ท่านประธานขาหนูท้อง

ตอนที่ 1 เพื่อน้องมณีมันตรารวบรวมสมุดเลกเชอร์บนโต๊ะขึ้นมาแนบอก เมื่ออาจารย์หมดชั่วโมงสอน เพื่อน ๆ ของเธอทยอยออกห้องกันไปเป็นกลุ่มๆ มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวฟังไม่ได้ศัพท์ หญิงสาวมองสำรวจไปรอบๆ ก่อนจะลุกออกจากโต๊ะ แล้วเดินออกจากห้องเรียนไป จนเธอมาสะดุดกับสายตาคมๆ ที่มายืนรออยู่หน้าตึกด้านล่าง“พี่มันตรา..เย็นนี้ก่อนเข้าบ้านอย่าลืมแวะไปเอาเงินที่เสี่ยกำธรด้วยนะ..แม่สั่งเอาไว้” น้องชายของเธอที่เรียนอยู่ปีหนึ่งเอ่ยขึ้นกับมณีมันตราที่เป็นพี่สาว“แล้วทำไมเต้ ไม่ไปเอาเองล่ะ เต้ก็เลิกเรียนก่อนพี่นี่” หญิงสาวเอ่ยขึ้น“ก็ผมจะรีบไปซ้อมดนตรีกับเพื่อนไง”“พอดีพี่มีทำรายงานกลุ่มกับเพื่อนน่ะ คงจะมืด ๆ เลยนะ”“ได้ไม่มีปัญหา แต่อย่าลืมนะ...แม่เค้ารอเงินอยู่”“อื้ม” สนทนากับน้องชายเสร็จ มณีมันตราก็รีบเดินตามเพื่อนสนิทมาทันที่หน้าโรงอาหารพอดี“ว่าไงน้องชายจอมยุ่งเธอ สั่งอะไรอีกล่ะ” สุวิมลเพื่อนสาวเอ่ยขึ้น เธอไม่ค่อยชอบน้องชายเพื่อนเท่าไหร่จึงเดินมาก่อน“ก็สั่งให้ฉันแวะไปเอาเงินที่บ้านเสี่ยกำธรเฉย ๆ”“แม่เธอนี่รักลูกเท่ากันปะเนี่ย มีอะไรก็ใช้เธอตลอด ไม่เห็นใช้เจ้าเต้บ้างเลย”“ไม่รู้สิ แม่คงเห็นว่าเต้มันเป็นน้อง

ตอนที่ 3 แก็งปาร์ตี้บ้านหลังหนึ่งมีบริเวณกว้างแต่ปล่อยให้เต็มไปด้วยหญ้าที่ขึ้นรกเต็มไปหมด ตามทางเดินจากรั้วบ้านไปถึงตัวบ้านมีแค่แสงไฟจากหลอดโซล่าเซลล์ซึ่งเป็นแสงสลัว ๆ เท่านั้น พอสองหนุ่มเดินเข้าไปภายในตัวบ้านก็เจอกับรุ่นพี่อีกหลายคน และหนึ่งในนั้นคือนายสุริยะหรือที่รุ่นน้องเรียกกันว่าพี่ยะ เป็นรุ่นพี่ปีสี ทั้งหมดกำลังปาร์ตี้มั่วยากันอย่างครื้นเครงโดยมีทั้งเพื่อนผู้หญิงและเพื่อนผู้ชายของสุริยะ สายตาทุกคนโฟกัสมาที่สองหนุ่ม ก่อนเจ้าบ้านจะเอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี“นึกว่ามึงจะไม่มากันซะแล้วไอ้ต้น” สุริยะเอ่ยกับนายต้นน้ำรุ่นน้องคณะของตัวเอง พร้อมกับพยักหน้าให้เตชทัต“มาสิพี่ โถ่ววว!!!..ผมน่ะไม่เคยพลาดอยู่แล้ว” ต้นน้ำตอบรุ่นพี่ เตชทัตมองเห็นควันบุหรี่ลอยคละคลุ้งไปทั่วห้องพร้อม ๆ กับเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่ม เตชทัตและเพื่อนของเขาแทบจะคุยกับนายสุริยะไม่ได้ยินเพราะเสียงเพลงที่ดังเอามาก ๆที่ตรงโซฟากลางห้อง มีกลุ่มผู้ชาย 3 คน และผู้หญิงอีก 5 คน กำลังจับกลุ่มกันมั่วสุมเสพยา บางคนนั่ง บางคนยืนโยกไปมาคล้ายคนเมายา“ผมขอสองเลยพี่..เผื่อเพื่อนผมด้วย เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมได้เงินจะเอามาให้” ต้นน้ำรีบบอกสุริยะ

ตอนที่ 5 ชีวิตต้องก้าวต่อไป มณีมันตราหยิบเงินมัดนั้นขึ้นมาดู ก็ปรากฏว่ามันเป็นจำนวนที่มาก เดาด้วยสายตาน่าจะราว ๆ หนึ่งล้านบาท หญิงสาวรีบหยิบเงินเข้ากระเป๋าเธอตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่ใช้และจะหาทางเอาเงินจำนวนนี้ไปคืนเขาให้ได้ จากนั้นเธอก็รีบโทรหาสุวิมลให้นั่งแท็กซี่มารับเธอ พอเพื่อนสาวมาถึงมณีมันตราก็โผเข้ากอดเพื่อน เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น สุวิมลจึงรีบปลอบเพื่อนอยู่สักครู่และกลัวว่าคนขับแท็กซี่จะคอยนาน เธอจึงบอกเพื่อนว่ามีอะไรให้ไปคุยกันต่อที่ห้องของเธอ สุวิมลนั่งปลอบมณีมันตราก่อนจะถามเพื่อนว่าจะเอายังไงต่อไป“สรุปแกจะแจ้งความมั้ย”“แจ้งยังไงล่ะ หลักฐานอะไรก็ไม่มี รู้แต่ชื่อเค้าเองจะไปทำอะไรได้”“ถามจริง ๆ เค้าไม่ได้ข่มขืนแกใช่มั้ย” "ฉันสมยอมเขา" เธอตอบด้วยความไม่มั่นใจ“แกร้องไห้แค่ครั้งนี้ก็พอแล้วนะ...ต่อไปแกจะต้องไม่ร้องไห้อีก...รู้มั้ย”“ชีวิตคนเราต้องเดินไปข้างหน้าสิ อีกเดือนเดียวพวกเราก็จะเรียนจบแล้ว มาเร่งทำงานวิจัยกันเถอะนะ..อย่าไปคิดมากเลย” สุวิมลพยายามปลอบเพื่อน“โอเคเพื่อน” สุวิมลปาดน้ำตาให้เพื่อนก่อนจะดึงมณีมันตราเข้าไปกอด“สุ!!!..เรื่องนี้แกอย่าบอกใครนะ ฉันขอร้อง”“ได้สิ ฉันจ

ตอนที่ 7 ไม่ดีใจรึไงหนึ่งชั่วโมงต่อมาระหว่างที่ท่านประธานเดินตรวจก่อนจะถึงโต๊ะของมณีมันตรา เธอก็พะอืดพะอมแล้วก็รีบวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำ ประธานหนุ่มสงสัยจึงถามกับสุวิมลในระหว่างที่เขาเดินมาตรวจโต๊ะของเธอ“เพื่อนที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ คุณเค้ารีบวิ่งไปไหนเหรอ” เขาเห็นหน้าเธอไม่ชัดเห็นแต่ข้างหลัง“คือเค้าไม่สบายคะ..ท่าน หนูต้องขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะคะ” สุวิมลรีบแก้ตัวแทนมณีมันตรา หลังจากนั้นประธานหนุ่มก็ไปหยุดตรวจที่โต๊ะของมณีมันตรา ก่อนจะเหลือบไปเห็นรูปพนักงานตั้งอยู่บริเวณโต๊ะ เขาจำเธอได้ไม่ลืม...ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาหลังจากนั้นมณีมันตราก็เดินกลับมาที่โต๊ะ โดยมีประธานหนุ่มใส่สูทนั่งรออยู่ เขานั่งหันหลังให้เธอ ก่อนที่ทั้งคู่จึงได้ประจันหน้ากันจัง ๆ เป็นครั้งแรกหลังจากคืนนั้น ทั้งคู่จ้องหน้ากันอยู่สักพัก ภาณุภัทร์จึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน“เธอไม่สบายเป็นอะไรมากหรือเปล่า”“เอ่อ ๆ ๆ ก็แค่คลื่นใส่ค่ะ” หญิงสาวก้มหน้าตอบเพราะรู้แล้วว่าเขาคือคนที่เธอมีอะไรด้วยในคืนนั้น นี่ถ้าเธอถามใครต่อใครสักนิดว่าประธานบริษัทใหญ่ที่จะเดินทางตรวจในครั้งนี้ชื่ออะไร เธอก็คงรู้ว่าเป็นเขาไปนานแล้วคุยกันได้อยู่คำสองคำ

ตอนที่ 9 ลืมไม่ลง17.00 น.หลังจากมณีมันตรารีบเคลียร์งานอย่างขะมักเขม้น จนถึงเวลาเลิกงาน สุวิมลที่ทนรอไม่ไหวจึงรีบเข้ามาถามเพื่อนสนิททันที“ม่ะ!!!..แกพร้อมหรือยัง เล่ามาให้หมดนะ เอาให้ละเอียดเลย เอาให้สมกับที่ฉันรอคอยมาเกือบสามชั่วโมง” สุวิมลเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ เพื่อน“หูย!..นี่แกไม่มีอย่างอื่น ให้รอคอยบ้างเลยรึไง”“ไม่มีอะ!!! เล่ามา ๆ” สุวิมลกดดันเพื่อน“งั้นแกพาไปฉันไปหาอะไรกินก่อนสิ หิวอะ”“เอ่อ..ๆ ได้สิ ลืมไปว่าเดี๋ยวนี้..แกกินเก่งขึ้น” หลังจากที่พนักงานทยอยกลับบ้าน สุวิมลก็พาไปเพื่อนแวะทานไปอาหารที่ร้านแห่งหนึ่งใกล้ ๆ ที่ทำงาน สุวิมลเลือกร้านที่เงียบสงบไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านเพื่อที่จะได้คุยกันอย่างสะดวก หลังจากทานอาหารมื้อเย็นจนอิ่มท้องแล้ว มณีมันตราก็เริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้เพื่อนฟัง“ฟังแล้วเหยียบไว้เลยนะแก”“เอ่อน่า!!”“ท่านประธานคือผู้ชายที่ช่วยฉันในคืนนั้น”“ห๊า!!!..อีกทีสิ” สุวิมลอ้าปากค้างตะลึงงัน“ก็นั่นแหละ เขาชื่อภาณุภัทร์ แกไม่เอ๊ะบ้าง..หรือไง”“บ้า!!..ก็ตอนนั้นไม่สนใจจะจำชื่อเค้านี่ แล้วฉันก็จำไม่ได้หรอกนะ เพราะแกบอกฉันแค่รอบเดียว ใครมันจะไปจำได้”“เอาล