ตอนที่ 6 ผมหนาว

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

บานประตูเปิดออกพร้อมร่างระหงของ เจนจิรา ที่ก้าวเข้ามาในชุดลำลองธรรมดา ทว่ากลับดูสวยสะอาดตาอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าเนียนใสไร้เครื่องสำอางดูละมุนละไมจนภาคินัยที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงถึงกับตาค้าง

“สวัสดีครับ... ผมนึกแล้วว่าคุณต้องมา” ภาคินัยเอ่ยเสียงทุ้ม แววตาคมกริบฉายความดีใจอย่างปิดไม่มิด

“คุณควรพักผ่อนได้แล้วจะได้หายเร็วๆ” เจนจิราเอ่ยพลางเข็นรถอาหารเข้ามา

“รีบทานข้าวสิคะ จะได้รีบทานยา”

“คุณช่วยป้อนผมหน่อยสิครับคุณเจน... ผมเจ็บแผลที่หลังมือจนถือช้อนไม่ไหวเลย” เขาอ้อนวอน แววตาที่ส่งมานั้นเต็มไปด้วยเล่ห์กลจนหญิงสาวนึกหมั่นไส้

“มืออีกข้างคุณก็มี...ทำไมฉันต้องป้อนด้วย”

“ก็ข้างนี้ผมไม่ถนัดนี่ครับ... นะนะคุณพยาบาลคนสวย ป้อนผมหน่อยนะครับ” เมื่อทนลูกตื๊อไม่ไหว เจนจิราจึงจำใจตักข้าวป้อนชายหนุ่มทีละคำ เขาจ้องริมฝีปากอิ่ม สลับกับดวงตากลมโตของเธอราวกับจะกลืนกิน จนเจนจิราเริ่มประหม่า มือบางรีบยัดช้อนเข้าปากเขาจนอีกฝ่ายสำลัก

“แค่กๆ! ขอน้ำผมหน่อย...”

“ขอโทษค่ะ!” เธอรีบยื่นแก้วน้ำให้ด้วยความตกใจ

“กะจะให้ผมตายเลยเหรอไง...” ภาคินัยเอ่ยด้วยเสียงพร่ามัวเมื่ออาการสำลักทุเลาลง

“เมื่อกี้คุณแกล้งผมใช่มั้ย”

“เปล่าค่ะ”

“ไหน ๆ คุณก็ป้อนข้าวผมแล้ว... คุณเช็ดตัวให้ผมหน่อยสิครับคุณเจน มันติดสายน้ำเกลือผมขยับตัวลำบาก” ภาคินัยทอดเสียงอ้อนวอน นัยน์ตาคมกริบจ้องมองร่างระหงที่นั่งอยู่ข้างเตียง

“ตัวคุณก็ไม่ร้อนแล้วนี่ ก็ไปอาบน้ำเลยสิคะ” เจนจิราพยายามทำใจแข็ง ถึงแม้ในใจจะเริ่มหวั่นไหวกับสายตาที่จ้องมองมาอย่างไม่ลดละนั้น

“ไม่ได้... สายน้ำเกลือระโยงระยางแบบนี้ผมจะอาบยังไงล่ะครับ เกิดลื่นล้มขึ้นมาจะทำยังไง”

“งั้นก็เข้าไปเช็ดตัวในห้องน้ำเอาสิ คุณไม่ได้เป็นง่อยนะ”

“ไม่ได้ครับ ผมทำไม่ได้หรอก เกิดสายน้ำเกลือหลุดหรือเลือดไหลย้อนขึ้นมาจะทำยังไง... คุณเป็นพยาบาลนะ คุณต้องดูแลผมสิ หรือจะให้ผมรายงานป้าหมอว่าคุณทอดทิ้งคนไข้” ภาคินัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแกมบังคับสายตาเจ้าเล่ห์ที่เต็มไปด้วยความหยอกเย้า นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอย่างท้าทาย

เจนจิราถอนหายใจยาวด้วยความระอาปนหมั่นไส้ เธอตัดสินใจตัดรำคาญด้วยการเดินเข้าปลดสายน้ำเกลือออกจากเครื่องควบคุม แต่ทันใดนั้น...วงแขนแกร่งที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามก็ตวัดรัดเอวบางของเธอไว้แน่น

“ว้าย! คุณภาคินัย! ปล่อยนะ!” พยาบาลสาวตกใจแต่ก็ไม่กล้าร้องโวยวายจนเสียงดัง

ร่างระหงของพยาบาลสาวถลาลงไปแนบชิดกับแผงอกกว้างที่ตึงแน่นภายใต้ชุดคนไข้เนื้อบาง กลิ่นกายชายหนุ่มที่หอมกรุ่นสะอาดสะอ้าน อันเป็นเอกลักษณ์ลอยมากระทบนาสิก ทำเอาสติของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว

“ขอกอดหน่อยสิครับ... ผมรู้สึกหนาวแปลก ๆ เหมือนไข้จะกลับมาอีกแล้ว” เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นจัดของเขารินรดซอกคอขาวเนียนจนเจนจิราขนลุกซู่ ความร้อนแรงจากผิวพรรณที่อัดแน่นด้วยมัดกล้ามส่งผ่านเนื้อผ้ามายังกายสาวจนเธอรู้สึกวูบวาบในช่องท้อง

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะคุณภาคินัย! คุณกำลังจะทำให้ฉันผิดจรรยาบรรณอยู่นะ!” เธอพยายามประท้วง เสียงที่ออกมาสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าเนียนแดงซ่านไปจนถึงลำคอ

“คุณต้องสัญญากับผมก่อน... ถ้าผมปล่อยแล้วคุณต้องเช็ดตัวให้ผมทุกซอกทุกมุม โอเคไหมครับ” ภาคินัยจ้องมองริมฝีปากอิ่มสวยที่อยู่ห่างไม่ถึงคืบด้วยสายตาหิวกระหาย

“ก็ได้ ๆ เช็ดก็ได้! ปล่อยก่อนสิคะ เดี๋ยวพยาบาลคนอื่นเข้ามาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดี” เจนจิรารีบรับปากเพื่อพาตัวเองออกจากสถานการณ์ที่ล่อแหลมต่อหัวใจ

เมื่อเขาคลายอ้อมกอดออกเพียงเล็กน้อยพอให้เธอขยับตัวได้ พยาบาลสาวจึงหยิบผ้าชุบน้ำหมาด ๆ มาเริ่มเช็ดตามซอกคอและท่อนแขนล่ำสัน ทุกครั้งที่ผ้าขนหนูสัมผัสผิวอุ่นจัด ภาคินัยจะจ้องมองใบหน้าหวานของเธอไม่วางตา สายตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นสะท้อนความปรารถนาออกมาอย่างชัดเจนจนเธอต้องหลบสายตาพัลวัน

มือของเธอเริ่มสั่นพร่าเมื่อต้องเลื่อนผ้าลงไปเช็ดตามแผงอกที่มีไรขนอ่อนพาดผ่าน ลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงามของเขาช่างเย้ายวนใจจนเธอเผลอกลั้นหายใจ... ทันใดนั้น มือหนากลับคว้ามือเธอที่ถือผ้าอยู่ แล้วบังคับให้เช็ดลงไปเบื้องล่างอย่างจงใจ

“อื้อ! คุณภาคินัย!!”

“ก็คุณเช็ดให้ผมไม่ทั่วนี่ครับ... ตรงนี้สำคัญนะคุณ มันอับชื้นง่าย” เขาบอกด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มุมปากหยักลึกยกขึ้นอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า มองดูพยาบาลสาวที่บัดนี้หน้าแดงก่ำราวมะเขือเทศสุก

เจนจิรากลั้นใจเช็ดทำความสะอาดให้อย่างรวดเร็ว สัมผัสที่ผ่านเนื้อผ้าบางเบาปลุกเร้าอารมณ์บางอย่างที่เธอไม่คุ้นเคยให้แล่นพล่านไปทั่วกาย จนสุดท้ายเขาก็ยอมปล่อยมือให้เธอเป็นอิสระ

“มืออยู่ไม่นิ่งเลยนะคุณเนี่ย! เจ้าเล่ห์นัก!” เธอต่อว่าแก้เขินขณะเก็บอุปกรณ์

“ก็คุณเช็ดไม่ทั่วนี่นา ผมก็แค่ช่วยอำนวยความสะดวก” เขาตอบเสียงกลั้วหัวใจ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนด้วยท่าทางผ่อนคลาย

ไม่นานนัก หลังจากฤทธิ์ยากล่อมประสาทอ่อน ๆ เริ่มทำงาน ลมหายใจของภาคินัยก็เข้าออกสม่ำเสมอ เขาเข้าสู่ภวังค์หลับใหลไปพร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก เจนจิราเดินกลับมามองใบหน้าหล่อเหลาที่ยามหลับดูไร้พิษสงราวกับเทพบุตร เธอถอนหายใจยาวพลางพึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกที่สับสน

“เฮ้อ!!!... สิ้นฤทธิ์สักทีนะอีตาบ้า ถ้าลดความหื่นลงสักนิด... คุณจะเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบที่สุดเลยรู้ตัวไหม”

พยาบาลสาวนั่งลงข้างเตียง สายตาที่จ้องมองชายหนุ่มเริ่มแปรเปลี่ยนไปทีละน้อย จากความรำคาญกลายเป็นความหลงไหล...อย่างไม่รู้ตัว