ตอนที่ 7 รักหลอก ๆ

รุ่งเช้าภาคินัย งัวเงียตื่นขึ้น เขากวาดสายตามองหาพยาบาลสาวส่วนตัวเป็นอันดับแรก บนโซฟาที่เคยมีร่างระหงนอนอยู่กลับว่างเปล่า เขาก้มมองที่ข้อมือซ้าย... สายน้ำเกลือถูกถอดออกไป

ก๊อก..ก๊อก..ก๊อก..

“เฮ้ย! เป็นไงบ้างไอ้ภาคย์ เมื่อคืนหลับสบายหรือเปล่าวะ” ก้องเกียรติ เดินหน้าระรื่นเข้ามาในห้อง

“คุณเจนไปไหนวะ?” ภาคินัยถามเสียงเข้ม ไม่สนใจคำทักทายของเพื่อน

“โธ่... ตื่นมาก็เรียกหาสาว เอ๊ย! เรียกหาพยาบาลเลยนะมึง ข้าวปลาไม่กินหรือไง”

“ไอ้ก้อง! อย่ากวนบาทา... ฉันถามว่าคุณเจนไปไหน”

“เขาก็รู้แล้วน่ะสิว่าแกน่ะป่วยการเมือง ต่อให้ไม่ใช่พยาบาลเกียรตินิยมอย่างคุณเจน เขาก็มองออกว่ะว่าแกแข็งแรงยิ่งกว่าควายถึกเสียอีก ตอนนี้เขาลงไปทำงานที่ห้องเจาะเลือดแล้ว”

“เฮ้ย! งั้นเดี๋ยวฉันมาว่ะ” ด้วยความร้อนรน ภาคินัยรีบสปริงตัวลงจากเตียง ทว่าเขาลืมไปว่าภายใต้ชุดคนไข้รุ่มร่ามนั้นเขา ไม่ได้สวมกางเกงใน ผลคือปลายขากางเกงพันกันจนเขาล้มคะมำลงพื้นประจวบเหมาะกับป้าแม่บ้านเปิดประตูเข้ามาพอดี

“ว้าย!!! ตาเถรตกใต้ถุน!” ป้าแม่บ้านร้องลั่นพลางปิดตาแน่น ภาคินัยรีบดึงกางเกงขึ้นด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“ไอ้ก้อง! ฉันวานแกไปเซเว่นด่วน... ซื้อกางเกงในให้ฉันที เอาแบบด่วนที่สุดเลยนะ!” เขาสั่งเสียงหลงจนก้องเกียรติหลุดขำก๊าก ก่อนจะรีบวิ่งออกไปจัดการให้เพื่อนรัก

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ภาคินัยในชุดใหม่เอี่ยมที่เพื่อนซื้อมาให้ดูสมาร์ทและหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสาร เขาเดินตรงไปยังตึกตรวจโรคเป้าหมายคือห้องเจาะเลือด พยาบาลสาวน้อยสาวใหญ่ต่างมองตามกันเป็นแถว แต่สายตาคมกริบกลับหยุดอยู่ที่ร่างระหงของเจนจิรา

“สวัสดีครับ... คุณเจนจิรา มานะสกุลวงศ์” เขาเรียกชื่อเต็มของเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มหวาน

“สวัสดีค่ะ... หายดีแล้วเหรอคะ” เจนจิราเงยหน้าขึ้นหรี่ตามองอย่างรู้ทัน

“คุณรู้อยู่แล้วจะแกล้งถามทำไมล่ะครับ... หรืออยากให้ผมแกล้งป่วยต่อคุณจะได้ให้คุณมาเฝ้าไข้ผมอีก” เขาโน้มตัวลงกระซิบ

“ขอเบอร์ติดต่อหน่อยสิ...ที่รัก”

“ใครที่รักคุณไม่ทราบ!” เจนจิราหน้าแดงซ่าน รีบชักหน้าหนี

“ก็มีกันอยู่แค่สองคน จะให้ผมเรียกเก้าอี้ว่าที่รักหรือไงครับ... เอาเป็นว่าเราสงบศึกก่อน ตอนนนี้ผมหิวมาก ไปทานข้าวเช้าเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ”

“ฉันทำงานอยู่ไม่เห็นรึไง”

“งั้นผมจะรออยู่ตรงนี้จนกว่าจะได้ไปทานมื้อเช้ากับคุณ”

ณ โรงอาหารของโรงพยาบาล ท่ามกลางบรรยากาศจอแจ เจนจิรานั่งจ้องหน้าชายหนุ่มที่ทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจ

“ถามจริงเถอะ ทำไมคุณต้องแกล้งป่วยด้วยคะ คุณต้องการอะไรกันแน่” ภาคินัยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว

“ถ้าผมเล่าความจริงคุณเหยียบไว้เลยนะ” เมื่อเห็นหญิงสาวพยักหน้า เขาจึงเล่าเรื่องที่ถูกแม่บังคับหมั้นกับหนูเง็ก และแผนการแกล้งป่วยเพื่อหนีงานหมั้นทั้งหมดให้เธอฟัง

“สรุปคือ... คุณหนีงานหมั้นเพราะอยากใช้ชีวิตโสด!!!”

“เปล่าครับ... ผมหนีเพราะผมยังไม่เจอคนที่ใช่ จนได้มาเจอ คุณไง” ภาคินัยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย แววตาที่เคยเจ้าเล่ห์กลับดูจริงจังขึ้นมาทันที

“คุณเจน... ช่วยผมหน่อยได้ไหม แกล้งเป็นแฟนไปหลอกแม่ผมหน่อย หรือถ้าจะให้ดี... คบกับผมจริงๆ เลยก็ได้นะ ผมรับรองว่าผมจริงใจ ไม่กะล่อนเหมือนที่ใครๆ คิด”

“จะบ้ารึไงคุณ เราก็เพิ่งเจอกันได้ไม่ถึงสองวันเลยนะ จะไปคบกันได้ยังไง! อีกอย่างฉันก็โกหกไม่เก่งหรอก แม่คุณต้องจับได้แน่ ๆ คุณไปขอร้องคนอื่นเถอะ” เจนจิราบอก

“ช่วยผมหน่อยเถอะ”

“คุณทำอย่างกับเป็นละครน้ำเน่าไปได้ นี่มันชีวิตจริงนะคุณ”

“ละครกับชีวิตจริงมันก็ไม่ต่างกันหรอกครับ... ถือว่าช่วยผมเถอะนะ ผมมีค่าจ้างให้คุณด้วย ถ้าแม่ผมยอมรับคุณเมื่อไหร่ ผมจ่ายให้คุณห้าล้านทันที!”

“ตั้งห้าล้าน พูดเป็นเล่นน่า” เจนจิรานิ่งไปครู่หนึ่ง

“ผมพูดจริง”

“คุณต้องรวยมากสินะ”

“คุณจะรับข้อเสนอของผมมั้ย”

“แต่การโกหกผู้ใหญ่มันบาปนะคุณ ฉันขอคิดดูก่อนแล้วกัน”

“ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ... ถ้าไม่อยากโกหก ก็แค่คุณก็ยอมเป็นแฟนกับผมเลยสิ รับรองว่าไม่บาป แถมได้สามีหล่อและรวยมากด้วยนะ” เขาหยอดมุกพลางยักคิ้วให้หนึ่งที

“คนอะไร้ หลงตัวเองชะมัด” เธอพึมพำ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเล็กน้อย พยายามข่มความหวั่นไหวในใจ

“ฉันไปก่อนะ ไม่อยากทิ้งงานมานาน มันเอาเปรียบเพื่อนร่วมงาน”

ภาคินัยยิ้มกริ่มอย่างผู้กำชัยชนะ อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธเสียงแข็งเหมือนตอนแรก อีกไม่นาน พยาบาลสาวคนนี้ต้องตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน ทั้งตัวและหัวใจคอยดูสิ!