ตอนที่ 5 ดูแลพิเศษ

หลังจากก้องเกียรติ และคุณแม่ขอตัวกลับไป ก็ทิ้งให้วิศวกรหนุ่มจอมกะล่อนอยู่กับพยาบาลสาวเพียงลำพัง ภายในห้องพักคนไข้ที่ดูหรูหรา ภาคินัยนอนทอดกายอยู่บนเตียง สายตาคมจับจ้องท่วงท่าการหยิบจับอุปกรณ์ของเจนจิรา ที่เดินเข้ามาตรวจเช็กอาการตามระเบียบ

“ความดันและชีพจรของคุณปกติทุกอย่างนะคะคุณภาคินัย” เธอเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่นิ้วเรียวนุ่มแตะลงบนข้อมือหนาเพื่อจับชีพจร สัมผัสเบาๆ นั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟอ่อนๆ แล่นเข้าสู่หัวใจ

“ขอบคุณครับคุณเจน... แล้วอาการไข้ของผมล่ะ” เขาถามพลางแกล้งทำเสียงอ่อนแรง

เจนจิราไม่ตอบ แต่หยิบเครื่องวัดไข้ขึ้นมาตรวจที่ข้างใบหูของเขา ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้ภาคินัยได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเธอในระยะประชิด หัวใจเขากระตุกไหวเมื่อเห็นดวงตากลมโตจ้องมองหน้าจอเครื่องวัด

“36.4 องศาค่ะ... ผลเลือดของคุณออกมาแล้วนะคะ คุณไม่ได้เป็นทั้งไข้เลือดออกและไข้หวัดใหญ่ สรุปว่าคุณ ไม่ได้เป็นอะไรเลยค่ะ” เธอหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด

“ถามจริงเถอะค่ะ... คุณมาโรงพยาบาลทำไมกันแน่?”

“โธ่... คุณเจนครับ ก็ตอนนั้นผมตัวร้อนจริงๆ นี่นา” ภาคินัยแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

“แต่อาจจะเป็นเพราะได้เห็นหน้าพยาบาลสวยๆ อย่างคุณ ไข้มันเลยตกใจหนีหายไปหมดแล้วมั้งครับ”

“คุณภาคินัย!” เจนจิราดุเสียงต่ำ

“ในเมื่อไม่มีไข้แล้ว คุณก็น่าจะพอช่วยเหลือตัวเองได้นะคะ คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เช้าฉันจะมาใหม่ค่ะ”

“เดี๋ยวสิครับคุณเจน!” เขาคว้ามือเธอไว้ทันควันเมื่อเห็นเธอทำท่าจะเดินหนี

“คืนนี้... อยู่เป็นเพื่อนผมที่นี่ได้ไหม?”

“เสียใจค่ะ ฉันไม่ได้รับจ้างเฝ้าไข้ส่วนตัวค่ะ”

“ผมให้คุณกลับไปเปลี่ยนชุดที่บ้าน แล้วกลับมานอนเฝ้าผมที่นี่ครับ” ภาคินัยรุกหนัก นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย

“ผมโทรหาป้าหมอกริ๊งเดียว รับรองว่าคุณจะไม่กล้าขัดใจผมหรอก... แต่ผมไม่ได้จะใช้งานคุณฟรีๆ หรอกนะ ผมจะจ่ายค่าเฝ้าไข้ให้คุณอย่างงาม... ตกลงไหมครับ?”

“คุณไม่มีสิทธิ์สั่งฉันแบบนี้นะคะ... และทำไมต้องเป็นฉัน พยาบาลคนอื่นก็มีตั้งเยอะตั้งแยะ” เจนจิราเริ่มว้าวุ่น เธอไม่เคยเจอคนไข้ที่รุกแรงและเอาแต่ใจขนาดนี้

“เพราะผมชอบคุณ...” คำสารภาพตรงๆ นั้นทำเอาพยาบาลสาวหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู เธอรีบชักมือออกแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันทีโดยไม่กล้าหันกลับมาสบตา ทิ้งให้ภาคินัยมองตามด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ

เจนจิรากลับถึงบ้านด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเป ภายใต้สายน้ำเย็นฉ่ำจากการอาบน้ำ เธอยังคงได้ยินเสียงทุ้มของภาคินัยวนเวียนอยู่ในหัว ใบหน้าหล่อเหลาและสายตาที่ดูเหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวนั้นทำให้เธอใจสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เขาเป็นคนไข้ของป้าหมอ... แถมยังเป็นลูกชายเพื่อนรักของเจ้าของโรงพยาบาล ถ้าเราปฏิเสธ ป้าหมอจะลำบากใจไหมนะ” เจนจิราพึมพำคนเดียว เหตุผลร้อยแปดถูกยกขึ้นมาอ้าง เพื่อปกปิดความจริงที่ว่า... ลึกๆ แล้วเธอก็อยากจะกลับไปพบเขาอีกครั้ง

หลังจากทานมื้อค่ำกับแม่เสร็จ เจนจิราก็ตัดสินใจหยิบชุดลำลองใส่กระเป๋า

“วันนี้หนูมีขึ้นเวรต่อเหรอลูก?” แม่ถามด้วยความแปลกใจ

“ค่ะแม่ พอดีป้าหมอฝากให้ช่วยดูแลคนไข้พิเศษเป็นกรณีด่วนน่ะค่ะ” เธอตอบพลางหลบตา

“เจนไปก่อนนะคะแม่ ฝากจุ๊บแก้มฝันดีคุณยายด้วยนะคะ”

หญิงสาวขับรถกลับไปยังโรงพยาบาลท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน หัวใจเธอเต้นรัวแรงทุกขณะที่เข้าใกล้ห้องของภาคินัย... ค่ำคืนนี้จะเป็นเพียงการเฝ้าไข้ตามหน้าที่ หรือจะเป็นจุดเริ่มต้นของบ่วงรักที่เธอไม่อาจถอนตัวกันแน่ จนมาถึงตอนนี้เจนจิราเองก็ยังให้คำตอบตัวเองไม่ได้เลย