ตอนที่ 2 แค่มดกัด

ร่างโปร่งบางในชุดพยาบาลสีขาวขยับกายอย่างคล่องแคล่ว ทุกท่วงท่าดูสง่างามจนภาคินัยไม่อาจละสายตาได้ เจนจิรา เธอสวยบาดใจ ใบหน้ารูปไข่รับกับจมูกโด่งรั้นที่บ่งบอกถึงนิสัยไม่ยอมคน ริมฝีปากอิ่มสวยที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยน่าดูน่าจูบ โดยเฉพาะไฟหน้าคู่สวยที่เด่นสง่าภายใต้ชุดยูนิฟอร์มพอดีตัว มันช่างกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในกายชายหนุ่มให้พลุ่งพล่าน

“สวัสดีค่ะ... คุณภาคินัย บวรกิจวัฒนา ใช่ไหมคะ?” เสียงหวานแต่ติดจะนิ่งเรียบปลุกเขาออกจากภวังค์หื่นกระหาย

“อะ... ใช่ครับ ใช่ครับ” ภาคินัยตอบตะกุกตะกัก เสียงในหัวบอกเขาว่า 'นี่มันนางฟ้าชัดๆ'

“คุณชื่ออะไรครับ...คุณพยาบาล”

“อยากรู้ไปทำเหรอคะ”

“ถ้าคุณทำผมเจ็บ ผมจะได้ร้องเรียนถูกไงครับ”

“รับรองค่ะ คุณไม่เจ็บแน่นอน”

“แล้วถ้าผมเจ็บล่ะ ผมจะทำโทษคุณยังไงดี” สายตาเจ้าเล่ห์ที่แฝงความนัยของเขา ทำให้พยาบาลสาวเผลอกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก

ความกลัวเข็มเมื่อครู่ดูจะเป็นเรื่องเล็กไปถนัดตา เมื่อเทียบกับความปรารถนาที่เริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางกลิ่นยาภายในห้องเจาะเลือด

ใบหน้าสวยหวานเคลื่อนเข้ามาใกล้จนภาคินัยได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกายสาว ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอรินรดอยู่แถวซอกคอขณะที่เธอค่อยๆ แหย่ก้านสำลีเข้าไปในโพรงจมูก

“โอ๊ย! โอ๊ยยย... ผมเจ็บครับคุณเจน” ภาคินัยแกล้งร้องเสียงหลงพลางทำหน้าเหยเกเกินจริง ก่อนจะสัมผัสมือของเธอเอาไว้

“อดทนนะคะ อีกนิดเดียวค่ะ” เธอตอบเสียงนุ่มแต่แฝงความระอาเล็กน้อย ก่อนจะถอนก้านสำลีออก

“เสร็จแล้วค่ะ... ต่อไปขอเจาะเลือดนะคะ” ทำเอาความหฤหรรษ์เมื่อครู่หายวับ ภาคินัยหน้าถอดสีทันที

“คุณพยาบาลครับ ผมขอพักทำใจแป๊บนะครับ... ผมใจคอไม่ดีเลย ผมกลัวเข็มจริงๆ”

“มันไม่เจ็บเลยค่ะ อย่างมากก็แค่มดกัด” เจนจิราเอ่ยประโยคคลาสสิกพลางหยิบอุปกรณ์

“แต่มดตัวโต ๆ มันก็กัดเจ็บอยู่นะคุณ”

“ผมไม่ใช่เด็ก ๆ นะครับที่คุณจะมาหลอก” เขาพยายามส่งสายตาอ้อนวอน ทว่าหญิงสาวกลับเลิกคิ้วมองอย่างรู้ทัน

“ถ้าคุณภาคินัยไม่ยอมเจาะ เดี๋ยวดิฉันไปตามพยาบาลผู้ชายมาจัดการให้ก็ได้ค่ะ”

“โอ๊ะ ๆ! ไม่ต้องครับไม่ต้อง... เจาะก็เจาะครับ” ภาคินัยจำยอมถลกแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น กระดุมที่ถูกปลดออกเผยให้เห็นแผงอกตึงแน่นและกล้ามแขนล่ำสันที่ผ่านการเข้ายิมมาอย่างหนัก

ขณะที่เจนจิราก้มลงรัดสายยางที่ต้นแขน ภาคินัยที่อยู่สูงกว่ากลับได้จังหวะทอง สายตาคมกริบหลุบต่ำมองผ่านคอเสื้อพยาบาลที่ก้มลงต่ำจนเห็นเนินเนื้อขาวเนียนรำไร ความขาวผ่องนั้นทำเอาเขาเผลอกลั้นหายใจ หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนเห็นเข็มเสียอีก

ฉึก!

“โอ๊ยยย!!” ภาคินัยสะดุ้งสุดตัว

“เจ็บครับ! คุณพยาบาลไม่ให้สัญญาณเลย!”

“ฉันบอกแล้วค่ะ แต่คุณเหม่อมองอะไรอยู่หรือเปล่าล่ะ” เจนจิราเงยหน้าขึ้นสบตาและบอกอย่างรู้ทันว่าเขาแอบสำรวจหน้าอกของเธอ นัยน์ตากลมนิ่งดุนั้นราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงความคิดอกุศลของเขา ภาคินัยรีบหลบตาทำเป็นสำออยต่อ

“มันเจ็บมากเลยครับ... คุณช่วยกดสำลีไว้ให้ผมหน่อยนะครับ ผมกลัวเลือดไหลหมดตัว” เขาถือวิสาสะคว้ามือเล็กนุ่มนิ่มของเธอมากุมทับสำลีไว้บนแขนตัวเอง สัมผัสจากมือนุ่มนั้นทำเอาเขารู้สึกวาบหวามไปทั้งร่าง

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ... กรุณาปล่อยมือดิฉันด้วยค่ะคุณภาคินัย” เธอสั่งเสียงเข้ม พลางดึงมือออกอย่างรวดเร็วแล้วปิดพลาสเตอร์ให้จนเสร็จสรรพ

“เรียบร้อยค่ะ เชิญไปรอหน้าห้องตรวจ ผลโควิดเป็นลบค่ะ ส่วนผลเลือดถ้าได้แล้วฉันจะรายงานหมอเอง”

ภาคินัยเดินออกมาจากห้องตรวจด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาแอบยกมือข้างที่สัมผัสมือเธอขึ้นมาสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ยังติดอยู่ที่ปลายนิ้ว

“ผู้หญิงอะไรดุชะมัด... แต่หุ่นน่าฟัดก็พอให้อภัย” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินกลับไปรอที่หน้าห้องตรวจ