All Chapters of คุณพยาบาลจ๋าช่วยรักษาผมที: Chapter 1 - Chapter 10

บรรยากาศภายในโรงพยาบาลเอกชนระดับห้าดาวแห่งนี้เงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดสะอ้านอันเป็นเอกลักษณ์ แสงไฟ Warm White ที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย หากแต่ร่างสูงโปร่งของ ภาคินัย กลับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ควรจะเป็นชายหนุ่มในชุดเชิ้ตขาวพับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ เผยให้เห็นท่อนแขนกำยำและนาฬิกาเรือนแพง เขาก้าวเดินด้วยท่วงท่ามั่นใจ แต่ในอกกลับสั่นระรัวด้วยความกังวล... ไม่ใช่เพราะเรื่องอาการป่วยที่แสร้ง แต่เป็นเรื่องกลัวเข็มที่เขาสยดสยองมาตั้งแต่จำความได้ภาคินัยยื่นบัตรประชาชนและบัตรประกันด้วยนิ้วมือเรียวยาว ประชาสัมพันธ์สาวในชุดสีครีมเงยหน้าขึ้นสบตา และวินาทีนั้นเธอก็เผลอชะงักไปกับใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้มพาดเฉียงรับกับนัยน์ตาคมที่ดูหยาดเยิ้มราวกับมีพิษไข้แทรกอยู่ในกาย “คุณภาคินัย วันนี้เป็นอะไรมาคะ”“ผมรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะเป็นไข้ครับ ทานยาแล้วก็ไม่ทุเลาเลย” เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นฟังดูอ่อนแรงเล็กน้อยแต่กลับมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจหลังจากผ่านขั้นตอนวัดความดันและส่วนสูงที่ทำให้เขาได้โชว์รูปร่างกำยำสมส่วน “รบกวนเชิญคุณภาคินัยไปที่ห้องเจาะเลือดนะคะ” เสียงหวานใสของผู้ช่วยพยาบาลส

ก๊อก.. ก๊อก.. ก๊อก..“เชิญค่ะ” เสียงหวานใสของเจนจิราตอบรับโดยไม่เงยหน้าจากกองเวชระเบียนบนโต๊ะ บานประตูเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงกำยำที่เธอเพิ่งเผชิญหน้าไปเมื่อครู่ คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นด้วยความแปลกใจ“คุณกลับมาอีกทำไมคะ ลืมอะไรหรือเปล่า”“คุณยังไม่บอกชื่อผมเลย” ภาคินัยเอ่ยพลางยิ้มกริ่ม นัยน์ตาคมพราวระยับขณะจ้องมองใบหน้าเนียนใสของพยาบาลสาวที่ดูจะหงุดหงิดขึ้นมาครามครัน“เจนจิราค่ะ” เธอตอบสั้นๆ และก้มลงมองกองเวชระเบียนต่อไป“มีชื่อเล่นมั้ยครับ”“ถ้าไม่สนิทกับใคร ฉันไม่บอกหรอกค่ะ”“งั้นผมเดาว่าคุณคงชื่อเจน...” เขาแกล้งลากเสียงยาวอย่างเจ้าเล่ห์“ก็แล้วแต่คุณจะคิด” เจนจิราเมินสายตาหนี“ผมภาคย์ครับ หรือจะเรียกว่าพี่ภาคย์ก็ได้ครับ”“อย่าบอกให้เสียเวลาเลยค่ะ วันหนึ่งฉันเจอคนไข้เป็นร้อย คงจำไม่ได้หรอก” หญิงสาวลอบถอนหายใจทิ้งอย่างเหนื่อยหน่าย “ถ้าไม่มีอะไรแล้วเชิญคุณกลับไปรอที่หน้าห้องตรวจได้แล้วค่ะ”“ประสาท!” เจนจิราอุทานออกมาเบาๆ เมื่อแผ่นหลังกว้างเดินพ้นประตูไป ชายหนุ่มคนนี้ดูท่าทางจะรับมือยากกว่าที่เธอคิดภายในห้องตรวจ ภาคินัยสวมบทบาทนักแสดงเจ้าบทบาท เขาตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเรื่อ

หลังจากก้องเกียรติ และคุณแม่ขอตัวกลับไป ก็ทิ้งให้วิศวกรหนุ่มจอมกะล่อนอยู่กับพยาบาลสาวเพียงลำพัง ภายในห้องพักคนไข้ที่ดูหรูหรา ภาคินัยนอนทอดกายอยู่บนเตียง สายตาคมจับจ้องท่วงท่าการหยิบจับอุปกรณ์ของเจนจิรา ที่เดินเข้ามาตรวจเช็กอาการตามระเบียบ“ความดันและชีพจรของคุณปกติทุกอย่างนะคะคุณภาคินัย” เธอเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่นิ้วเรียวนุ่มแตะลงบนข้อมือหนาเพื่อจับชีพจร สัมผัสเบาๆ นั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟอ่อนๆ แล่นเข้าสู่หัวใจ“ขอบคุณครับคุณเจน... แล้วอาการไข้ของผมล่ะ” เขาถามพลางแกล้งทำเสียงอ่อนแรงเจนจิราไม่ตอบ แต่หยิบเครื่องวัดไข้ขึ้นมาตรวจที่ข้างใบหูของเขา ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้ภาคินัยได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเธอในระยะประชิด หัวใจเขากระตุกไหวเมื่อเห็นดวงตากลมโตจ้องมองหน้าจอเครื่องวัด“36.4 องศาค่ะ... ผลเลือดของคุณออกมาแล้วนะคะ คุณไม่ได้เป็นทั้งไข้เลือดออกและไข้หวัดใหญ่ สรุปว่าคุณ ไม่ได้เป็นอะไรเลยค่ะ” เธอหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด “ถามจริงเถอะค่ะ... คุณมาโรงพยาบาลทำไมกันแน่?”“โธ่... คุณเจนครับ ก็ตอนนั้นผมตัวร้อนจริงๆ นี่นา” ภาคินัยแก้ตัวน้ำขุ่นๆ “แต่อาจจะเป็นเพราะได้เห็นหน้าพยาบาลสวยๆ

รุ่งเช้าภาคินัย งัวเงียตื่นขึ้น เขากวาดสายตามองหาพยาบาลสาวส่วนตัวเป็นอันดับแรก บนโซฟาที่เคยมีร่างระหงนอนอยู่กลับว่างเปล่า เขาก้มมองที่ข้อมือซ้าย... สายน้ำเกลือถูกถอดออกไปก๊อก..ก๊อก..ก๊อก..“เฮ้ย! เป็นไงบ้างไอ้ภาคย์ เมื่อคืนหลับสบายหรือเปล่าวะ” ก้องเกียรติ เดินหน้าระรื่นเข้ามาในห้อง“คุณเจนไปไหนวะ?” ภาคินัยถามเสียงเข้ม ไม่สนใจคำทักทายของเพื่อน“โธ่... ตื่นมาก็เรียกหาสาว เอ๊ย! เรียกหาพยาบาลเลยนะมึง ข้าวปลาไม่กินหรือไง”“ไอ้ก้อง! อย่ากวนบาทา... ฉันถามว่าคุณเจนไปไหน”“เขาก็รู้แล้วน่ะสิว่าแกน่ะป่วยการเมือง ต่อให้ไม่ใช่พยาบาลเกียรตินิยมอย่างคุณเจน เขาก็มองออกว่ะว่าแกแข็งแรงยิ่งกว่าควายถึกเสียอีก ตอนนี้เขาลงไปทำงานที่ห้องเจาะเลือดแล้ว”“เฮ้ย! งั้นเดี๋ยวฉันมาว่ะ” ด้วยความร้อนรน ภาคินัยรีบสปริงตัวลงจากเตียง ทว่าเขาลืมไปว่าภายใต้ชุดคนไข้รุ่มร่ามนั้นเขา ไม่ได้สวมกางเกงใน ผลคือปลายขากางเกงพันกันจนเขาล้มคะมำลงพื้นประจวบเหมาะกับป้าแม่บ้านเปิดประตูเข้ามาพอดี“ว้าย!!! ตาเถรตกใต้ถุน!” ป้าแม่บ้านร้องลั่นพลางปิดตาแน่น ภาคินัยรีบดึงกางเกงขึ้นด้วยใบหน้าแดงก่ำ“ไอ้ก้อง! ฉันวานแกไปเซเว่นด่วน... ซื้อกางเกงใ

บรรยากาศภายในรถยนต์ส่วนตัวของก้องเกียรติ เงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของ สุรีย์พรที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง คุณหมอหนุ่มเหลือบมองใบหน้าด้านข้างที่ดูอ่อนล้าของพยาบาลสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย“พี่จำได้ว่าเมื่อวานพรเข้าเวรบ่ายไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงลากยาวจนลงเวรเช้าเลยล่ะ” ก้องเกียรติถามทำลายความเงียบ“มีเคสด่วนนิดหน่อยค่ะ... ตอนนี้เรียบร้อยแล้ว พรเลยกะว่าจะกลับไปงีบสักพัก แล้วค่อยกลับมาเข้าเวรเย็นต่อ”“เหนื่อยไหมครับ...” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลจนคนฟังใจสั่น แต่สุรีย์พรกลับเสหลบตา เธอรู้ดีว่าภายใต้คำถามสั้นๆ นั้นมีความหมายว่าเขามีใจให้เธอเพียงใด แต่กำแพงในใจที่เธอสร้างไว้เพื่อปกป้องตัวเองจากความผิดหวังในอดีตมันยังหนาแน่นเกินกว่าจะพังทลายลงในเร็ววันเช้าวันต่อมา ที่วอร์ดผู้ป่วยกลางโรงพยาบาล... ร่างสูงสง่าในชุดสูทหรูก้าวเข้ามาพร้อมดอกไม้ช่อโต “สวัสดีครับคุณเจน... นี่ดอกไม้สำหรับคุณครับ” ภาคินัยยื่นช่อดอกไม้ให้พร้อมสายตาที่แทบจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว“ขอบคุณค่ะ แต่คราวหน้าไม่ต้องลำบากซื้อมาหรอกค่ะ” เจนจิราตอบพลางรับมาถือไว้ กลิ่นดอกไม้หอมอบอวลพอๆ กับความรู้สึกวูบวาบในอ