ตอนที่ 3 อกเป็นเหตุ

ก๊อก.. ก๊อก.. ก๊อก..

“เชิญค่ะ” เสียงหวานใสของเจนจิราตอบรับโดยไม่เงยหน้าจากกองเวชระเบียนบนโต๊ะ บานประตูเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงกำยำที่เธอเพิ่งเผชิญหน้าไปเมื่อครู่ คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นด้วยความแปลกใจ

“คุณกลับมาอีกทำไมคะ ลืมอะไรหรือเปล่า”

“คุณยังไม่บอกชื่อผมเลย” ภาคินัยเอ่ยพลางยิ้มกริ่ม นัยน์ตาคมพราวระยับขณะจ้องมองใบหน้าเนียนใสของพยาบาลสาวที่ดูจะหงุดหงิดขึ้นมาครามครัน

“เจนจิราค่ะ” เธอตอบสั้นๆ และก้มลงมองกองเวชระเบียนต่อไป

“มีชื่อเล่นมั้ยครับ”

“ถ้าไม่สนิทกับใคร ฉันไม่บอกหรอกค่ะ”

“งั้นผมเดาว่าคุณคงชื่อเจน...” เขาแกล้งลากเสียงยาวอย่างเจ้าเล่ห์

“ก็แล้วแต่คุณจะคิด” เจนจิราเมินสายตาหนี

“ผมภาคย์ครับ หรือจะเรียกว่าพี่ภาคย์ก็ได้ครับ”

“อย่าบอกให้เสียเวลาเลยค่ะ วันหนึ่งฉันเจอคนไข้เป็นร้อย คงจำไม่ได้หรอก” หญิงสาวลอบถอนหายใจทิ้งอย่างเหนื่อยหน่าย

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วเชิญคุณกลับไปรอที่หน้าห้องตรวจได้แล้วค่ะ”

“ประสาท!” เจนจิราอุทานออกมาเบาๆ เมื่อแผ่นหลังกว้างเดินพ้นประตูไป ชายหนุ่มคนนี้ดูท่าทางจะรับมือยากกว่าที่เธอคิด

ภายในห้องตรวจ ภาคินัยสวมบทบาทนักแสดงเจ้าบทบาท เขาตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเรื่องอาการครั่นเนื้อตัวและปวดหัวรุนแรงต่อหน้าแพทย์หญิงศรีมัณฑนา มารดาของเพื่อนสนิท จนคุณหมอหลงเชื่อและสั่งให้แอดมิทเพื่อรอดูอาการตามแผนที่เขาวางไว้

แต่ความกระหยิ่มยิ้มย่องก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อผู้ช่วยพยาบาลแจ้งขั้นตอนต่อไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“รบกวนที่ห้องเจาะเลือดด้วยค่ะ”

“อีกแล้วเหรอครับ”

ภาคินัยหน้าถอดสี เขาหาข้ออ้างแวบไปเข้าห้องน้ำเพื่อโทรศัพท์จิกหัวเพื่อนรักอย่างก้องเกียรติให้รีบมาช่วย แต่สุดท้ายก็เลี่ยงไม่ได้ ร่างสูงใหญ่เดินคอตกราวกับนักโทษประหารมุ่งหน้าไปยังห้องเจาะเลือด แต่แล้วหัวใจที่ห่อเหี่ยวก็พองโตขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าคนที่นั่งถือเข็มรอเขาอยู่คือเจนจิรา

“นั่งลงสิคะ...คุณภาคินัย”

พยาบาลสาวโน้มตัวลงมาหาเขาเพื่อเตรียมอุปกรณ์ ระยะห่างที่ลดลงทำให้ภาคินัยลืมความกลัวเข็มไปเสียสนิท ยามที่เธอก้มลงหาเส้นเลือดที่ข้อพับแขนของเขา คอเสื้อพยาบาลสีขาวสะอาดตาแหวกลึกออกตามแรงโน้มถ่วงขณะที่ก้ม เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดราวกับหิมะ และปทุมถันคู่สวยที่อัดแน่นอยู่ในบราเซียสีหวาน

ภาพความเต่งตึงที่ขยับตามจังหวะการหายใจของเธอทำเอาเขาตาค้าง ลมหายใจเริ่มติดขัด ความร้อนในกายพุ่งพล่านยิ่งกว่าพิษไข้ป่า

“ซี้ดดดด... โอ๊ยยยยย!!! เบา ๆ ครับ” ภาคินัยครางกระเส่า เสียงนั้นดูจะสยิวมากกว่าเจ็บปวด

“เบาๆ ครับคุณเจน...”

“เจ็บเหรอคะ เข็มเล็กนิดเดียวเอง” เจนจิราเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยความสงสัย แต่เธอกลับพบว่าใบหน้าของชายหนุ่มแดงซ่าน มีหยดเหงื่อผุดพรายตามไรผม และสายตาของเขากำลังจดจ้องอยู่ที่...

“ไม่เล็กแล้วครับ... อื้อหื้อ!... ใหญ่มาก... ขาว... เอ้ย! คมมากด้วยครับคุณเจน” เขาพูดตะกุกตะกัก พยายามจะถอนสายตาออกจากยอดเขาเบื้องหน้าแต่ก็ทำไม่ได้ จนกระทั่งเธอจัดการคาเข็มเอาไว้แล้วแปะพลาสเตอร์เสร็จสิ้นเตรียมพร้อมสำหรับการให้น้ำเกลือต่อไป

ภาคินัยเดินโซซัดโซเซออกมาจากห้อง ผู้ช่วยพยาบาลที่ยืนรออยู่หน้าห้องตรวจถึงกับต้องกลั้นขำ เธอรีบยื่นกระดาษทิชชูให้เขาทันที

“เอ่อ... อันนี้ทิชชูค่ะคุณภาคินัย”

“ให้ผมทำไมครับ?”

“ซับเลือดกำเดาไงคะ... สงสัยไข้จะสูงจัดจนเส้นเลือดฝอยแตกแบบเมื่อกี้อีกแล้วมั้งคะ”

ภาคินัยรีบรับทิชชูมาป้ายจมูก และพบว่าเป็นเลือดสีแดงสดจริงๆ เขาหน้าแตกยับเยินรีบก้มหน้าเดินตามรถเข็นไปยังห้องพักวีไอพีทันที

เมื่อประตูปิดลงและอยู่ตามลำพัง ภาคินัยทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม พลางนึกถึงสัมผัสมืออุ่นๆ และภาพจำในห้องเจาะเลือดเมื่อครู่

“โธ่เอ๊ยไอ้ภาคย์... เสียชื่อคาสโนวาหมด แค่เห็นนิดเห็นหน่อยถึงกับเลือดกำเดาไหลเลยเหรอวะ” เขาสบถกับตัวเองอย่างหัวเสีย ก่อนจะกดโทรศัพท์หาเพื่อนรักอีกครั้ง

“ไอ้ก้อง! แกรีบมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”