ตอนที่ 8 เอาไงดี

ณ บริษัทรับเหมาก่อสร้างยักษ์ใหญ่ในเครือบวรกิจ บรรยากาศภายในห้องทำงานของประธานบริษัทเต็มไปด้วยความกดดัน เมื่อคุณนายนวลฉวีได้รับรายงานว่าลูกชายตัวดีโผล่หัวกลับมาทำงานแล้ว

“ล้มเลิกงานหมั้นได้ก็โผล่หัวมาทำงานได้เชียวนะ...” คุณนายนวลฉวีต่อว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวน นัยน์ตาคมกริบฉายแววขุ่นมัว

ภาคินัยนั่งหน้าระรื่นในขณะที่ผู้เป็นมารดาเดินเข้ามาหา รอยยิ้มประจบประแจงของชายหนุ่มที่ทำให้คนเป็นแม่ใจอ่อนได้เสมอ

“สวัสดีครับคุณแม่... อุตส่าห์เดินมาหาผมถึงห้อง มีเรื่องอะไรด่วนเหรอครับ?”

“ไม่ต้องมาทำไขสือ! เล่ามา แกหนีงานหมั้นทำไม แกรู้ไหมว่าฉันเสียหน้าแค่ไหน!”

“แม่ครับ... ผมก็บอกแม่แล้วไงว่า...ผมไม่ได้รักหนูเง็กอะไรนั่นเลย” ภาคินัยทอดเสียงนุ่มพลางเดินเข้าไปบีบนวดไหล่ให้มารดา

“และที่สำคัญ... ผมก็มีคนที่ผมรักอยู่แล้ว เอาไว้ผมเคลียร์งานเสร็จ ผมจะพาเธอมาไหว้คุณแม่นะครับ รับรองว่าสวยและเก่งกว่าหนูเง็กหลายเท่า!”

“อย่ามาหลอกแม่นะ...ภาคย์ ถ้าแกพามาไม่ได้ แกต้องกลับไปหมั้นทันทีรู้ไว้ซะ!” คุณนายนวลฉวีตั้งเงื่อนไข ถึงแม้จะอยากเห็นหน้าว่าที่ลูกสะใภ้ที่ทำให้ลูกชายคนเดียวของเธอสิ้นลายได้ขนาดนี้ก็ตาม

ทางด้านโรงพยาบาล... เจนจิราเดินบีบนวดแขนตัวเองออกมาจากวอร์ดด้วยความล้า ทำให้เธออยากล้มตัวลงนอนเสียเดี๋ยวนี้

“เจน! ออกเวรแล้วเหรอ” สุรีย์พร เพื่อนพยาบาลสาวคนสนิททักขึ้นด้วยสภาพที่อ่อนล้าไม่แพ้กัน เพราะเพิ่งออกจากห้องผ่าตัดเคสโคม่า

“เฮ่อ!!!”

“ง่วงจนจะหลับกลางอากาศแล้วเนี่ย แต่ท้องมันดันร้องประท้วงว่ะ” สุรีย์พรบ่นอุบ

“งั้นไปหาอะไรกินกันเถอะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะปรึกษาแกพอดีเลย” เจนจิราลากแขนเพื่อนสาวออกไปทันที โดยไม่สนสายตาของบุรุษพยาบาลที่มองตามด้วยความเสียดาย เพราะสุรีย์พรถึงแม้จะเย็นชาเป็นน้ำแข็งขั้วโลกหลังเจอกับมรสุมรักเมื่อสามปีก่อน แต่ความสวยของเธอก็ยังคงเป็นที่หมายตา

ณ ร้านอาหารข้างโรงพยาบาล... ควันร้อนๆ จากโจ๊กและกลิ่นหอมของกาแฟช่วยปลุกสติของสองสาวได้เป็นอย่างดี

“ว่ามา... มีเรื่องอะไรที่ทำให้พยาบาลสาวเกียรตินิยมอย่างแกถึงกับเครียดจนคิ้วขมวดขนาดนี้” สุรีย์พร เปิดประเด็นพลางใช้ช้อนคนโจ๊กในชาม สายตาคมจ้องมองเพื่อนรักอย่างจับผิด

“ก็เพื่อนพี่ก้องน่ะสิ... คุณภาคินัย” เจนจิราเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้านวลร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ เมื่อภาพเหตุการณ์ในห้องพักฟื้ที่แวบเข้ามาในหัว สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่รั้งเอวเธอไว้ยังความรู้สึกวูบวาบไม่หาย

“เขามาจ้างฉันไปเป็นแฟนหลอก ๆ เพื่อไปตบตาแม่เขาให้ยอมล้มเลิกงานหมั้นน่ะสิ”

“หือ!! จ้างเนี่ยนะ!!”

“อือ... เขาบอกว่าถ้าแม่เขายกเลิกงานหมั้นเมื่อไหร่ เขาจะจ่ายให้ฉันห้าล้านบาท!”

“ห้าล้าน!” สุรีย์พรทวนคำเสียงหลงจนโต๊ะข้าง ๆ หันมามอง เธอรีบลดเสียงลง

“แล้วแก... ชอบเขาไหมล่ะ!”

“เออ... ก็... ก็หล่อดีอยู่หรอก แต่กะล่อนไปหน่อยแถมยัง... หื่นกามสุด ๆ!” เจนจิราเม้มปากแน่น นึกถึงสายตาหิวกระหายคู่นั้นที่จ้องมองเธอราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว

“สวัสดีครับสองสาว!” เสียงทุ้มร่าเริงดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของก้องเกียรติ ที่เดินยิ้มกริ่มเข้ามานั่งลงข้างสุรีย์พรอย่างถือวิสาสะ

“กำลังนินทาใครอยู่ครับ น้องเจน น้องพร?”

“พี่ก้อง! มาก็ดีแล้ว เพื่อนพี่ที่ชื่อภาคินัยน่ะ เขามาจีบยัยเจน แถมยังจะจ้างห้าล้านให้เป็นแฟนหลอก ๆ อีก ไหนบอกหน่อยสิว่าเพื่อนพี่คนนี้ไว้ใจได้แค่ไหนกันเชียว” สุรีย์พรยิงคำถามใส่นายแพทย์หนุ่มทันที เธอรู้ดีว่าก้องเกียรติแอบมีใจให้เธอ แต่ตอนนี้เรื่องเพื่อนสำคัญกว่า

ก้องเกียรติหัวเราะร่วน ก่อนจะเอ่ยตอบ

“ไอ้ภาคย์มันบอกพี่หมดแล้วล่ะ เจน... จริง ๆ มันบอกพี่ว่ามันหลงรักเจนน่ะ ถึงกับอยากได้เป็นแม่ของลูก ไอ้เรื่องจ้างห้าล้านอะไรนั่นมันแค่ข้ออ้างที่มันอยากจะอยู่ใกล้ ๆ เจนและอยากหาเรื่องจีบเจนเท่านั้นแหละ”

“อีกอย่าง... ตอนนี้คุณแม่บังคับให้มันหมั้นกับสาวที่มันไม่ได้ชอบด้วย” ก้องเกียรติอธิบายเสริม

“อ๋อ... สรุปเพื่อนพี่ก้องคือเจ้าชู้จนแม่ไม่เชื่อใจสินะคะ เลยต้องมาลำบากคนอื่นแบบนี้” เจนจิราประชดเสียงสะบัด

“ก็น่าจะประมาณนั้นแหละครับ แต่รอบนี้มันย้ำกับพี่หนักแน่นเลยนะว่ามันจะเลิกเจ้าชู้เพื่อเจน เจนลองให้โอกาสมันหน่อยไม่ได้เหรอ” นายแพทย์หนุ่มพยายามช่วยเพื่อนสุดตัว ก่อนจะรีบตัดบทเปลี่ยนเรื่อง

“เอ่อ... มื้อนี้พี่ขอเป็นเจ้ามือนะครับ น้องพร... เดี๋ยวทานเสร็จพี่ไปส่งที่บ้านนะ”

“เสียใจด้วยค่ะ พรเอารถมา” สุรีย์พรตอบนิ่ง ๆ ใบหน้าสวยเรียบเฉยจนก้องเกียรติหน้าเสียไปนิด

“หว้า!!... เสียดายจัง พี่กะว่าจะเล่าเรื่องวีรกรรมเด็ด ๆ ของไอ้ภาคย์ให้ฟังซะหน่อย” ก้องเกียรติแกล้งทอดถอนใจ

“ถ้าเกี่ยวกับเพื่อนพี่... เล่าให้เจนฟังตรงนี้ก็ได้ค่ะ” เจนจิราพยายามดึงข้อมูล

“ไม่เอาครับ... ข้อมูลลับระดับนี้ต้องใช้เวลาเล่านานหน่อย เอางี้ถ้าน้องเจนทำให้พี่ไปส่งเพื่อนที่บ้านได้ล่ะก็ พี่จะยอมเล่าความลับไอ้ภาคย์ให้ฟังหมดเปลือกเลย โอเคมั้ย”

เจนจิราหันไปสบตาเพื่อนรักด้วยสายตาเว้าวอน

“พร... ยอมให้พี่ก้องเขาไปส่งสักวันไม่ได้เหรอ ถือว่าช่วยเอาบุญให้เพื่อนได้ตาสว่างเรื่องอีตาภาคย์นี่หน่อยนะ”

สุรีย์พรมองหน้าเพื่อนที่ทำตาละห้อยสลับกับใบหน้าลุ้นระทึกของก้องเกียรติ ก่อนจะถอนหายใจยาว

“เออ ๆ ก็ได้ แค่วันนี้เดียวนะคะพี่ก้อง”

หลังจากที่ก้องเกียรติเล่าเรื่องราวพื้นฐานและนิสัยใจคอของภาคินัยให้ฟังคร่าว ๆ รวมถึงความกดดันที่ภาคินัยได้รับจากครอบครัว เจนจิราก็นั่งนิ่งงันไป เธอเปรยตามองภาพเพื่อนรักที่จำยอมเดินเคียงคู่ไปกับนายแพทย์หนุ่มไปขึ้นรถด้วยความรู้สึกที่เบิกบาน

“ห้าล้านบาทเป็นแฟนหลอก ๆ งั้นเหรอ..” เจนจิราพึมพำพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ สายลมยามเช้าพัดมาปะทะหน้าคล้ายจะเตือนให้เธอระวังหัวใจตัวเองให้ดี