ซึ่งตะวันยอมรับกับตัวเองว่า เธอทำมันได้ยากเหลือเกิน

          มีดอกไม้สวยมาอยู่ตรงหน้า ใครบ้างจะไม่อยากเด็ดดม...

          “สวัสดีค่ะคุณนาย ขอโทษด้วยนะคะที่วันนี้มาผิดเวลาไปหน่อย”

ตะวันเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน ขณะยืนพิงมอเตอร์ไซค์คันเก่งอยู่หน้าประตูรั้วที่เริ่มถูกเงามืดของสายัณห์เข้าปกคลุม วันนี้ไม่ได้มีการนัดหมายปลูกดอกไม้ตอนเช้า แต่เป็นตะวันเองที่บุกมาหาอีกฝ่ายในเวลาที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า

ประตูเล็กเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของสายสมรในชุดที่ตะวันไม่เคยเห็น เธอสวมชุดเดรสผ้าฝ้ายสีครีมเรียบ ๆ ปล่อยผมยาวสลวย

และที่สำคัญ... เธอไม่ได้ใส่หมวก แว่นตา หรือหน้ากากใด ๆ

“ฉันว่าไม่หน่อยแล้วมั้งตะวัน จากที่ปกติเราเจอกันหกโมงเช้า กลายเป็นวันนี้เจอกันตอนใกล้จะหนึ่งทุ่มน่ะ” สายสมรเอ่ยพลางก้าวพ้นธรณีประตูบ้านออกมา “ดีนะที่ไม่มีแดดแล้ว ฉันเลยไม่ต้องใส่หมวกใส่แว่นเหมือนตอนกลางวัน หรือไม่ ฉันก็คงไม่ตอบรับคำชวนของเธอหรอก”

สายสมรเอ่ยแกมบ่นปราย ๆ ระหว่างกำลังปิดประตูบ้าน ใส่กุญแจล็อกแน่นหนา

“กลางคืนไม่มีแสงอาทิตย์ แต่มีแสงจันทร์นะคะ คุณนายไม่กลัวใช่ไหม” ตะวันเย้าแหย่อีกหน ยิ่งเห็นใบหน้าตึง ๆ ของอีกฝ่ายเธอก็ยิ่งชอบใจ

“ฉันจะกลัวแสงจันทร์ทำไม เพ้อเจ้อ”

สายสมรปิดบ้านเรียบร้อยก็เดินมาหยุดตรงหน้าตะวัน เธอมองดูรถมอเตอร์ไซค์เก่า ๆ ของอีกฝ่ายแล้วลอบถอนหายใจ

“แหม ถอนหายใจขนาดนั้น ไม่ไว้หน้าเจ้าของรถเลยนะคะ ถึงมันจะเก่าแต่มันยังแรงดีนะคุณนาย” ตะวันหัวเราะร่าพลางยื่นหมวกกันน็อกสีแดงสดให้ “ไปค่ะ วันนี้จะพาไปเปิดหูเปิดตาบ้าง”

สายสมรมองหมวกกันน็อกในมือด้วยสายตาหวาดระแวงเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็ยอมสวมมันและก้าวขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของตะวัน มือเรียวสวยเผลอคว้าหมับเข้าที่เอวของหญิงสาวเมื่อเครื่องยนต์ถูกสตาร์ทจนตะวันตัวเกร็งไปวูบหนึ่ง

“ถ้าไม่ถนัดก็เกาะแน่น ๆ ได้ค่ะ ฉันไม่หวงตัวกับคุณนายหรอก” ตะวันยิ้มกรุ้มกริ่ม และมองกระจกด้านข้างก็เห็นว่าสายสมรหน้าแดงปลั่ง

“พูดมาก ขับไปได้แล้ว”

“เกาะแน่น ๆ ค่ะ ถ้าร่วงระหว่างทางไม่รู้ด้วยนะ”

คำขู่ของตะวันได้ผล คนด้านหลังเกาะเอวเธอแน่น เมื่อมืออุ่น ๆ คู่นั้นสัมผัสรอบเอวแน่นกว่าเดิม เจ้าของรถมอเตอร์ไซค์ก็ขับรถออกไปด้วยจังหวะที่นุ่มนวลที่สุดในชีวิต

ตลาดนัดยามค่ำคืนเต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ  มีกลิ่นอาหารพร้อมทานหลากหลายชนิด และเสียงตะโกนเรียกลูกค้าที่เซ็งแซ่

ตะวันพาคุณนายสายสมรลัดเลาะไปตามทางเดินแคบ ๆ ทุกสายตาในตลาดต่างจ้องมองมาที่หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามและแต่งกายดูดีทุกกระเบียดนิ้ว แต่ดูเหมือนเธออยู่ผิดที่ผิดทาง ทว่ากลับสวยโดดเด่นท่ามกลางฝูงชน

“คุณนาย กินนี่มั้ย หมูปิ้งเจ้าเด็ดค่ะ” ตะวันยื่นไม้หมูปิ้งที่เพิ่งขึ้นจากเตาร้อน ๆ ให้ สายสมรรับมาถืออย่างกล้า ๆ กลัวๆ

“เนื้อสามชั้น มันเยิ้มเลย” สายตาคุณนายมองหมูปิ้งในมือตะวันเหมือนสิ่งน่ากลัว

“กินเถอะค่ะ นิดหน่อย ไม่อ้วนหรอก”

คนตรงหน้าพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ แล้วค่อย ๆ กัดเนื้อหมูติดมันที่ย่างจนมันเยิ้มฉ่ำ

เมื่อลิ้มรสแรกเข้าไป ดวงตาของคุณนายก็เบิกกว้าง “อร่อยเหมือนกันนะ”

ตะวันส่ายหน้ามองคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดู แล้วพาคุณนายเดินต่อ ทั้งคู่เดินกินเดินเที่ยวกันไปอย่างเพลิดเพลิน ตะวันสังเกตเห็นว่าคนข้างกายดูผ่อนคลายขึ้นมาก เธอหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นเด็กตัวน้อยวิ่งไล่จับกัน หรือหยุดดูเครื่องประดับทำมือราคาถูกอย่างสนใจ ความเป็น 'คุณนาย' ที่แสนเย็นชาดูเหมือนจะถูกทิ้งไว้ที่หน้าประตูบ้านหลังนั้น

“ขอบใจนะตะวัน”

สายสมรพูดขึ้นขณะที่ทั้งคู่มายืนพักตรงริมคลองท้ายตลาด ลมพัดมาเอื่อย ๆ พาเอาความร้อนของตลาดออกไป

“เรื่องอะไรคะ?”

“ที่พาฉันออกมาข้างนอกนี่ไง อีกอย่างวันนี้ฉันไม่ต้องใส่หมวก ไม่ต้องใส่หน้ากาก ไม่ต้องกลัวผิวเสีย”

สายสมรหันมาสบตาตะวัน แสงไฟจากตลาดสะท้อนในแววตาของเธอจนดูเป็นประกาย

“การได้เจอเธอก็เป็นสีสันในชีวิตดีนะ”

“จริงเหรอคะ” ตะวันหันมามองกัน ถามย้ำราวกับไม่เชื่อ “ไม่ใช่ว่าฉันเข้ามาทำลายความสงบสุขของคุณนายเหรอ”

ตะวันยิ้มกว้าง อีกฝ่ายยังไม่ได้ตอบอะไร คนเด็กกว่าก็เอ่ยต่อ

“แต่ถ้าคุณนายมองว่าเป็นสีสันแล้วก็ชอบการเดินตลาดธรรมดาแบบนี้ฉันก็ดีใจค่ะ ถ้าอยากมาอีกก็โทรหานะคะ ฉันพามาได้ตลอด”

สายสมรอมยิ้มเล็กน้อยแล้วหันมามองหน้าคนเด็กกว่าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านความหมาย “เมื่อกี้เธอว่าไงนะ โทรหาเหรอ? ฉันมีเบอร์โทรของเธอซะที่ไหน”

“ก็มีตอนนี้เลยสิคะ”

ตะวันพูดจบก็หยิบมือถือตัวเองออกมา “ขอเบอร์หน่อยค่ะ”

เธอเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยสายตาหวานในแบบที่สายสมรไม่เคยเห็นมาก่อน

“ถ้าอยากให้ฉันโทรหา ควรเป็นเธอที่ให้เบอร์ฉันรึเปล่า หืม?” คนอายุมากกว่ากอดอกพลางยกยิ้มมุมปาก

“แล้วคุณนายไม่คิดจะให้ฉันโทรหาบ้างเหรอคะ”

ตะวันเอียงหน้ามองพร้อมกับยักคิ้วข้างเดียวด้วยสีหน้ากวน ๆ สายสมรจึงไม่อยากต่อการสนทนา เธอหยิบมือถือของตะวันมาเมมเบอร์ตัวเองลงไป ก่อนจะส่งกลับคืนเจ้าของ

เมื่อตะวันรับมือถือกลับคืน เธอก็กดโทรออกทันที ไม่นานสายสมรก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในกระเป๋าสะพาย และเสียงเรียกเข้าเบา ๆ

“เรามีเบอร์กันแล้วนะคะ ต่อไปนี้ก็...เรียกใช้ได้ค่ะ”

สายสมรไม่ตอบอะไร แต่เธอกลับขยับเข้าไปใกล้ตะวันอีกนิด จนไหล่ของทั้งคู่สัมผัสกันเบา ๆ ความเงียบครั้งนี้ไม่ได้อึดอัดเหมือนในบทแรก แต่มันคือความเงียบที่ต่างคนต่างอยากให้มันเนิ่นนานออกไป

“ตะวัน”

“คะ”

“ที่เธอเคยถามฉันว่า เหงามั้ย จำได้รึเปล่า”

“จำได้ค่ะ ทำไมเหรอคะ”

ตะวันหันมองหน้าคุณนายอีกครั้ง จดจ่อดวงตาคู่สวยของเธอแทบไม่กะพริบตา

“ก่อนหน้านี้ฉันไม่เหงาหรอก แต่หลังจากนี้ ฉันอาจจะเหงาขึ้นมาจริง ๆ ถ้าไม่ได้ยินเสียงเธอในทุกวัน”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของตะวันพองโตจนแทบคับอก เธอหันไปมองใบหน้าด้านข้างของคุณนายที่ได้รับแสงนวลจากดวงจันทร์ แล้วก็ตระหนักได้ว่า

ไม่ใช่แค่ดอกคุณนายตื่นสายหรอกที่ต้องการตะวัน แต่ดูเหมือน 'คุณนาย' คนนี้เอง ก็เริ่มจะโหยหาแสงสว่างจากตะวันคนนี้เข้าให้แล้วเหมือนกัน