บทที่ 7 เฉยชา

เช้าวันใหม่ที่ปั๊มน้ำมันทวีกิจดูจะเงียบเหงากว่าที่เคยเป็น แม้เสียงเครื่องจักรจากไซต์งานรีโนเวทจะยังคงดังระงม แต่สำหรับคุณนายเอมอร โลกทั้งใบของเธอกลับดูเหมือนถูกกดปุ่มปิดเสียงไปเสียดื้อ ๆ

เอมอรนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานสายตาจับจ้องไปที่ประตูห้องทำงานทุก ๆ ห้านาที หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความวิตกกังวลที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อคืน หลังจากที่เธอกดโทรศัพท์หาอีกฝ่ายเป็นร้อยสายแต่ไม่มีการตอบรับ จนกระทั่งประตูห้องถูกเปิดออก

ร่างเพรียวในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวเข้ามา กนกอรวันนี้ดูทางการจนน่าใจหาย เธอไม่ได้สวมเดรสสีหวานหรือกระโปรงพลิ้วไหวเหมือนวันก่อน ๆ เส้นผมถูกรวบตึงเป๊ะ ใบหน้าสวยนิ่งสนิทไร้ร่องรอยของรอยยิ้มละมุนที่เอมอรเคยได้รับ

กนกอรเดินตรงไปที่โต๊ะเล็กมุมห้อง เธอไม่ได้ทักทาย ไม่ได้มองหน้าเจ้าของห้อง และที่สำคัญที่สุด บนโต๊ะนั้นไม่มีแจกันดอกไม้สีสวยอีกต่อไป มีเพียงกองเอกสารและไอแพดหนึ่งเครื่อง

“กนก” เอมอรเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว ความหยิ่งทะนงที่เคยมีหายไปเกือบหมดสิ้น “ฉัน..คือฉันมีเรื่อง..”

“สัญญาจ้างฉบับแก้ไขที่ฉันฝากไว้เมื่อคืน คุณเซ็นรึยังคะ”

คำพูดแรกที่หลุดออกมาจากปากกนกอรทำเอาเอมอรตัวชาไปทั้งตัว คำว่า คุณ คำเดียวสั้น ๆ ที่ไร้ซึ่งคำว่าพี่ หรือแม้แต่คำว่าคุณนายที่เคยใช้ล้อเลียน มันช่างห่างเหินราวกับคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

“ยัง... ฉันยังไม่ได้เซ็น คือฉันอยากคุยเรื่องที่ เอ่อ..เรื่องที่ฉัน..”

“ถ้ายังไม่เซ็น รบกวนรีบจัดการด้วยนะคะ เพราะงานส่วนโครงสร้างจะเริ่มบ่ายนี้ ฉันไม่อยากให้แผนงานต้องล่าช้าเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง”

กนกอรพูดโดยไม่เงยหน้าจากจอไอแพด น้ำเสียงของเธอราบเรียบเป็นเส้นตรง ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ท่าทีนั้นกระแทกใจคนฟังจนชาหนึบ

เอมอรพยายามสงบสติอารมณ์ เธอไม่ชินกับการถูกเมินแบบนี้ และนั่นทำให้สัญชาตญาณเดิมของเธอเริ่มทำงาน... นั่นก็คือ การวีนเพื่อเรียกร้องความสนใจ

“นี่กนกอร! เธอเป็นแค่สถาปนิกนะ มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันให้รีบเซ็น! แล้วท่าทางเย็นชาแบบนี้มันคืออะไร ฉันเป็นผู้ว่าจ้างเธอนะ”

เอมอรตบโต๊ะดังปัง หวังจะเห็นอีกฝ่ายตกใจหรือโต้กลับด้วยสายตาตัดพ้อเหมือนทุกที แต่กนกอรกลับเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ สายตาหลังกรอบแว่นจ้องมองเอมอรเหมือนมองวัตถุชิ้นหนึ่งในไซต์งาน

“ดิฉันทราบค่ะว่าคุณคือผู้ว่าจ้าง และดิฉันก็กำลังทำหน้าที่ผู้รับจ้างอย่างมืออาชีพที่สุดอยู่นี่ไงคะ”

กนกอรลุกขึ้นยืนช้า ๆ “ในฐานะที่คุณเป็นผู้ใหญ่และมีประสบการณ์มากกว่า คุณน่าจะชอบแบบนี้มากกว่าไม่ใช่เหรอคะ ทำงานตามหน้าที่ ไม่ต้องมีเรื่อง เด็ก ๆ มาปนให้ปวดหัว”

คำพูดนั้นย้อนศรกลับมาปักอกเอมอรอย่างจังจนเธอหน้าซีด ตอนนี้เธอได้คำตอบชัดเจนแล้วว่า เมื่อคืนนี้กนกอรได้ยินทุกคำ...ทุกคำจริง ๆ

          “กนก ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันแค่..”

“ถ้าไม่มีเรื่องงานแล้ว ดิฉันขอตัวไปคุมงานข้างนอกนะคะ” กนกอรตัดบทพลางเก็บของใส่กระเป๋า

“เดี๋ยว! ฉันยังไม่อนุญาตให้เธอออกไป!” เอมอรเดินปรี่เข้าไปขวางทางประตูไว้ “เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องกนกอร เธอจะมาทำท่าทางห่างเหินแบบนี้ใส่ฉันไม่ได้!”

“ทำไมจะไม่ได้คะ?”

กนกอรหยุดเดิน แววตาที่เคยอ่อนหวานบัดนี้แข็งกร้าวดุจหินผา เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอ่ยทุกคำย้ำชัด

“ดิฉันอายุน้อยกว่าคุณสิบปี เป็นแค่เด็กที่อาจจะทำตัวงอแงให้คุณปวดหัว การที่ดิฉันรักษาระยะห่างให้เป็นสถาปนิกกับเจ้าของปั๊มน้ำมัน มันก็ถูกต้องที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

“กนก...ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันขอโทษ”

เอมอรเอื้อมมือจะไปจับแขนอีกฝ่าย แต่กนกอรกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว สัมผัสที่เคยได้รับอย่างเต็มใจบัดนี้กลายเป็นสิ่งต้องห้าม

“ดิฉันไม่รับคำขอโทษค่ะ เพราะคุณไม่ได้ทำอะไรผิด คุณแค่พูดความจริงที่คุณคิด และดิฉันก็น้อมรับความจริงนั้น” กนกอรขยับแว่นสายตา ท่าทางเนี้ยบกริบนั้นทำให้เอมอรดูเหมือนคนพาลที่ไร้เหตุผล “รบกวนถอยไปด้วยค่ะ ดิฉันมีงานต้องทำ”

“กนก!”

“คะ?”

กนกอรขานรับคำสั้น ๆ ยิ่งทำให้เอมอรรู้สึกว่าคำนั้นแทงใจคนฟังยิ่งกว่าคำด่า

เอมอรยืนอึ้ง มือที่ค้างอยู่ในอากาศสั่นเทา เธอได้เห็นแล้วว่า คนเก่ง เวลาเค้าโกรธเค้าไม่ได้โวยวาย แต่เค้าจะตัดขาดเราออกจากโลกของเค้าอย่างสิ้นเชิง

กนกอรในตอนนี้ไม่ใช่เด็กน้อยที่เธอจะข่มได้อีกต่อไป แต่เป็นสถาปนิกสาวผู้ทรงอิทธิพลทางอารมณ์ที่กำลังบดขยี้หัวใจเจ้าของปั๊มน้ำมันอย่างเลือดเย็น

กนกอรเดินผ่านเอมอรไปราวกับเธอเป็นเพียงธาตุอากาศ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นห้องดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอจนกระทั่งเสียงประตูปิดลง ทิ้งให้เอมอรยืนโดดเดี่ยวอยู่กลางห้องที่ครั้งหนึ่งเคยมีกลิ่นหอมของดอกไม้และเสียงหัวเราะกวน ๆ พร้อมรอยยิ้มสดใส

เธอมีอิทธิพลกับความรู้สึกของฉันแล้วสินะ

เอมอรทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ทำงาน ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันน่ากลัวกว่าตอนไฟดับหลายเท่า เธอหยิบซองเอกสารที่กนกอรเอามาให้เมื่อคืนขึ้นมาดู ลายมือที่เขียนกำกับไว้ดูตั้งใจและทะนุถนอม ทว่าตอนนี้เจ้าของลายมือนั้นกลับมองเธอเหมือนคนแปลกหน้า

“ฉันมันโง่เอง” เอมอรพึมพำ น้ำตาที่เคยกักเก็บไว้เริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตา

ตลอดทั้งวันนั้น เอมอรไม่มีสมาธิทำงานเลยสักนิด เธอแอบมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นกนกอรยืนคุยงานกับหัวหน้าคนงานด้วยท่าทางขยันขันแข็ง เธอเห็นกนกอรยิ้มให้คนงาน เห็นกนกอรหัวเราะกับเด็กปั๊ม

แต่พอเธอลองเดินออกไปใกล้ ๆ กนกอรจะกลับมาหน้านิ่งและเดินเลี่ยงไปทางอื่นทันที

ราวกับเธอคืออากาศ คืออะไรสักอย่างที่อีกฝ่ายไม่อยากเสียสายตาหันมามอง แม้แต่วินาทีเดียว

ความเจ็บปวดจากการถูกเมินมันรุนแรงกว่าที่เอมอรคิดไว้มาก เธอเพิ่งรู้ซึ้งว่าการถูกมองข้ามมันรู้สึกแย่แค่ไหนก็วันนี้

ช่วงเย็น...

เอมอรตัดสินใจทำบางอย่างที่ขัดกับบุคลิกของนายทุนเงินกู้อย่างสิ้นเชิง นั่นคือการ สั่งช่อดอกไม้

ในปั๊มน้ำมัน มีร้านดอกไม้ที่กนกเคยบอกว่า ชอบดอกไม้ร้านนี้  เอมอรสั่งจัดช่อที่สวยที่สุด เพื่อจะเอามาวางไว้บนโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่านั้น

แต่เมื่อเธอกลับมาถึงออฟฟิศ เธอกลับพบเพียงโพสต์อิทแผ่นเดียวแปะไว้บนหน้าจอคอมพิวเตอร์

'งานโครงสร้างพื้นฐานเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ดิฉันจะส่งผู้ช่วยเข้ามาคุมงานตกแต่งแทน ดิฉันมีโปรเจกต์ด่วนที่ต้องไปดูแลต่อ... ขอบคุณสำหรับโอกาสในการทำงานค่ะคุณเอมอร'

เอมอรปล่อยช่อดอกไม้หลุดมือลงพื้น กลีบดอกไม้กระจายเกลื่อนเหมือนหัวใจของเธอในตอนนี้

          “ไม่มีทาง อย่าคิดว่าจะมาหนีกันไปง่าย ๆ แบบนี้ ใครสั่งใครสอนให้ทำนิสัยเด็กเอาแต่ใจกับฉัน!!”

เอมอรรีบคว้ากุญแจรถ ขับออกไปจากปั๊มน้ำมันอย่างรวดเร็ว แม้ยังไม่รู้จุดหมายปลายทางที่แน่ชัด แต่ก็คิดว่าไม่ใช่เรื่องยาก หากคนอย่างเอมอรจะตามหาผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง

ฉันไม่ปล่อยเธอไปไหนทั้งนั้น กนก...