บทที่ 4

ประตูรถเปิดออก ลู่เฉินยกมือกันหลังคารถไว้ พร้อมกับยื่นมือไปหาเย่หนานเซิง

ในวินาทีที่นิ้วทั้งสิบประสานกัน ซูเสี่ยวถังก็หันกลับมาพอดี

เมื่อเห็นภาพที่แทงใจตรงหน้า เธอกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด

บางทีอาจเป็นเพราะคิดได้แล้ว ถึงได้ดูสงบไร้คลื่นลมเช่นนี้

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงร้องไห้ไปยกใหญ่แล้ว

แต่ตอนนี้เธอเพียงอยากถามลู่เฉินว่า ที่เขาพูดว่า “หนานเซิงเหมาะจะเป็นแม่มากกว่าเธอ” นั่นหมายความว่ายังไง

“ลู่เฉิน คุณหมายความว่ายังไง?”

ริมฝีปากของซูเสี่ยวถังสั่นเล็กน้อย แม้แต่น้ำเสียงก็ผิดเพี้ยนไป

เย่หนานเซิงลงจากรถ มือยังคงเกาะอยู่ที่แขนของลู่เฉิน เงาของคนทั้งคู่ทอดลงบนพื้นถนนยาวเหยียดใต้แสงจันทร์

ลู่เฉินทำราวกับไม่ได้ยินที่ซูเสี่ยวถังพูด และพาเย่หนานเซิงเดินเข้าไปในคฤหาสน์เยว่หยวนทันที

ซูเสี่ยวถังจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไรที่เธอถูกเมินเฉย

หัวใจของเธอเต็มไปด้วยบาดแผลมานานแล้ว แต่เธอยังปล่อยมือเรื่องลูกสาวไม่ได้

ดังนั้น เธอจึงก้าวเข้าไป ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงคว้าข้อมือของลู่เฉินเอาไว้ แล้วตวาดใส่เขาเสียงดัง “ลู่เฉิน พูดมาสิ!”

ในที่สุดลู่เฉินก็หยุดฝีเท้าและหันกลับมา เขามองซูเสี่ยวถัง ในดวงตามีแต่ความเย็นชาและไร้เยื่อใย เขาขยับข้อมือเล็กน้อยก็ถอนมือกลับมาได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับเอ่ยว่า “เธองานยุ่ง เหยาเหยายังเด็ก ต้องมีคนคอยดูแล รอเธอท้องลูกคนที่สองแล้ว ก็ให้หนานเซิงเป็นคนดูแลเหยาเหยา”

ลู่เฉินเป็นแบบนี้มาตลอด ไม่ว่าจะตัดสินใจอะไร เขาไม่เคยปรึกษาซูเสี่ยวถัง มีแต่บอกเธอด้วยน้ำเสียงเหมือนแจ้งให้ทราบ

แต่ครั้งนี้ซูเสี่ยวถังจะไม่ปล่อยให้เขาตัดสินใจตามอำเภอใจอีกแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่ตัดสินใจไปฝึกอบรมต่อที่จังหวัดข้างเคียง ซูเสี่ยวถังก็หาพี่เลี้ยงเด็กไว้ให้เหยาเหยาตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว

แต่จนกระทั่งเดือนที่แล้วเธอถึงเพิ่งพบว่า พี่เลี้ยงคนนั้นถูกลู่เฉินไล่ออกไปนานแล้ว

ตลอดครึ่งปีที่เธอไปทำงานต่างจังหวัด เย่หนานเซิงย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์เยว่หยวน และใช้ชีวิตหวานชื่นแบบครอบครัวสามคนกับลู่เฉินและลู่เหยา

ที่ซูเสี่ยวถังไม่คิดจะโวยวาย เป็นเพราะในใจยังเหลือความหวังอยู่เสี้ยวหนึ่ง คิดว่าลู่เฉินยังยอมรับสถานะคุณนายลู่ของเธอ

แต่ไม่คิดเลยว่าแม้แต่ลูกสาวของเธอก็ยังถูกคนอื่นแย่งไปโดยไม่ทันรู้ตัว

แล้วแบบนี้จะให้เธอจากไปอย่างสง่างามได้ยังไง?

พอพูดถึงเรื่องว่าใครจะเป็นคนเลี้ยงลูก ซูเสี่ยวถังก็ยังคงถูกอารมณ์ครอบงำจนเสียเหตุผล น้ำเสียงของเธอตื่นตัวขึ้นเล็กน้อย “ฉันเลี้ยงลูกเองได้ ไม่ต้องให้คนนอกมายุ่ง”

ลู่เฉินเมินท่าทีของซูเสี่ยวถังโดยสิ้นเชิง เพียงออกคำสั่งว่า “ตกลงตามนี้”

ซูเสี่ยวถังโมโหขึ้นมา ก่อนจะตะโกนคัดค้านเสียงดังซึ่งดูแตกต่างจากนิสัยใจเย็นตามปกติ “ฉันบอกแล้วว่าฉันเลี้ยงเองได้”

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมา เย่หนานเซิงที่ยืนอยู่ด้านหลังลู่เฉินเห็นท่าไม่ดี จึงเอ่ยเบา ๆ ว่า “อาเฉิน คุณไปคุยกับคุณซูก่อนนะ ฉันจะเข้าไปดูเหยาเหยา”

หลังจากลู่เฉินพยักหน้าตอบรับ เย่หนานเซิงจึงเดินเข้าไปในคฤหาสน์เยว่หยวน

ตอนนั้นเอง ซูเสี่ยวถังก็เรียกเธอไว้ “เย่หนานเซิง หยุดเดี๋ยวนี้”

ทันทีที่เย่หนานเซิงหันกลับมา ฝ่ามือหนึ่งก็ตบลงบนใบหน้าของเธอ

คนที่ตบคือซูเสี่ยวถัง

พอลู่เฉินตั้งสติได้ ก็พุ่งเข้ามาผลักซูเสี่ยวถังออกอย่างแรง จากนั้นก็ประคองเย่หนานเซิงไว้ พร้อมถามด้วยแววตาปวดใจ “เป็นอะไรไหม?”

เย่หนานเซิงยกมือกุมแก้ม น้ำตาไหลเอ่อออกจากเบ้าตา ท่าทางดูน่าสงสารเสียเหลือเกิน

ลู่เฉินเป็นห่วงเสียจนทำอะไรไม่ถูก ทั้งเป่าทั้งลูบแก้มให้เธอ แต่ซูเสี่ยวถังกลับไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าเย่หนานเซิงถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรม

ผู้หญิงปกติที่ไหนจะสนิทสนมกับผู้ชายที่แต่งงานแล้วและมีลูกถึงขนาดนี้?

แน่นอนว่าตบมือข้างเดียวไม่ดัง ลู่เฉินเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรเหมือนกัน

ซูเสี่ยวถังกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งก็วิ่งออกมาจากคฤหาสน์เยว่หยวนอย่างรวดเร็ว

ลู่เหยาวิ่งมาอย่างรีบร้อน ขนาดรองเท้ายังไม่ได้ใส่เลยด้วยซ้ำ

พอวิ่งมาถึง เธอก็โผเข้าไปหาเย่หนานเซิง กอดขาของอีกฝ่ายไว้แล้วเงยหน้าถามว่า “น้าเซิงเซิงเจ็บไหม? ให้เหยาเหยาเป่าให้ไหมคะ?”

เดิมทีลู่เหยากำลังจะนอนแล้ว แต่พอมองผ่านหน้าต่างก็เห็นรถของลู่เฉิน

เธอรู้ว่าพ่อพาน้าเซิงเซิงกลับมา จึงลงมารับ

เมื่อครู่พอมาถึงหน้าประตู ก็เห็นซูเสี่ยวถังตบเย่หนานเซิงหนึ่งฉาด ตอนที่รีบวิ่งออกมา รองเท้าก็หลุดหายไปด้วย

ซูเสี่ยวถังยืนอยู่ด้านข้างมองสามีและลูกสาวของตัวเองพากันเป็นห่วงและปลอบโยนคนนอก ในวินาทีนี้ เธอเหมือนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองแตกสลาย

แต่ถึงอย่างนั้น ซูเสี่ยวถังก็ยังไม่ยอมเชื่อว่ากุหลาบที่เธอเลี้ยงมากับมือ จะหันหนามทั้งหมดมาทิ่มแทงเธอ

เธอยื่นมือที่สั่นไม่หยุดออกไป ปากพึมพำว่า “เหยา...”

เธอเรียกชื่อลู่เหยาไม่ทันครบ ลู่เหยาก็หันกลับมาอย่างโมโห พุ่งเข้ามาตรงหน้าซูเสี่ยวถัง แล้วใช้มือตีเธอไม่หยุด “แม่ใจร้าย แม่ใจร้าย ใครใช้ให้แม่ตบน้าเซิงเซิง แม่เป็นแม่ใจร้าย หนูไม่อยากได้แม่ใจร้ายแบบนี้”

ซูเสี่ยวถังยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ใบหน้าซีดเผือดลงในทันที ในตอนนั้นเอง เธอถึงได้ตระหนักขึ้นมาอย่างฉับพลันว่า ที่แท้สิทธิ์เลี้ยงดูลูกที่เธอพยายามจะช่วงชิง ก็เป็นเพียงการคิดไปเองฝ่ายเดียวเท่านั้น

ทั้งสามีและลูกสาวของเธอไม่มีใครต้องการเธอสักคน

ตอนนี้ที่เธอยืนอยู่ตรงนี้ก็เหมือนตัวตลกคนหนึ่ง

สิ่งที่น่าขันยิ่งกว่านั้นคือ เธอกลับตั้งท้องลูกคนที่สองให้ผู้ชายที่ไม่ได้รักเธอเลย

ลู่เหยาตีเธอนานแค่ไหน หยุดลงเมื่อไร แล้วพูดอะไรบ้าง ซูเสี่ยวถังไม่รับรู้อะไรเลย

เพียงคำว่า “แม่ใจร้าย” ก็เพียงพอจะฆ่าความหวังทั้งหมดของเธอจนหมดสิ้น

ซูเสี่ยวถังยืนเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะอย่างขมขื่น เธอไม่หันไปมองลู่เฉินกับลู่เหยาอีกแม้แต่ครั้งเดียว แล้วหมุนตัวเดินจากไป

ด้านหลัง ลู่เฉินกับลู่เหยายังคงวนเวียนอยู่รอบเย่หนานเซิง คอยถามไถ่และเป็นห่วงไม่หยุด โดยไม่รู้เลยว่าซูเสี่ยวถังจากไปแล้ว

ตอนเลี้ยวพ้นหัวมุมถนน ซูเสี่ยวถังก็ยังหันกลับไปมองสองคนที่เธอให้ความสำคัญที่สุดในตลอดห้าปีที่ผ่านมา

คนตัวใหญ่และตัวเล็กจับมือเย่หนานเซิงอยู่คนละข้าง ทั้งสามเดินเข้าไปในคฤหาสน์เยว่หยวนด้วยกัน ดูอบอุ่นกลมเกลียวราวกับพวกเขาต่างหากที่เป็นครอบครัวสามคน

ซูเสี่ยวถังยิ้ม เธอเพียงรู้สึกขมขื่นในใจ อยากร้องไห้ แต่กลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด

ห้าปีที่ผ่านมาสูบเรี่ยวแรงและจิตใจของเธอจนหมดสิ้น

เธอวางพวกเขาไว้เป็นอันดับหนึ่งเสมอ แต่ต่อจากนี้จะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว

หลังออกจากคฤหาสน์เยว่หยวน ซูเสี่ยวถังเดินไปตามทางยาวไกลเพียงลำพัง เมื่อนึกย้อนถึงเรื่องราวทุกอย่างตลอดห้าปีที่ผ่านมา ที่จริงเธอเข้าใจมานานแล้วว่าไม่ควรปล่อยให้ตัวเองถูกกัดกินอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้ เพียงแต่เธอไม่ยอมเผชิญหน้ากับความจริงมาตลอด

แต่ตอนนี้เธอคิดได้แล้ว ต่อจากนี้เธอจะรักตัวเองให้มาก

ซูเสี่ยวถังเรียกรถกลับไปคฤหาสน์จิ่นหยวน เธอเข้าไปในห้องหนังสือ แล้วร่างข้อตกลงหย่าขึ้นใหม่อีกหนึ่งฉบับ

ทรัพย์สินแบ่งกันคนละครึ่ง และเธอจะเป็นฝ่ายสละสิทธิ์เลี้ยงดูลูกสาว

หลังจากวางข้อตกลงที่ทำเสร็จแล้วบนโต๊ะหนังสือไว้อย่างเรียบร้อย ซูเสี่ยวถังก็ขับรถกลับจังหวัดข้างเคียงในคืนนั้นทันที

หลังจากพักผ่อนหนึ่งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นเธอก็รีบไปโรงพยาบาลแต่เช้า

วันนี้คนที่ออกตรวจแผนกสูตินรีเวชคือเพื่อนมหาวิทยาลัยของเธอ...เมิ่งอวิ๋นซู

เมิ่งอวิ๋นซูก็พอรู้เรื่องชีวิตแต่งงานของซูเสี่ยวถังอยู่บ้าง

เพียงแต่เมื่อได้ยินว่าซูเสี่ยวถังยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าจะทำแท้ง เมิ่งอวิ๋นซูก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “กว่าจะมีเด็กคนนี้มันไม่ง่ายเลยนะ ทำไมจู่ ๆ ถึงไม่เอาแล้วล่ะ? ต่อให้มีปัญหาเรื่องความสัมพันธ์จริง ๆ ก็เก็บลูกไว้แล้วทิ้งพ่อไปก็ได้นี่”

ซูเสี่ยวถังนั่งอยู่ตรงข้ามเมิ่งอวิ๋นซู เธอเอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า “อวิ๋นซู ฉันเป็นผู้หญิง สิ่งที่ผู้หญิงควรมีวินัยกับตัวเองมากที่สุดก็คือไม่คลอดลูกส่งเดช ยิ่งไปกว่านั้นชีวิตของฉันก็เป็นชีวิตเหมือนกัน ฉันตัดสินใจแล้ว เธอช่วยจัดคิวผ่าตัดให้ฉันช่วงเช้าเถอะ”

ซูเสี่ยวถังคนเดิมได้ตายไปแล้ว ต่อจากนี้เธอจะรักแค่ตัวเองและคนที่รักเธอเท่านั้น

ส่วนคนที่ไม่รักเธอ เธอก็ไม่ต้องการอีกต่อไป