บทที่ 1 กาแฟรสขม

แสงแดดยามบ่ายที่แผดเผาลงมายังลานปูนกว้างของปั๊มน้ำมันทวีกิจดูจะจางไปทันตา เมื่อความเย็นชาจากสายตาของคุณนายเอมอรแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ สถาปนิกสาวอย่างกนกอรยังคงยืนนิ่ง เธอไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวต่อเจ้าแม่เงินกู้ที่ใครต่อใครต่างพากันขยาด ตรงกันข้าม กนกอรกลับคลี่ยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้สอพลอ แต่เป็นยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเชิงความรู้

“เชิญตามมาทางนี้ค่ะคุณนาย ฉันมีบางอย่างที่อยากให้คุณดู”

กนกอรเดินนำไปยังโต๊ะไม้ด้านข้างพื้นที่รีโนเวท แล้ววางแบบแปลนกระดาษเอาไว้ เอมอรขบกรามแน่น เธอไม่ชอบให้ใครมาสั่ง โดยเฉพาะในอาณาจักรของตัวเอง แต่ขาเรียวยาวใต้กางเกงสูททรงเนี้ยบกลับก้าวตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

การต้องมาเดินตามอีกฝ่ายต้อย ๆ แบบนี้ เป็นความรู้สึกที่เธอไม่ชอบเอาซะเลย

“มีอะไร” เอมอรยืนกอดอก

“นี่คือแบบจำลองออฟฟิศใหม่ค่ะ”

กนกอรใช้นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่แผ่นกระดาษแล้วพูดต่อ “เท่าที่ฉันดูจากแบบเก่า สถาปนิกคนเดิมเน้นความ ใหญ่ และใช้สีทองจนเกินความจำเป็น มันดูเหมือนศาลเจ้ามากกว่าจะเป็นออฟฟิศของผู้บริหารยุคใหม่นะคะ”

“นี่เธอว่ารสนิยมฉันงั้นเหรอ!” เอมอรตวาด เสียงของเธอทำเอาคนงานที่อยู่ใกล้ ๆ สะดุ้งจนค้อนเกือบหลุดมือ

“ฉันพูดถึงความเหมาะสมค่ะ” กนกอรเงยหน้าสบตา แววตาหลังกรอบแว่นนิ่งสงบจนเอมอรเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน

“ปั๊มน้ำมันของคุณนายอยู่ในทำเลทอง ลูกค้าส่วนใหญ่คือคนทำงานและนักธุรกิจที่ต้องการจุดพักที่ดูเป็นมืออาชีพและผ่อนคลาย ถ้าออฟฟิศเจ้าของปั๊มดูข่มแขกขนาดนั้น ใครจะกล้าเข้ามาเจรจาธุรกิจด้วยคะ”

“ฉันไม่ได้จ้างเธอมาวิจารณ์ลูกค้า ฉันจ้างมาทำตามสั่งของฉัน ทำในสิ่งที่ฉันต้องการ!”

กนกอรพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปใกล้คนอายุมากกว่าอีกสองก้าว เธอเงยหน้ามองเอรอรอย่างไม่สะทกสะท้านน้ำเสียงตวาดเมื่อครู่นี้

“แล้วถ้าสิ่งที่คุณต้องการ มันอาจจะทำให้คุณเสียรายได้มหาศาลในอนาคต นั่นก็เท่ากับว่า ผลงานของสถาปนิกอย่างฉันถือว่าล้มเหลวเหมือนกันนะคะ”

กนกอรขยับเข้าไปใกล้เอมอรอีกนิด จนได้กลิ่นน้ำหอมแนว Woody ที่แฝงความดุดันของคุณนาย “ฉันปรับลดความเยอะของของตกแต่งลง แต่เพิ่มพื้นที่สีเขียวและการรับแสงธรรมชาติเข้าไป มันจะช่วยลดความตึงเครียด โดยเฉพาะกับเจ้าของห้องที่ดูจะหัวร้อนตลอดเวลาแบบคุณนาย”

เอมอรจ้องหน้ากนกอรเขม็งเมื่อได้ยินแบบนั้น ลมหายใจเริ่มติดขัด ตอนนี้ระยะห่างของทั้งคู่ลดลงเรื่อย ๆ จนทำให้เอมอรยิ่งหงุดหงิด เพราะไม่เคยมีใครเข้าใกล้เธอมากขนาดนี้

ใกล้จนเธอเห็นแพขนตาหนาของอีกฝ่ายชัดเจน “เธอกล้าดียังไงมาวิจารณ์อารมณ์ของฉัน”

“ฉันแค่ออกแบบตามคาแรกเตอร์ผู้ใช้งานค่ะ”

กนกอรยิ้มละมุน เป็นยิ้มที่เอมอรเริ่มรู้สึกว่ามันอันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจเธออย่างยิ่ง “ถ้าคุณนายอารมณ์ดี งานก็ดีตาม จริงมั้ยคะ”

“คุยกับเธอนี่น่าปวดหัวเป็นบ้า” เอมอรจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด “ฉันจะไปพักดื่มกาแฟ สั่งคนของเธอเตรียมพรีเซนต์งานจริงให้ฉันในห้องรับรองภายในยี่สิบนาที ถ้าแบบไม่ผ่าน ฉันจะฉีกสัญญาและส่งบิลค่าเสียเวลาไปให้บริษัทเธอ!”

เอมอรสะบัดหน้าเดินออกมาจากพื้นที่ตรงนั้น ตรงดิ่งไปรอที่ห้องรับรอง ลืมซะสนิทว่าจะไปซื้อกาแฟดื่มแก้หงุดหงิด แต่เมื่อทรุดตัวลงบนโซฟาหนังราคาแพงเรียบร้อยแล้ว ความเหนื่อยล้าที่ถาโถมก็มากเกินกว่าที่เอมอรจะลุกไปไหนได้อีก

หญิงสาววัยสี่สิบหกถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอเคยจัดการกับลูกหนี้หน้าเลือดมานักต่อนัก แต่ทำไมกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ใส่กระโปรงหวาน ๆ คนนี้ เธอถึงรู้สึกเหมือนกำลังเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูตามมาด้วยร่างระหงของกนกอรที่เดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟกระดาษในมือ

“ฉันบอกให้คนของเธอเตรียมงาน ไม่ได้ให้เธอเข้ามาเสนอหน้า” เอมอรเปรยโดยไม่มองหน้า

กนกเดินเข้ามาในห้อง โปรยยิ้มเบา ๆ ราวกับไม่ใส่ใจประโยคก่อนหน้าของอีกฝ่าย

“คนของฉันกำลังเตรียมงานค่ะ ส่วนฉัน...เห็นคุณนายดูเหนื่อย ๆ เลยแวะไปกดกาแฟมาให้”

กนกอรวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะตรงหน้าเอมอร “อเมริกาโน่เย็น ไม่ใส่น้ำตาล น่าจะเป็นรสชาติที่เหมาะกับนิสัยคุณนายนะคะ”

เอมอรเงยหน้าขวับ “นี่เธอ หมายความว่าไง!”

คนอายุน้อยกว่าไม่ตอบ แต่กลับยิ้มกว้างกว่าเดิม“ดื่มเถอะค่ะ จะได้มีแรงมาด่าฉันต่อในห้องประชุม”

กนกอรไม่ได้ถอยหนี เธอถือวิสาสะนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ไขว่ห้างจนชายกระโปรงร่นขึ้นมาเล็กน้อย เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ต้นขา เอมอรเผลอมองตามก่อนจะรีบสะบัดสายตาไปที่แก้วกาแฟ

“ใครบอกเธอว่าฉันชอบกินรสขม”

“เดาเอาค่ะ...คนที่ชอบควบคุมทุกอย่างมักจะเสพติดความขมเพื่อย้ำเตือนตัวเอง”

เอมอรหยิบกาแฟขึ้นมาจิบ ความเย็นและรสขมจัดพลุ่งพล่านไปทั่วปาก แต่น่าแปลกที่มันกลับทำให้เธอรู้สึกสงบลงอย่างประหลาด เธอมองผ่านแก้วกาแฟไปยังสถาปนิกสาวที่นั่งเปิดดูแท็บเล็ตอย่างตั้งใจ แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาตกลงบนใบหน้าของกนกอรพอดี ทำให้ผิวของเธอดูผ่องใสราวกับมีออร่า

“เธออายุสามสิบหกจริง ๆ เหรอ”

อยู่ ๆ เอมอรก็โพล่งถามออกไป กนกอรเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต แววตาประหลาดใจแวบหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม

“ค่ะ ทำไมเหรอคะ? ฉันดูเด็กกว่าอายุ หรือดูแก่เกินไปจนไม่น่าเชื่อ”

“เปล่า แค่ดูไม่เหมือนคนที่กล้าต่อปากต่อคำกับฉัน”

เอมอรวางแก้วกาแฟลง “คนวัยเธอส่วนใหญ่เห็นหน้าฉันก็วิ่งหนีกันหมดแล้ว”

“เหรอคะ” กนกอรเอียงหน้าเงยมองคนตรงหน้า “งั้นฉันคงเป็นคนส่วนน้อยค่ะ อีกอย่าง ฉันไม่ชอบวิ่งหนีปัญหา โดยเฉพาะปัญหาที่มาพร้อมกับความสวยงาม”

“หมายถึงอะไร? เธอชมฉันเหรอ” เอมอรเลิ่กลั่ก ถามอย่างตะกุกตะกัก เพราะนานแล้วที่ไม่ได้ยินคำชมจากใครบ่อยนัก

“เปล่าค่ะ ฉันหมายถึงงานของฉันต่างหาก”

ใบหน้าของคนอายุมากกว่ากลับมาบึ้งตึงตามเดิม “พูดจากำกวม คราวหลังก็พูดให้มันครบ ๆ”

กนกอรยิ้มขำเมื่อเห็นคนตรงหน้าหงุดหงิด “ฉันแกล้งค่ะ ความจริงฉันชมคุณนายนั่นแหละ”

“เอ๊ะ เธอนี่เป็นคนยังไง” เอมอรยิ่งหัวร้อนเข้าไปใหญ่ เมื่อโดนอีกฝ่ายเย้าแหย่ไปมา

“อยากรู้ว่าฉันเป็นคนยังไงก็ต้องรู้จักกันไปเรื่อย ๆ นะคะคุณนาย”

กนกอรลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ “ได้เวลาแล้วค่ะ ทีมงานพร้อมแล้ว เชิญคุณนายไปตัดสินชะตาของฉันได้เลย”

เอมอรลุกขึ้นตาม กลิ่นน้ำหอมของกนกอรยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเธอ เธอเดินตามแผ่นหลังบางนั้นไปในใจพลางนึกคำประกาศกร้าวที่เคยให้ไว้กับเพื่อนรักอย่างสายสมรในตอนที่ไปกินเลี้ยงงานบุญที่บ้านอีกฝ่าย

‘เธอจะคบเด็กก็คบไปนะสมร ฉันยินดีด้วยกับความรักของเธอ แต่ถ้าเป็นฉันล่ะก็ อย่าว่าแต่คบเลย แค่คุยคงไม่คุยให้เสียเวลา แค่คิดก็ปวดหัว ฉันไม่คบเด็ก และจะไม่คบแน่ ๆ’

          เมื่อนึกย้อนไปถึงคำพูดนั้น กับบทสนทนาไม่กี่นาทีในห้องนี้ เอมอรกลับรู้สึกว่าคำพูดที่เคยให้ไว้กับเพื่อน เริ่มสั่นคลอนมากขึ้นทุกที

เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องประชุม เอมอรกลับมาสวมมาดเจ้าของปั๊มน้ำมันสายโหดอีกครั้ง เธอขยับสูทให้เข้าที่ นั่งลงที่หัวโต๊ะด้วยท่าทางทรงพลัง

และเมื่อบนจอใหญ่เริ่มฉายภาพ3D ทันทีที่ภาพปรากฏ เอมอรถึงกับนิ่งอึ้ง เพราะมันไม่ใช่แค่ออฟฟิศ แต่มันคือการเปลี่ยนโฉมตัวตนของเธอให้ดูสง่างามและมีคลาสอย่างที่เธอไม่เคยคิดถึงมาก่อน

“เห็นการออกแบบแล้ว ยังคิดว่าฉันเป็นเด็กอมมืออยู่รึเปล่าคะ...คุณนายเอมอร”

กนกอรหันมาถามเมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของอีกฝ่าย และสายตาของคนเด็กกว่าที่มองมานั้น ทำให้เอมอรรู้ว่า สงครามครั้งนี้เพิ่งเริ่มต้น...

และเธอก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ระหว่าง กำแพงออฟฟิศ กับ กำแพงหัวใจ อะไรจะพังลงก่อนกัน