บทที่ 11 สายตาที่เอาใจช่วย

        จากความกังวลในตอนแรก แปรเปลี่ยนเป็นความตั้งใจอันแรงกล้า อาภาจดจ่ออยู่กับทุกรายละเอียด ทั้งการปรับระยะเวลาสกัดกาแฟ ระดับการต้มสตีมนม และการควบคุมน้ำหนักมือ แม้จะพึ่งลงมือปฏิบัติจริงเพียงไม่กี่ครั้ง แต่ผลงานที่ออกมากลับสมบูรณ์แบบเกินคาด

         ความสำเร็จที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วนี้ทำเอาเขตต์นทีแปลกใจไม่น้อย เขาแอบทึ่งในสัญชาตญาณและความสามารถในการเรียนรู้ของหล่อน ชายหนุ่มมองแก้วกาแฟฝีมืออาภาสลับกับใบหน้าของหญิงสาวที่บัดนี้แต้มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ—รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าที่เคยอมทุกข์ของหล่อนดูสว่างไสวขึ้นมาทันตา

       ความจริงจังของครูหนุ่มหน้านิ่งกับศิษย์สาวผู้กระตือรือร้นอยู่ในสายตาของพี่ต่ายที่คอยเฝ้ามองอยู่เป็นระยะๆ

หล่อนยิ้มเอ็นดูให้กับภาพตรงหน้า ก่อนจะเดินก้าวเข้ามาหาทั้งสองคนด้วยท่าทีใจดี

      "เอาล่ะเด็กๆ พักกินข้าวก่อนเถอะ นี่จะบ่ายโมงแล้วนะ" พี่ต่ายเอ่ยขัดจังหวะบทเรียนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

      "พี่ทำกับข้าวไว้ให้พวกเราอยู่ที่ม้าหินอ่อนข้างบ้านแล้ว ไปกินกันก่อนเร็ว"

      หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว อาภากำลังก้าวเข้าสู่สัปดาห์ที่สองของการเป็นบาริสต้ามือใหม่เต็มตัว ท่วงท่าการชงเครื่องดื่มของหล่อนคล่องแคล่วและลื่นไหลขึ้นมาก ทว่าเขตต์นทีก็ยังคงแวะเวียนมาที่ร้านเป็นประจำ คอยยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ราวกับครูพี่เลี้ยงที่ยังไม่ยอมปล่อยมือ โดยเฉพาะในช่วงเวลาเร่งด่วนที่มีลูกค้าเดินเข้ามาพร้อมกันสองสามคน

ภาพความพลุกพล่านในร้านสร้างความตื่นเต้นดีใจให้กับทั้งพี่ต่ายและเขตต์นที แม้รายหลังจะยังคงรักษามาดนิ่งขรึม ไม่ยอมแสดงอาการชื่นชมออกนอกหน้าก็ตาม

       สาเหตุหลักที่ลูกค้าหลั่งไหลเข้ามาอุดหนุนหนาตาขึ้นผิดหูผิดตา เป็นเพราะอาภางัดเอาทักษะเก่ามาใช้ หล่อนจัดการโปรโมทร้านผ่านแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียต่างๆ อย่างมีกลยุทธ์—ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจนักสำหรับอดีตเจ้าของบริษัทผลิตสื่อและออแกไนซ์จัดอีเวนต์ นอกจากภาพถ่ายเมนูสุดน่ากินแล้ว หล่อนยังจัดการปัดฝุ่นระบบการจัดการร้านเสียใหม่ ตอนนี้ลูกค้าสามารถสั่งเครื่องดื่มผ่านแอปพลิเคชันเดลิเวอรี และชำระเงินผ่านระบบคิวอาร์โค้ดได้อย่างสะดวกสบาย พลิกโฉมร้านกาแฟยุคอนาล็อกของพี่ต่ายให้ก้าวเข้าสู่ยุคดิจิทัลอย่างเต็มรูปแบบ

       ความรู้สึกอบอุ่นบางเบาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของอาภา ทุกครั้งที่หล่อนละสายตาจากเคาน์เตอร์แล้วหันไปสบเข้ากับสายตาเอาใจช่วยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้านิ่งขรึมของเขตต์นที หรือในยามที่ร้านวุ่นวายจนมือแทบพันกัน แล้วเขาเผลอยื่นมือเข้ามาช่วยตักน้ำแข็ง หรือช่วยสตีมฟองนมให้อย่างรู้ใจโดยไม่ต้องเอ่ยปากร้องขอ

       การกระทำเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นทำให้อาภารู้สึกอย่างสุดซึ้งว่า... บนเส้นทางสายใหม่นี้ หล่อนไม่ได้กำลังเดินอย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป

       แม้ผลกำไรที่ได้รับในแต่ละวันเมื่อคำนวณออกมาเป็นตัวเลขแล้ว จะเทียบไม่ได้เลยสักนิดกับรายได้มหาศาลจากงานเก่าในกรุงเทพฯ แต่มันกลับมอบสิ่งที่มีค่ามากกว่านั้น—ความสงบในจิตใจ กลิ่นหอมของกาแฟ และความวุ่นวายอันแสนมีชีวิตชีวาในแต่ละวัน ช่วยดึงหล่อนออกจากความฟุ้งซ่านและฝันร้ายในอดีต ทำให้หล่อนไม่ต้องจมอยู่กับความคิดบั่นทอนตัวเองอีกต่อไป

       บ่ายวันนั้น ขณะที่อาภากำลังตั้งหน้าตั้งตารอไรเดอร์มารับออร์เดอร์ที่มีลูกค้าสั่งผ่านแอพลิเคชั่น อยู่ๆก็มีชายฉกรรจ์สองคนขับรถจักรยานยนต์มาจอดชิดหน้าร้าน ลักษณะคล้ายพวกรับจ้างทวงหนี้เงินกู้หรือรับงานข่มขู่ หนึ่งในนั้นลงจากรถแล้วตรงเข้ามาหาเธอทันที

       "ขายมานานรึยังเจ๊" ชายคนซ้อนท้ายถามเสียงห้วน นัยน์ตาดุดันตั้งใจคุกคามเต็มที่

       "สักพักแล้วค่ะ รับเมนูอะไรดีคะ" อาภาทำใจดีสู้เสือ พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แม้หัวใจจะเริ่มเต้นตึกตักด้วยความหวั่นใจ

       "ไม่จ้ะ คนสวย แค่อยากมาเตือนเรื่องของขวัญที่—"

     

"มีอะไรเหรอ!"

       เขตต์นทีซึ่งก้มหน้าก้มตาซ่อมอ่างล้างแก้วอยู่ด้านล่างเคาน์เตอร์ โผล่ขึ้นมาจังหวะนั้นพอดี น้ำเสียงเรียบต่ำและแววตานิ่งสนิทที่ดุจจงอางหวงไข่ส่งตรงไปยังผู้มาเยือน ทำให้ชายคนนั้นผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

       บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที ชายฉกรรจ์กลืนน้ำลายลงคอ พยายามรวบรวมความมั่นใจที่แตกกระเจิงกลับมา แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาเย็นชาของเขตต์นทีที่ไม่มีความกลัวเกรงเลยแม้แต่น้อย เขาก็รู้ทันทีว่าคนตรงหน้าไม่ใช่หมูให้เคี้ยวง่ายๆ

       "เปล่า... แค่แวะมาดู อยากรู้ว่ามีอะไรขายบ้าง" ชายคนนั้นพึมพำเสียงแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะรีบหมุนตัวกลับไปขึ้นรถจักรยานยนต์แล้วบิดคันเร่งหนีออกจากหน้าร้านไปอย่างรวดเร็ว

       อาภาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก พลางหันมองชายหนุ่มข้างกายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป