บทที่ 12 เมฆฝนที่เริ่มตั้งเค้า

        “เมื่อกี้ไอ้สวะนั่นมันพูดถึงของขวัญ... ของขวัญอะไร? ผมว่าไม่น่าใช่ของขวัญดีๆ แน่”

        เขตต์นทีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคาดคั้น ราวกับครูฝ่ายปกครองที่กำลังซักไซ้นักเรียนที่ทำความผิด แววตาของเขาจ้องมองเธออย่างไม่ลดละ

        อาภาไม่อยากให้เรื่องยืดยาวและบานปลายไปมากกว่านี้ หล่อนจึงตัดสินใจตัดบท

        “ไม่มีอะไรหรอก... มันคงพูดไม่รู้เรื่องเองแหละ”

        เขตต์นทีจ้องหน้าหญิงสาว สายตาคู่นั้นดูนิ่งเยือกเย็นแต่กลับซ่อนพลังบางอย่างที่ทำให้น่าเกรงขามจนอาภาต้องเป็นฝ่ายหลบตา ก่อนที่เขาจะย่อตัวลงไปนั่งซ่อมซิงค์ล้างจานตามเดิม

       ทว่า อาภาไม่ได้รู้สึกโล่งใจอย่างที่ควรจะเป็น อาการนิ่งเฉยของเขาบอกให้รู้ว่า... เขาคงโกรธ

       “ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะฉัน” หล่อนพูดเสียงแผ่ว

       เขตต์นทีถอนหายใจยาว ก่อนจะวางท่อและอุปกรณ์ซ่อมลงกับพื้นเสียงดัง 'เคร้ง'

       “ผมเห็นไอ้สองตัวนี่ขี่มอเตอร์ไซค์มาวนเวียนอยู่แถวบ้านคุณสองสามวันแล้ว... ก็แล้วแต่นะ ถ้ามีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น ผมถือว่าผมพยายามช่วยคุณแล้วแต่คุณไม่ร่วมมือเอง ยังไงก็อย่าให้พี่ต่ายหรือผมต้องมาพลอยซวยกับความไม่สู้คนของคุณก็แล้วกัน”

       เขาพูดจบก็หันกลับไปสนใจงานซ่อมตรงหน้าต่อ ทิ้งให้อาภายืนหน้าถอดสีอยู่กลางร้าน ความเงียบอึดอัดโรยตัวลงมาอีกครั้ง พร้อมกับความจริงที่หล่อนพยายามหนีมาตลอด... ว่าเรื่องวุ่นวายจากกรุงเทพฯ ได้ตามมาถึงที่นี่แล้ว และกำลังจะทำให้คนบริสุทธิ์รอบตัวเธอต้องเดือดร้อน

       อาภาหยิบกล่องใบหนึ่ง ที่มีโลโก้ของบริการส่งสินค้า แต่มันไม่ได้ถูกส่งผ่านบริษัทใดๆมา เพราะไม่มีชื่อผู้รับบนกล่อง มันถูกนำมาวางไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และอาภาก็ได้เห็นเปิดมันออกครั้งแรกตอนที่มาเปิดร้านเมื่อเช้า

       ตอนนี้หล่อนวางมันใกล้ๆเขตต์นที

       "นี่ค่ะ... สิ่งที่คุณอยากรู้" หล่อนพูดพลางวางกล่องใบนั้นลงบนเคาน์เตอร์ใกล้ๆ มือของเขตต์นที

       "มันถูกเอามาวางทิ้งไว้ น่าจะตั้งแต่ก่อนร้านเปิด พอฉันมาเห็นเข้าก็เลยลองเปิดดู..."

       เขตต์นทีละสายตาจากซิงค์ล้างจาน ดึงกล่องเข้ามาใกล้ก่อนจะเปิดฝาออก และสิ่งที่เห็นข้างในก็ทำเอาชายหนุ่มหน้านิ่งถึงกับตะลึงวูบ

       ภายในกล่องคือตุ๊กตาสัตว์ดีไซน์ประหลาด—รูปทรงผสมผสานระหว่างกระต่าย แมว และคาปิบาร่า ตัวสีขาวสะอาดน่ารัก ทว่าสภาพของมันกลับน่าสยดสยอง หัวของมันถูกเฉือนจนเกือบหลุดออกจากลำตัว มีไซรัปน้ำหวานสีแดงสดราดชุ่มไปทั่วร่าง พร้อมกับมีดเล่มเล็กปักคาอยู่กลางอก

ที่ฝากล่องด้านใน มีข้อความเขียนด้วยนิ้วมือจุ่มน้ำสีแดงขู่ขวัญว่า...

      'อย่าคิดว่าจะหนีพ้น'

     และที่มุมบนของกระดาษแผ่นนั้น ปรากฏตราสัญลักษณ์ของบริษัทผลิตสื่อชื่อดัง... บริษัทที่อาภาเคยเป็นหุ้นส่วนใหญ่และโดนหักหลังจนชีวิตพังทลาย!

     เขตต์นทีมองสิ่งของในกล่องสลับกับใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาว ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งร้าน ก่อนที่ชายหนุ่มจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา สายตาที่เคยกระด้างเปลี่ยนเป็นความจริงจังและนิ่งสงบ

     "ทีนี้คุณจะยอมเล่าความจริงทั้งหมดให้ผมฟังได้รึยัง”