ตอนที่ 9 เปิดตัวแฟน

บรรยากาศภายในรถยนต์ส่วนตัวของก้องเกียรติ เงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของ สุรีย์พรที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง คุณหมอหนุ่มเหลือบมองใบหน้าด้านข้างที่ดูอ่อนล้าของพยาบาลสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

“พี่จำได้ว่าเมื่อวานพรเข้าเวรบ่ายไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงลากยาวจนลงเวรเช้าเลยล่ะ” ก้องเกียรติถามทำลายความเงียบ

“มีเคสด่วนนิดหน่อยค่ะ... ตอนนี้เรียบร้อยแล้ว พรเลยกะว่าจะกลับไปงีบสักพัก แล้วค่อยกลับมาเข้าเวรเย็นต่อ”

“เหนื่อยไหมครับ...” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลจนคนฟังใจสั่น แต่สุรีย์พรกลับเสหลบตา เธอรู้ดีว่าภายใต้คำถามสั้นๆ นั้นมีความหมายว่าเขามีใจให้เธอเพียงใด แต่กำแพงในใจที่เธอสร้างไว้เพื่อปกป้องตัวเองจากความผิดหวังในอดีตมันยังหนาแน่นเกินกว่าจะพังทลายลงในเร็ววัน

เช้าวันต่อมา ที่วอร์ดผู้ป่วยกลางโรงพยาบาล... ร่างสูงสง่าในชุดสูทหรูก้าวเข้ามาพร้อมดอกไม้ช่อโต

“สวัสดีครับคุณเจน... นี่ดอกไม้สำหรับคุณครับ” ภาคินัยยื่นช่อดอกไม้ให้พร้อมสายตาที่แทบจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

“ขอบคุณค่ะ แต่คราวหน้าไม่ต้องลำบากซื้อมาหรอกค่ะ” เจนจิราตอบพลางรับมาถือไว้ กลิ่นดอกไม้หอมอบอวลพอๆ กับความรู้สึกวูบวาบในอก

“ไม่ลำบากเลยครับ สำหรับคุณเจนคนเดียว ผมทำให้ได้มากกว่านี้อีก... เช้านี้ผมขอจองตัวคุณไปทานข้าวด้วยกันนะครับ” ระหว่างมื้อเช้าที่โรงอาหาร ภาคินัยเริ่มรุกหนักเพื่อเอาคำตอบที่เขาเฝ้ารอ

“ตกลงว่า... คุณจะยอมเป็นแฟนผมไหมครับคุณเจน” เจนจิรานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนสบตาเขาอย่างแน่วแน่

“ฉันจะลองเปิดโอกาสให้คุณคบดูค่ะ แต่ฉันไม่รับเงินห้าล้านนั่นนะคะ ถ้าคุณดีพอ... ฉันจะยอมเป็นแฟนคุณเองโดยไม่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

คำตอบนั้นทำให้หัวใจของวิศวกรหนุ่มพองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นับจากวันนั้น ภาคินัยก็กลายเป็นเงาของเจนจิรา เขามาเฝ้าเธอหลังเลิกงานทุกวัน บางวันก็นั่งหลับคอยอยู่ที่โซฟาหน้าวอร์ดจนเธอออกเวร ความสม่ำเสมอและภาพลักษณ์เพลย์บอยที่ค่อยๆ หายไปเปลี่ยนเป็นชายหนุ่มที่พร้อมจะปกป้องเธอ ทำให้กำแพงในใจของเจนจิราเริ่มพังทลาย

คืนหนึ่งที่วอร์ดเด็ก... ภาคินัยนั่งมองเจนจิราที่กำลังแทงน้ำเกลือให้เด็กน้อยอย่างใจเย็นท่ามกลางเสียงร้องไห้จ้า ภาพความอ่อนโยนและจรรยาบรรณของเธอทำให้เขาเข้าใจความห่วงใยของคนเป็นแม่มากขึ้น เจนจิราหันมาเห็นเขานั่งมองอยู่จึงเดินเข้ามาหา

“ฉันออกเวรแล้วค่ะ... คุณจะกลับพร้อมกันเลยไหม?”

“กลับครับ... ผมเป็นห่วงคุณ ไม่อยากให้ขับรถคนเดียวตอนดึกๆ”

ระหว่างทางกลับบ้าน ภาคินัยตัดสินใจเอ่ยปากเรื่องสำคัญ

“พฤหัสหน้าคุณว่างไหมครับ ผมอยากพาคุณไปพบคุณแม่... ท่านอยากเจอคุณจริงๆ”

“ฉันยินดีไปพบท่านค่ะ” เจนจิราตอบตกลงในที่สุด

วันพฤหัสบดี... รถยุโรปสีดำเคลื่อนเข้าสู่คฤหาสน์ทรงทันสมัยของตระกูลบวรกิจ เจนจิราเดินเคียงคู่ภาคินัยเข้าไปด้วยความประหม่า ทว่าเมื่อได้พบกับ คุณนายนวลฉวี ที่นั่งรออยู่ รอยยิ้มที่เป็นมิตรของผู้อาวุโสก็ทำให้เธอคลายกังวล

“สวัสดีค่ะคุณป้า...” เจนจิรายกมือไหว้ด้วยกิริยาอ่อนน้อม

“ไหว้พระเถอะหนู... ตาภาคย์เล่าเรื่องหนูให้ป้าฟังบ่อยจนป้าคิดว่ารู้จักหนูมานานแล้วนะเนี่ย” คุณนายนวลฉวีรับไหว้ด้วยความเอ็นดู ยิ่งเห็นความเรียบร้อยและกิริยาที่ดูเป็นกุลสตรีของพยาบาลสาว เธอก็ยิ่งถูกใจจนออกนอกหน้า

มื้ออาหารค่ำวันนั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่น คุณนายนวลฉวีลงครัวทำของโปรดของลูกชายด้วยตัวเอง และยังเอ่ยชวนเจนจิราให้มาเรียนทำอาหารด้วยกันบ่อยๆ

“ถ้าเจนมีโอกาส เจนจะแวะมาให้คุณป้าสอนนะคะ”

“ต้องมาบ่อยๆ นะ ป้าเหงา... อยากมีลูกสาวมาช่วยงานในครัวบ้าง”

สายตาที่เปี่ยมไปด้วยเมตตาของคุณนายนวลฉวีทำให้เจนจิรารู้สึกผิดลึกๆ ที่ต้องมาในฐานะแฟนหลอกๆ แต่เมื่อสบตากับภาคินัยที่แอบกุมมือเธอไว้ใต้โต๊ะอาหาร ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาก็ส่งผ่านความมั่นใจมาให้เธอ

หลังลาคุณแม่ ภาคินัยจูงมือเจนจิรามาที่รถด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“วันนี้คุณทำได้ดีมากครับคุณเจน... เพื่อเป็นการให้รางวัล ผมจะพาคุณไปที่ที่หนึ่ง”

“ที่ไหนคะ?”

“ความลับครับ... แต่รับรองว่าคุณจะลืมไม่ลงเลยล่ะ” ภาคินัยกระซิบเสียงพร่า พร้อมกับออกรถมุ่งหน้าสู่จุดหมายที่เขาเตรียมการไว้