Beranda / โรแมนติก / คุณสิงห์กระเต็น [พระเอกดุ แซ่บ] 18+ / บทที่ 2/2 โคบาลและขวัญใจโคบาล

Share

บทที่ 2/2 โคบาลและขวัญใจโคบาล

last update Tanggal publikasi: 2026-07-22 17:13:03

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมากระเต็นก็หายเงียบไม่มาเหยียบฟาร์มอาชาไนยอีก

ราเชนส่งบิลค่ารักษาและค่าซ่อมรถไปให้เธอชำระแต่เธอขอจ่ายเป็นงวดแทน แต่งวดแรกเธอก็เบี้ยวพร้อมบอกว่ายังไม่มีเงิน ต้องเอาไปรักษาม้าชราตัวนั้น ราเชนจึงเพิ่มดอกเบี้ยตามวันที่เลยกำหนดชำระ เพื่อซ้ำเติมเธอ

ถามว่าทำทำไม ก็แค่อยากทำ

เห็นเด็กนั่นร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตายก็น่าพึงพอใจดี ยิ่งเห็นกับตายิ่งสนุก

ราเชนมายืนดักหน้าโรงเรียน เห็นเด็กสาวเดินสะพายกระเป๋าออกมากับเพื่อนก็ขับรถตาม จนเธอแยกทางกลับฟาร์มคนเดียวเขาเลยขับประชิดแล้วลดกระจกลง

"ฉันส่งบิลไปทำไมถึงเมินเฉย คิดจะเบี้ยวหนี้หรือไง?"

"นายสิงห์ เปล่านะ" กระเต็นดูตกใจอยู่บ้างเมื่อเขามาขับรถตาม "แต่เต็นไม่มีเงินจริงๆ นายก็รู้ว่าที่ฟาร์มก็กำลังวิกฤต"

"ไม่มีเงินแต่ยังจะหาเรื่องด้วยการรักษาม้าที่ใกล้ตาย"

กระเต็นเม้มปากอย่างอดกลั้น ตาเริ่มแดง "เต็นขอเวลาหน่อย ไม่เกินอาทิตย์นี้จะจ่ายงวดแรกให้"

"ยังไงไม่ทราบ"

"เต็นลงแข่งขวัญใจโคบาลไว้ ถ้าได้ที่หนึ่งก็จะมีเงินมาจ่ายนายสิงห์"

ราเชนหัวเราะเสียงต่ำ "เข้ารอบให้ได้ก่อนเถอะแล้วค่อยมาพูดเรื่องตำแหน่ง"

สายตาเขามองเธอด้วยความหยามเหยียด ก่อนจะขับรถจากไป ทิ้งให้กระเต็นยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นนานพร้อมกำมือแน่น

ค่ำๆ มีสายจากรองปลัดโทรเข้ามา ราเชนรับสาย

"คุณสิงห์ ขอโทษที่มารบกวนนะครับ พอดีทางเราเห็นว่าคุณสิงห์ไม่ได้เป็นคณะกรรมการตัดสินแล้วโคแล้ว เลยอยากจะมาทาบทามว่าสนใจจะไปเป็นกรรมการตัดสินการประกวดขวัญใจโคบาลมั้ยครับ"

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ ราเชนคงปฏิเสธ แต่ตอนนี้ไม่ เขายินดีรับด้วยความเต็มใจ

"ตกลงครับ ผมจะเป็นกรรมการให้"

ราเชนยิ้มร้าย เขาจะทำให้เด็กกระเต็นตกรอบตั้งแต่รอบแรกเลยคอยดูสิ

วันประกวดโคบาลประจำปีมาถึง ราเชนแต่งกายด้วยชุดคาวบอย เขานั่งอยู่ด้านหน้าเป็นกรรมการตัดสินเวทีประกวด 'โคบาลและขวัญใจโคบาล'

"นี่พี่สิงห์ นึกยังไงมาเป็นกรรมการล่ะ ทุกปีไม่เคยจะมาดูด้วยซ้ำ" บุรินทร์ถาม พลางคาดเดา "หรือเพราะปีนี้กระเต็นประกวด พี่เลยจงใจมานั่งเพื่อกดคะแนนโดยเฉพาะ"

ราวกับว่าบุรินทร์มานั่งในใจราเชนแต่เขาไม่ยอมรับ

"เห็นฉันว่างหรือไง?"

"ก็ว่างแหละ ไม่งั้นจะทวงเงินค่ารักษากับกระเต็นทำไม ก็รู้อยู่ว่าไม่มี"

"เด็กนั่นควรรับผิดชอบที่ไม่ดูแลม้าให้ดี แล้วอีกอย่าง เด็กนั่นทำฉันเจ็บเห็นมั้ย"

"ใครเป็นต้นเหตุล่ะ" บุรินทร์พูดเร็วๆ ก่อนจะยืดตัวขึ้น "ถึงยังไงก็เถอะพี่สิงห์ กระเต็นน่าสงสารออก อย่าแกล้งเธออีกเลย เมื่อสองเดือนก่อนพึ่งเสียยายไป น่าสงสารออก"

ราเชนหาได้สนใจไม่ เขานั่งเขี่ยมือถือเล่นพลางไล่บุรินทร์ทางอ้อม "นายจะไปไหนก็ไป"

"ก็ได้ ผมไปล่ะ นัดกับสาวไว้หลังเวทีคนหนึ่ง"

ราเชนไม่ได้ฟัง เขาอยู่ในโลกส่วนตัว จนแน่ใจว่าบุรินทร์ไปแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมา เขาทำสีหน้าราบเรียบ

"แล้วไงล่ะ?"

ทำไมต้องสงสารเด็กคนนั้นด้วย

ราเชนถูกดึงความสนใจมาที่เวที เมื่อคนสุดท้ายในรอบเดินโชว์ตัวพร้อมแสดงความสามารถพิเศษคือกระเต็น แต่เขาไม่คิดจะชายตามองเพราะเด็กอย่างกระเต็นนะหรือจะมาประกวดขวัญใจโคบาล

น่าขำจะตาย...

เขากรอกคะแนนติดลบทุกช่องทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาตัดสิน แต่เสียงฮือฮารอบกายทำให้ราเชนต้องเงยหน้าขึ้นมองอย่างเสียไม่ได้ว่าคนเขากำลังฮือฮาอะไรกัน

"เข้! สวยวะ!"

เมื่อกระเต็นปรากฏตัวผู้ชมต่างลุกขึ้นส่งเสียงเชียร์ เธออยู่ในชุดสาวคาวบอยรัดรูป กางเกงยีนอวดเรียวขาเล็ก เอวเธอคอดกิ่ว และใบหน้าที่ยิ้มแย้มทักทายผู้คนก็ดูมีเสน่ห์อย่างที่ไม่คาดคิดมาก่อน

เธอถอดหมวกออก พลางแนะนำตัวอย่างสดใส

"นั่นมันกระเต็นเหรอ ทำไมคืนนี้สวยจังวะ"

"หุ่นอย่างแจ่ม ซ่อนรูปมาตลอดเลยเหรอเนี่ย ไม่ได้การล่ะ ฉันจองนะโว้ย!"

ราเชนคิดอย่างสงสัย ทำไมคืนนี้เด็กคนนี้ยากจะละสายตาไปได้? ยิ่งตอนที่เธอจงใจยิ้มหวานโปรยเสน่ห์มาทางผู้ชมเพื่อขอพวงมาลัย ราเชนยิ่งจ้องมองเธออย่างลืมตัว

จนกระทั่ง แส้เส้นยาวหุ้มปลายด้วยหนังสัตว์ของเธอสะบัดมาโดนแก้มราเชน ใบหน้าเขาหันไปตามแรงนั่น ความแสบร้อนคือสิ่งแรกที่รู้สึกได้ และเมื่อยกมือแตะดูก็พบว่ามีเลือดติดมือมาด้วย

"คุณสิงห์ ตายแล้ว เลือดออก!"

ราเชนกระตุกยิ้มในใจ เธอคิดจะเอาคืนเรื่องม้าแก่ๆ ที่โดนเขาชนจนขาหักสินะ

ต่อหน้าธารกำนัลนับร้อยนับพัน เธอกลับกล้าทำร้ายเขาแบบนี้?

ใจกล้าไม่เบานี่

"นายสิงห์! ขอโทษค่ะ นายสิงห์เป็นอะไรมั้ย" กระเต็นโดดลงเวทีมายกมือไหว้ขอโทษขอโพย เธอรีบตรงเข้ามาดูเขาทันที ท่าทีเสียใจเหมือนไม่ได้มีเจตนาคิดร้ายต่อเขาแม้แต่น้อย

เมื่อครู่เธอแค่พลาดจริงๆ นะหรือ? ราเชนขบกรามแน่น นัยน์ตากรุ่นแค้น คิดว่าเธอมุ่งร้ายต่อเขาแล้วทำเป็นไม่ได้ตั้งใจ

เขาไม่เชื่อว่าเธอแค่พลาด

"ฉันไม่เป็นไร" ราเชนแสดงความใจกว้าง พลางยิ้มออกมา เขาอยากจะทำเธอเจ็บเช่นกัน แต่คนมากมายล้วนจับจ้องอยู่ เขาต้องรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองไว้

แต่ในใจอยากใช้แส้ฟาดเธอให้เนื้อแตกเลือดอาบ

"นายสิงห์ นี่ผ้าเช็ดหน้า เอาไปซับเลือดก่อนนะ"

"ไม่เป็นไร" เขารังเกียจ แต่กระเต็นพยายามจะช่วยเขาซับเลือดจนราเชนต้องปัดมือเธอทิ้ง "ฉันบอกว่าไม่เป็นไรไง"

"นายสิงห์ เต็นไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ" เธอเข้าใจที่เขาจะโกรธ

เสแสร้ง! ราเชนเจ็บแผลที่หน้าจนอยากบีบคอเธอให้ตายคามือ นี่ถ้าไม่ได้อยู่ท่ามกลางผู้คน ราเชนคงหักคอเธอไปแล้ว

"ผลัวะ!"

"ใครมันต่อยกูวะ!"

จู่ๆ บริเวณลานเวทีการประกวดก็มีเสียงชกต่อยดังขึ้น วัยรุ่นเลือดร้อนก็ต่างลุกขึ้นตีกันจนชุลมุนจนวุ่นวายในชั่วพริบตา ผู้คนวิ่งหนีกันเพื่อหลบลูกหลงกันจ้าละหวั่น กระเต็นถูกผลักจากด้านหลัง เธอใกล้จะล้มคว่ำกับพื้นหินแต่มีมือมาคว้าไว้

"อะ..." กระเต็นดวงตาเบิกโพลง เมื่อราเชนคว้าตัวเธอไว้แล้วดันไปด้านหลังอย่างจงใจ เขาตัวสูงชะลูด จึงหิ้วเธอติดมือไปอย่างง่ายดาย

"นายสิงห์ ทำอะไรนะ?!"

เขาไม่ตอบ แต่เดินลิ่วฝ่ากลุ่มคนที่วุ่นวายไปมุมเวที มือแกร่งก็คว้าคอเสื้อกระเต็นโดยไม่ทะนุถนอมสักนิด ตัวเธอแนบชิดกับร่างสูง จมูกราเชนปัดป่ายแก้มนวลที่หอมกรุ่น นัยน์ตาสีน้ำตาลวาวโรจน์ มีความไม่พอใจอัดแน่นอยู่ในนั้น

"เธอกล้ามากนะกระเต็นที่มาทำร้ายฉัน!" สายตาเขาแฝงความอันตราย เหมือนอยากหักคอเธอทิ้งเสียเดี๋ยวนั้น

"ไม่ใช่นะ เปล่านะ มันเป็นอุบัติเหตุนายก็เห็น" กระเต็นอธิบาย ยื้อตัวเองออกมาจากเงื้อมมือเขาจนสำเร็จ

"ฉันไม่คิดว่ามันเป็นอุบัติเหตุ"

"เต็นไม่ไม่ตั้งใจ โอ๊ย!" ทว่าในวินาทีต่อมาเธอก็ถูกคนกระแทกจนเธอเสียศูนย์ ริมฝีปากบางกับประกบกับเรียวปากหนาอย่างจังจนเหมือนปากชนปาก

จูบที่ไม่ได้ตั้งใจ พลิกเรื่องราวจนกลับด้าน

"นายสิงห์ เต็นขอโทษ..."

"น่ารังเกียจสิ้นดี"

มันคืออุบัติเหตุอย่างแท้จริง ราเชนบอกว่ารังเกียจ แต่กลับรั้งท้ายทอยเธอไว้แน่นแล้วบดจูบลงไปอีกครั้ง แต่ทำไปทำไม ราเชนก็ไม่มีเหตุผล จะว่าไป พอเป็นเรื่องกระเต็น ราเชนก็ไม่ค่อยมีเหตุผลนัก

"อื้อ!"

ราเชนจับล็อกใบหน้าเธอไว้แน่น เขาบดเคล้าเรียวปากบางราวกับกำลังลิ้มรสชาติของหวานจานโปรด

"อื้อ! ปล่อย!"

กระเต็นตกใจจนดวงตาเบิกกว้าง ครู่ต่อมาถึงดิ้นรนขัดขืน เธอทุบตีประทุษร้ายเขาทุกที่ จนหลุดออกมาจากเงื้อมมือราเชนได้สำเร็จ เธอยกมือหมายจะชกหน้าราเชน ทว่าเขารวบมือเธอไว้แล้วกักไว้ชิดตัว

"ไอ้บ้า! ปล่อยนะโว้ย!"

"อย่าได้คิดจะทำร้ายฉันอีก"

ราเชนดวงตาวาววับ เขาจับล็อกหน้าเธอมารับจุมพิตอย่างแนบชิดอีกครั้งราวกับต้องการยืนยันอะไรบางอย่าง และต่อให้เธอดีดดิ้นขนาดไหน เขาก็ไม่ปล่อย มิหนำซ้ำยังไม่อนุญาตให้เธอหายใจเข้าหรือออก!

เขาจูบเธอราวกับจะกลืนกินทุกลมหายใจ สูบเลือดสูบวิญญาณจนกระเต็นใกล้หมดสติ

"อือ..."

ราเชนบีบคอเธอแน่น นัยน์ตาวาวโรจน์กรุ่นโกรธขณะบดจูบเธออย่างรุนแรง เขาลิ้มรสชาติอย่างลืมตัว ทั้งๆ ที่แค่จะสั่งสอนสนุกๆ เท่านั้น

กระเต็นตัวอ่อนระทวยเพราะหมดสติในเวลาต่อมา...

"เธอ..." ราเชนถอนจูบอ้อยอิ่งเมื่อรู้สึกว่าเด็กสาวไม่ขัดขืน ก่อนจะพบว่าเธอหมดสติ เขาดึงตัวกระเต็นขึ้นมาอุ้มพาดบ่า

ท่ามกลางสถานการณ์ที่กำลังคลี่คลายเพราะเริ่มมีเจ้าหน้าที่มาควบคุม ราเชนเดินแบกกระเต็นผ่านไป "ขอทางหน่อยได้ไหมครับ พอดีมีผู้ประกวดเป็นลม"

น่าแปลกที่ทุกคนแหวกทางให้อย่างพร้อมเพรียง

ตุบ!

ราเชนโยนตัวกระเต็นไว้ที่เบาะนั่งตรงส่วนห้องพักรับรอง เขาล็อกประตู เห็นว่าเธอหมดสติไปเลยจะปลดเข็มขัดปลดกระดุมให้ แต่เธอดันตื่นขึ้นมาแล้วตวัดมือตบเขา แต่ราเชนคว้าไว้ทัน กระเต็นเลยใช้มืออีกข้างตบและครั้งนี้ราเชนหลบไม่ทัน

"ไอ้ชาติชั่ว!"

"เธอตบฉัน"

"ก็เออนะสิ!"

แววตาราเชนวาวโรจน์ คืนนี้เธอทำเขาสองรอบแล้ว มันเกินลิมิตที่เขาจะทนเธอแล้ว!

"เธอกล้ามากกระเต็นที่มาหาเรื่องฉัน" เขาผลักเธอลงราบกับที่นั่ง คร่อมเหนือตัวเธอ กดล็อกตัวเธอไว้ใต้อาณัติของเขา! เรี่ยวแรงเธอเท่ามด สู้ยังไงก็พ่ายแพ้ต่อเขาอยู่ดี

"ไอ้สารเลว! ไอ้ชั่วช้า...อื้อ!"

"ฉันชักจะหมดความอดทนกับเธอแล้วนะกระเต็น" เขาพูดด้วยใบหน้าอันตราย และฉกชิมเรียวปากบางที่หวานกว่าที่คิด

ปกติเขาไม่ชอบการจูบ แต่วันนี้สงสัยจะเมานิดหน่อย เขาเลยหน้ามืดขึ้นมาจนอยากจะจูบกระเต็น

"ปล่อย! อื้อ!" กระเต็นดิ้นหนี ทว่าราเชนรวบตัวเธอไว้ใต้ร่าง เขาขบกัดกลีบปากเธอจนเจ็บ ดูดกลืนลมหายใจและจับตรึงข้อมือไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียว

"อื้อ! อ่อย!"

ยิ่งเธอดิ้นรน ร่างกายก็ยิ่งเสียดสีจนร้อนระอุ ราเชนใช้มือข้างเดียวจับตรึงมืออันแสนอันตรายของเธอไว้แน่น

"อ้าปาก" ราเชนบีบคางเธอไว้แน่น เพื่อจะแทรกลิ้นเข้าไป

กระเต็นอ้าปากเพราะเขาบีบคางจนเจ็บ นิ้วมือเขาเหมือนเหล็กแข็งๆ ที่ยากจะหลุดพ้น

"กระเต็น!"

"สมน้ำหน้า!"

เธอกัดลิ้นเข้าจนได้กลิ่นสนิมอย่างชัดเจน ราเชนยิ้มเย็น

"ดี! ดีมาก! อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน!"

"นายสิงห์ใจร้ายอยู่แล้ว!"

ราเชนยกยิ้ม "ฉันใจร้ายได้มากกว่านี้อีก"

"ไอ้...อื้อ!" กระเต็นไร้เสียงพูด เมื่อริมฝีปากร้อนระอุกดกระแทกลงมาจนฟันชนกัน เธอเบี่ยงหน้าหนีสุดชีวิตเมื่อเขากัดทุกอย่างตั้งแต่กลีบปากบาง ลิ้น และลามมาถึงซอกคอที่พ้นปกคอเสื้อออกมา

เขี้ยวฟันของเขาเหมือนขบกัดใส่ผิวหนังจนเจ็บจี๊ดขึ้นสมอง

ราเชนเป็นแบบนี้เสมอ ใครทำเขาเจ็บ ต้องเจ็บกว่าเขา

"ไม่นะ! ปล่อยนะ!"

"เธอทำฉันเจ็บ ต้องเจ็บกว่าสองเท่า!" ราเชนคิดเองว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้ก็เพื่อเอาคืนกระเต็น เขาไม่ได้พิศวาสอะไรเธอแม้แต่น้อย

"อะ...อึก!"

ราเชนจูบเธอแต่ประสบการณ์สอนแล้วว่าต้องเว้นช่วงให้เด็กนี่หายใจบ้าง ไม่งั้นจะเป็นลมเป็นแล้งไปอีก

"นายสิงห์ ไม่!" เสียงกระเต็นขาดตอนเพราะราเชนปิดปากเธออย่างแนบสนิท เขากดขาเรียวไว้แน่น มืออีกข้างที่ว่างก็เริ่มมาลูบไล้เอวคอด เขาไต่มือสูงขึ้นไปเรื่อยๆ ตามสีข้างที่มีส่วนเว้าโค้ง

"ช่วยด้วย..." กระเต็นใจหายเมื่อราเชนกำลังไต่มือมาใกล้ทรวงอกมากขึ้น นิ้วแข็งๆ ของเขาทำเอาเธอผวาเฮือก

"ไม่ อย่า..."

มือของเขากำลังวางนาบอยู่รอบทรวงอกข้างขวา เท่านั้นกระเต็นก็ตัวเย็นวาบ และพอเขาขย้ำลงมา ก็เหมือนถูกสาดด้วยน้ำร้อนอีกทีจนตัวชาหนึบ

"ไม่..."

"ของจริงหรือฟองน้ำกันแน่กระเต็น" เขาถามชิดเรียวปากบางที่สั่นระริก ครั้นพอเธอจะพูดก็แนบริมฝีปากปิดกั้นเสียงทุกอย่าง

เขาไม่ต้องการคำตอบหรอก เขาค้นหาเอาเองก็ได้

"อึก..."

ราเชนเคล้นคลึงผ่านเนื้อผ้า ความนุ่มหยุ่นใต้ฝ่ามือทำเขาพอใจอย่างคาดไม่ถึง "ของจริงนี่ นึกว่าของปลอมซะอีก"

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • คุณสิงห์กระเต็น [พระเอกดุ แซ่บ] 18+   บทที่ 2/2 โคบาลและขวัญใจโคบาล

    นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมากระเต็นก็หายเงียบไม่มาเหยียบฟาร์มอาชาไนยอีกราเชนส่งบิลค่ารักษาและค่าซ่อมรถไปให้เธอชำระแต่เธอขอจ่ายเป็นงวดแทน แต่งวดแรกเธอก็เบี้ยวพร้อมบอกว่ายังไม่มีเงิน ต้องเอาไปรักษาม้าชราตัวนั้น ราเชนจึงเพิ่มดอกเบี้ยตามวันที่เลยกำหนดชำระ เพื่อซ้ำเติมเธอถามว่าทำทำไม ก็แค่อยากทำเห็นเด็กนั่นร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตายก็น่าพึงพอใจดี ยิ่งเห็นกับตายิ่งสนุกราเชนมายืนดักหน้าโรงเรียน เห็นเด็กสาวเดินสะพายกระเป๋าออกมากับเพื่อนก็ขับรถตาม จนเธอแยกทางกลับฟาร์มคนเดียวเขาเลยขับประชิดแล้วลดกระจกลง"ฉันส่งบิลไปทำไมถึงเมินเฉย คิดจะเบี้ยวหนี้หรือไง?""นายสิงห์ เปล่านะ" กระเต็นดูตกใจอยู่บ้างเมื่อเขามาขับรถตาม "แต่เต็นไม่มีเงินจริงๆ นายก็รู้ว่าที่ฟาร์มก็กำลังวิกฤต""ไม่มีเงินแต่ยังจะหาเรื่องด้วยการรักษาม้าที่ใกล้ตาย"กระเต็นเม้มปากอย่างอดกลั้น ตาเริ่มแดง "เต็นขอเวลาหน่อย ไม่เกินอาทิตย์นี้จะจ่ายงวดแรกให้""ยังไงไม่ทราบ""เต็นลงแข่งขวัญใจโคบาลไว้ ถ้าได้ที่หนึ่งก็จะมีเงินมาจ่ายนายสิงห์"ราเชนหัวเราะเสียงต่ำ "เข้ารอบให้ได้ก่อนเถอะแล้วค่อยมาพูดเรื่องตำแหน่ง"สายตาเขามองเธอด้วยความหยามเหยียด ก่อนจะ

  • คุณสิงห์กระเต็น [พระเอกดุ แซ่บ] 18+   บทที่ 2/1 โคบาลและขวัญใจโคบาล

    "วะ...ว่าไงนะ?" กระเต็นรู้สึกไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เธอกอดม้าไว้แนบอก พร้อมกับส่ายหน้า"ไม่ เต็นจะรักษาสีฝุ่นเอง""ก่อนจะรักษาม้า เธอควรจะมารักษาฉันก่อน แถมยังต้องรับผิดชอบรถฉันด้วย เห็นไหมว่าม้าโง่ๆ ของเธอทำอะไรไว้""พ่อสิงห์ มันเป็นอุบัติเหตุ อย่าถือสาเอาความเลย""เจ้าของม้าก็ต้องรับผิดชอบสิครับย่า" ราเชนดูสบายดี แต่เขาอ้างว่าเจ็บมือ"นายสิงห์ต่างหากที่ชนสีฝุ่น!""เธอกำลังจะบอกว่าฉันโง่ขนาดที่จะขับรถมาชนม้าเธอเนี่ยนะ เพื่ออะไร"กระเต็นลุกขึ้นมาชี้หน้าราเชน "นายสิงห์เกลียดเต็นก็มาลงกับเต็นสิ จะมาลงกับสีฝุ่นทำไม คนอันธพาล!"ราเชนนิ่วหน้า เขม้นมองด้วยประกายตาเย็นเยียบ เธอกล้าชี้หน้าด่าเขา"เมื่อกี้เธอว่าไงนะ" เขายิ้มเย็น มีความไร้ปรานีแฝงเร้นอยู่ในดวงตาคม"พ่อสิงห์ กระเต็น ใจเย็นๆ ก่อน ย่าว่าเรามานั่งคุยกันก่อนนะ เมื่อครู่มันอุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นหรอก""ทีแรกผมว่าจะไม่เอาความแล้วล่ะครับ" ราเชนยังยืนยันว่ากระเต็นต้องรับผิดชอบ "แต่เธอดันมากล่าวหาผมเสียๆ หายๆ เสียได้ ดังนั้นรับผิดชอบความเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งหมดซะ"กระเต็นปาดน้ำตา เม้มปากจนเป็นเส้นตรง ใจก็อยากจะตอบโต้ราเชน แต่

  • คุณสิงห์กระเต็น [พระเอกดุ แซ่บ] 18+   บทที่ 1/2 ไม่มีประโยชน์

    "ประกวดขวัญใจโคบาลครับ""ไม่ต้องให้"ป้องปราบเอ่ยถามอย่างลืมตัว "ทำไมล่ะครับ?""ถ้าแค่แส้ยังไม่มีปัญญาหามาแข่ง ก็สละสิทธิ์ซะเถอะ""แต่ว่านายเสืออนุญาตแล้ว แล้วผมก็บอกกระเต็นว่าเลิกเรียนให้มาเอาที่ฟาร์มได้ แค่เส้นสองเส้นมันคง...""แค่เส้นสองเส้น?"ป้องปราบพูดไม่ออกอีกเมื่อเจอสายตาคมกริบของราเชน สายตาเหน็บหนาวเหมือนป้องปราบทำเรื่องผิดมหันต์ ไหนจะน้ำเสียงนั่นอีก"เอามาให้ฉัน ไม่ เอาแส้ทั้งหมดใส่หลังรถให้ฉันเลย" ราเชนพูดต่อ "บอกเด็กคนนั้นว่าถ้าอยากได้ ให้มาขอที่ฉัน""ห๊ะ! อะไรพี่ปราบ นายสิงห์เอาแส้ไปหมดเลยเหรอ เอาไปทำไม" เด็กสาวเสียงหลงเมื่อได้ฟังป้องปราบเล่าตอนที่เธอขี่ม้ามารับแส้ที่ฟาร์มอาชาไนย"ไม่รู้เหมือนกัน แต่คุณสิงห์บอกว่าถ้าเธออยากได้ ให้ไปขอที่คุณสิงห์เอง""ไหงงั้นล่ะ ไม่ใช่แส้ของเขาสักหน่อย นี่นายเสือก็อนุญาตแล้วด้วย" เธอทำหน้ามุ่ย ปาดเหงื่อเพราะตากแดดร้อนๆ มา นี่ต้องจูงม้าไปต่ออีกเหรอ"คุณสิงห์คงมีเหตุผลส่วนตัว เธอก็ลองไปขอดูเองละกัน เมื่อกี้คุณสิงห์พึ่งกลับมาจากข้างนอกพอดี""เขาจะอยู่ที่บ้านมืดมนของเขาใช่ไหม""บ้านมืดมนอะไร บ้านเทา อย่าไปเรียกบ้านมืดให้คุณสิงห์ได้ยินเชียว""ใ

  • คุณสิงห์กระเต็น [พระเอกดุ แซ่บ] 18+   บทที่ 1/1 ไม่มีประโยชน์

    "อือ!""ขย่มแรงๆ" ชายหนุ่มสั่ง เรือนร่างงามผุดผ่องสะโอดสะองนั่งโยกเอวอยู่ด้านบนด้วยความเสียวซ่าน ยามเมื่อเธอขยับ หน้าอกหน้าใจก็กระเพื่อมไหวล่อตาล่อใจทว่าเขาไม่แตะต้อง หญิงสาวจึงได้แต่บีบขย้ำขยี้เต้างามเองตามอารมณ์ที่กำลังพุ่งขึ้นสูง"คะ...คุณสิงห์ของอิง...อื้อ!"เธอโยกคลอน ส่งเสียงครางดังขึ้นเรื่อยๆ"อ๊า! อา!" "อย่าครางเสียงดัง ฉันรำคาญ""ค่ะ...อิงทราบแล้ว" เธอรับคำเสียงหวาน พลางใช้จริตและมารยาเพื่อสร้างความสุขให้กับเขา อะไรที่เขาไม่ชอบก็ไม่ทำ เพื่อให้ชายหนุ่มผู้เย็นชาแห่งฟาร์มอาชาไนยอย่างราเชนพึงพอใจในตัวเธอเขาไม่ชอบเสียงครางดังนั้น 'อิงดาว' จึงได้แต่ครางเสียงแผ่ว อีกทั้งราเชนยังไม่ชอบลงมือเอง ทุกครั้งที่มาก็แค่มานอนให้เธอปรนนิบัติและต้องปรนนิบัติอย่างที่เขาบงการเท่านั้น ห้ามทำเกินคำสั่ง ห้ามสร้างความรำคาญและห้ามเสนอหน้าเกินกว่าแค่คู่นอน"คุณสิงห์พอใจมั้ยคะ? อยากให้อิงทำยังไงให้อีก"เธอเสียวซ่านจนสุดจะกล่าวเสมอเมื่อแก่นกายเนื้อที่คับพองขยายแน่นในตัวเธอ"ดีมั้ยคะ ชอบให้อิงทำแบบไหน" เธอตอดรัดรึง ขย่มเขาด้วยจังหวะยาวสั้นสลับกันไป"ทำแบบที่ทำก็พอ" ราเชนกล่าว เขามาหาความสุขชั่วครั้งชั่

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status