ตอนที่7 โคตรใจง่าย

ร่างอันบอบบางของไอรดาถูกว่าที่สามีอย่างเวหาครอบครองไปเสียแล้ว จมูกโด่งจมหายไปในซอกคอระหง มือหนาทั้งสองนวดคลึงสองเต้าอวบผ่านกระจกบานใหญ่ ไอรดาเกิดความรู้สึกหวาดกลัวเมื่อเห็นแววตาดุดันราวกับเสือผู้หิวโซของเวหา เขาไม่ได้อ่อนโยนเหมือนครั้งนั้นเลย ทำให้เธอสัมผัสได้ว่าเวหาที่เธอรู้จักได้เปลี่ยนไปแล้ว

"พี่เวหยุด!"

"หยุดทำไม เธอเองไม่ใช่เหรอที่ต้องการให้ฉันแบบนี้"

"มันไม่ใช่ซักหน่อย" สาวเจ้าโต้ตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ก่อนจะหยุดประโยคเอาไว้เพียงแค่นั้น ที่เธอทำไปก็เพราะอยากลองใจเฉยๆ ว่าเขายังรู้สึกกับเธอเหมือนเดิมอยู่ไหม ใครจะไปรู้ว่าจะมาตกม้าตายเสียเองคิดแล้วก็ไม่น่าเอาตัวเองไปเล่นกับไฟเลยเหอะ

"เธออยู่นิ่งๆ เถอะไอรดา ฉันจะทำให้เธอมีความสุขเอง"

"พะ....พี่จะทำอะไร"

พรึ่บ! เวหาอุ้มไอรดาขึ้นมาในท่าเจ้าสาวแล้วตรงไปยังโซฟานุ่มตัวเล็กที่อยู่ในห้องลองชุด เขาทิ้งสาวเจ้าให้นอนลงไปอย่างสุดแรงจนหญิงสาวร้องโอดครวญ

"โอ้ย ไอ้พี่บ้า! ฉันเจ็บนะ"

"เจ็บแค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ ต่อไปเธอจะรู้สึกเสียวจนใจแทบขาดเลยล่ะ" เวหาไม่พูดเปล่า เขานั่งย่อลงไปแล้วจับสองขาถ่างออกกว้างดึงอันเดอร์แวร์สีดำตัวจิ๋วมาไว้ตรงขอบร่อง สายตาเจ้าเล่ห์จดจ้องมองกลีบกุหลาบสวย  ก่อนจะก้มหน้าลงลิ้นสากเลียลากที่เม็ดเสียวจนคนตัวเล็กแดดิ้นขาสั่นพับด้วยความเสียวซ่าน

"กรี๊ด! พะ..พี่เว ได้โปรดหยุดเถอะค่ะ"

คนตัวโตทำเป็นหูทวนลม เขาไม่ได้สนใจว่าไอรดาจะรู้สึกยังไงเลยสักนิด ในตอนนี้เขาสนแค่ว่าจะทำทุกอย่างเพื่อให้ไอรดาจดจำเขาไปจนวันตาย เมื่อความหลังครั้งก่อนเธอเองที่เป็นคนพูดออกมาว่าเซ็กของเขามันห่วยมันไม่เด็ดเหมือนผู้ชายคนอื่นของเธอ เพราะงั้นวันนี้เวหาจะทำให้ผู้หญิงอย่างไอรดารู้ว่าอย่ามาล้อเล่นกับระบบของเขาอีก

"อ๊าาา เจ็บ ไอเจ็บ"

"เจ็บหรือเสียวเอาดีๆ ไอรดา ฉันรู้ว่าผู้หญิงส่ำส่อนอย่างเธอคงชอบที่ให้ฉันทำแบบนี้ ไม่อย่างนั้นน้ำของเธอคงไม่ไหลเยิ้มติดลิ้นของฉันหรอก จริงไหม"

"พี่พูดบ้าอะไร มีใครบ้างที่โดนแบบนี้แล้วจะไม่..."

"ไม่เสร็จใช่ไหม"

ไอรดาพูดไม่ออก ยอมรับตามตรงว่าเธอเองรู้สึกเสียวมากแต่มันไม่ใช่ในแบบที่เธอต้องการเลยสักนิด สิ่งที่เธอโหยหานั่นก็คือความอ่อนโยนจากว่าที่สามีต่างหาก น้ำตาไหลลงที่หางตายามเมื่อโดนรุกล้ำจากคนตัวโตที่ตอนนี้เอาแต่ใจตัวเองสุดๆ

"ฮื้อ อะ.ไอ มะ..ไม่ไหวแล้วพี่เว" เจ้าของน้ำเสียงหวานร้องครางกระเส่า ทว่าคนที่ใจร้ายยังคงตวัดปลายลิ้นชิมรสชาติน้ำหวานที่ไหลเป็นเมือกออกมาไม่หยุด 

ร่างเล็กแอ่นสะโพกกระตุกสั่นราวกับเจ้าของทรง มือเล็กหยุมเส้นผมของคนตัวโตแล้วกดลึกลงไปอัตโนมัติ เวหาสัมผัสได้ว่าไอรดาใกล้จะถึงฝั่งปรารถนาแล้ว เขาจึงเร่งจังหวะตลัดเลียแรงขึ้นจนแตกคาลิ้น

“อ๊า!!! สะ เสร็จแล้ว” 

คนตัวเล็กหายใจเหนื่อยหอบ เรียวขาสวยสั่นระริก เมื่อเห็นสายตาดุดันที่มองมาเธอจึงรีบเอามือไปปิดตรงส่วนนั้นเอาไว้ 

“พะ...พี่เวอย่ามอง”

“ทำไมมองไม่ได้”

“ก็มันน่าอาย” 

เวหาเบะปากคว่ำให้กับท่าทางไร้เดียงสาของคนที่นอนแก้ผ้าล่อนจ้อนอยู่ตรงหน้าของเขา ถ้าให้เดาผู้ชายคนอื่นก็คงได้เห็นมารยาของเธอนับครั้งไม่ถ้วนสินะ 

“ฮึ! มันน่าอายตรงไหน ถ้าจะอายเธอคงไม่ยั่วเย็บฉันตั้งแต่แรกหรอกจริงไหม ไอรดา”

“พี่เว!”

“หรือไม่จริง ถ้าให้ฉันจัดอีกรอบเธอจะยอมทำอีกไหมล่ะ” 

เวหาพูดลองใจว่าไอรดาจะยอมให้เขาทำแบบนั้นอีกรอบไหม ทว่าสุดท้ายก็ได้คำตอบที่ทำเอาเขาขยะแขยงไอรดามากขึ้นไปอีก 

“ยอม” 

สำหรับไอรดา ที่เธอยอมก็เพราะเธออยากให้เวหากลับมารักเธออีกครั้งจึงได้ยอมสิโรราบให้กับเวหา หากแต่เธอนั้นดันคิดผิด เพราะใครจะไปคิดว่าเขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เธอหน่วงหัวใจ 

“เธอนี่มัน โคตรใจง่าย!” 

“.....!?”

คนตัวโตลุกขึ้นยืนตัวตรง นัยน์ตาดุดันจดจ้องมองไปที่สาวเจ้าแล้วเอ่ย

“รีบใส่เสื้อผ้าซะ ก่อนที่พนักงานจะเดินเข้ามา” 

ไอรดาค่อยๆลุกขึ้นมาจากโฟซา จากนั้นเธอจึงรีบใส่เสื้อผ้าให้มันดูเรียบร้อยแล้วเดินออกไปหาว่าที่สามีที่นั่งรอเธออยู่ด้านนอก 

“อ้าว คุณไอลองชุดเสร็จแล้วเหรอคะ” พนักงานสาวเปิดประตูเข้ามา เมื่อเห็นเพื่อนเจ้าของร้านยืนอยู่จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ลองเสร็จแล้วค่ะ” 

“แล้วคุณไอชอบสไตล์แบบไหนคะ” 

“ไอชอบแบบเกาะอกค่ะ ยังไงแล้วฝากไปบอกณิชาให้ออกแบบชุดประมาณนี้มาให้ไอดูด้วยนะคะ”

“คุณไอจะกลับเลยเหรอคะ” 

“ใช่ค่ะ พอดีไอนึกขึ้นได้ว่ามีธุระกับคุณพ่อน่ะค่ะ”

“อ๋อ...งั้นเหรอคะ เดี๋ยวดิฉันจะบอกให้คุณณิชาทราบนะคะว่าคุณไอกลับแล้ว”

“ขอบคุณค่ะ” 

ไอรดาก้าวเท้าตามหลังเวหามาจนถึงรถ ทว่าเธอกำลังจะเปิดประตูรถเข้าไปนั่งก็พบว่ามันยังล็อคอยู่ มือเล็กเคาะกระจกเรียกระรัว

“พี่เวคะ เปิดประตูรถให้ไอหน่อย” 

นิ้วเรียวกดปุ่มเลื่อนกระจกรถลง เวหานึกอยากกลั่นแกล้งว่าที่ภรรยา จึงจะปล่อยให้เธอกลับเอง 

“ฉันมีธุระต่อนะ เธอกลับไปเอารถที่คลินิกเองนะ”

“ได้ไงคะพี่เว แล้วไอจะกลับยังไง”

“แท็กซี่ไง รึลูกคุณหนูอย่างเธอนั่งไม่ได้” 

“นั่งได้ค่ะ แต่ว่ากระเป๋าไออยู่ในรถพี่อยู่เลย ไอขอกระเป๋า...!”  

เวหาไม่รอให้ไอรดาพูดจบ เขาขับรถออกไปจากร้านพรีเวดดิ้งทิ้งให้สาวเจ้ายืนอยู่ข้างถนนเพียงลำพัง 

“ให้ตายเถอะ! พี่จะรีบไปไถนารึไง” 

ไอรดาได้แต่บ่นให้เวหาตามหลัง ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนที่เป็นสุภาพบุรุษเมื่อหนึ่งปีก่อนตอนนี้จะกลายเป็นซาตานร้าย คอยกลั่นแกล้ง คอยจิกกัดกันอยู่ตลอดเวลา มือเล็กยกขึ้นมากุมขมับท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าว รถลาวิ่งส่วนกันไปมาบนท้องถนนทั้งสี่เลน เห็นแบบนี้ไอรดาเริ่มคิดหนักเสียแล้วล่ะ ว่าถ้าหากเราแต่งงานกันไปจะใช้ชีวิตคู่ให้มีความสุขกันได้ยังไง

“อ้าว ไหนพนักงานของฉันบอกว่าแกกลับไปแล้วยังไงล่ะ” ณิชาที่เห็นเพื่อนรักกลับเข้ามาในร้านด้วยใบหน้าบึ้งจึงได้เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

“ก็พี่เวน่ะสิ บอกว่ามีธุระเลยทิ้งให้ฉันกลับเอง” 

“แล้วแกจะกลับยังไง นั่งแท็กซี่กลับเหรอ”

“ฉันลืมกระเป๋าไว้ที่รถพี่เวหาอ่ะ” 

“งั้นเดี๋ยวแกรอกลับพร้อมฉันไหมล่ะ เดี๋ยวฉันไปส่ง” 

“คงต้องกลับพร้อมแกนั่นแหละ” 

“ได้เลย ว่าแต่พี่เวหาดูหล่อขึ้นเยอะเลยเนอะ แถมเป็นสุภาพบุรุษ รักแกมั่นคงอีกต่างหาก ฉันเริ่มจะอิจฉาแกแล้วไอรดา” 

คนตัวเล็กที่ได้ฟังถึงกับกรอกตามองบนให้กับคำพูดของเพื่อนรัก ไอ้หล่อน่ะหล่อจริงเธอไม่เถียง ที่บอกว่ารักมั่นคง เป็นสุภาพบุรุษเนี่ย กี่โมงก่อน..? แถมนิสัยตอนนี้ร้ายกาจราวกับปีศาจเลย พ่นวาจาออกมาแต่ละคำหยาบคายทั้งนั้น

“เฮ้ออออ....” 

“แกถอนหายใจทำไม” 

“แกอย่าไปชมพี่เวเยอะเลย ถ้าแกได้รู้จักเขาในตอนนี้แกจะเปลี่ยนใจทันที”

“ทำไมแกพูดแบบนั้น หรือพี่เขาไม่ได้รักแกแล้ว” ณิชาขยับเข้ามาใกล้ๆ เธอเริ่มสงสัยในความสัมพันธ์เสียแล้วสิ

“อืม”

“จริงเหรอ” 

“จริง พี่เขาหมดรักฉันแล้ว ก็อย่างที่บอกที่พี่เขายอมแต่งงานกับฉันเพราะชดใช้หนี้สินเท่านั้น”

“แล้วแบบนี้แกจะทำยังไงต่อ”

“ฉันจะสู้ สู้จนกว่าพี่เขาจะใจอ่อน”

คนอย่างไอรดามีเหรอจะยอมแพ้ ต่อให้เวหาจะเกลียดเธอ แต่เธอก็จะทำทุกวิถีทางให้เวหากลับมาคลั่งรักเธอเหมือนเดิมให้ได้ คอยดูเถอะ!