คุณสิงห์กระเต็น [พระเอกดุ แซ่บ] 18+

"อือ!"

"ขย่มแรงๆ" ชายหนุ่มสั่ง เรือนร่างงามผุดผ่องสะโอดสะองนั่งโยกเอวอยู่ด้านบนด้วยความเสียวซ่าน ยามเมื่อเธอขยับ หน้าอกหน้าใจก็กระเพื่อมไหวล่อตาล่อใจ

ทว่าเขาไม่แตะต้อง หญิงสาวจึงได้แต่บีบขย้ำขยี้เต้างามเองตามอารมณ์ที่กำลังพุ่งขึ้นสูง

"คะ...คุณสิงห์ของอิง...อื้อ!"

เธอโยกคลอน ส่งเสียงครางดังขึ้นเรื่อยๆ

"อ๊า! อา!"

"อย่าครางเสียงดัง ฉันรำคาญ"

"ค่ะ...อิงทราบแล้ว" เธอรับคำเสียงหวาน พลางใช้จริตและมารยาเพื่อสร้างความสุขให้กับเขา อะไรที่เขาไม่ชอบก็ไม่ทำ เพื่อให้ชายหนุ่มผู้เย็นชาแห่งฟาร์มอาชาไนยอย่างราเชนพึงพอใจในตัวเธอ

เขาไม่ชอบเสียงครางดังนั้น 'อิงดาว' จึงได้แต่ครางเสียงแผ่ว อีกทั้งราเชนยังไม่ชอบลงมือเอง ทุกครั้งที่มาก็แค่มานอนให้เธอปรนนิบัติและต้องปรนนิบัติอย่างที่เขาบงการเท่านั้น ห้ามทำเกินคำสั่ง ห้ามสร้างความรำคาญและห้ามเสนอหน้าเกินกว่าแค่คู่นอน

"คุณสิงห์พอใจมั้ยคะ? อยากให้อิงทำยังไงให้อีก"

เธอเสียวซ่านจนสุดจะกล่าวเสมอเมื่อแก่นกายเนื้อที่คับพองขยายแน่นในตัวเธอ

"ดีมั้ยคะ ชอบให้อิงทำแบบไหน" เธอตอดรัดรึง ขย่มเขาด้วยจังหวะยาวสั้นสลับกันไป

"ทำแบบที่ทำก็พอ" ราเชนกล่าว เขามาหาความสุขชั่วครั้งชั่วคราวกับหญิงสาวที่เขาเห็นว่าไม่น่ารำคาญ และอิงดาวก็คือคนนั้น

เธอเป็นสาวงามที่ฉลาดและรู้จักวางตัว ตราบใดที่ราเชนให้ในสิ่งที่เธอต้องการ เธอก็พร้อมจะทำตามที่เขาต้องการเช่นกัน

"ได้ค่ะคุณสิงห์" อิงดาวจูบไซ้แผ่นอกแกร่งเพื่อกระตุ้นอารมณ์ ภายนอกเขาดูผอมแห้ง แต่ความจริงแล้วเขามีเรือนร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม หน้าท้องเป็นลอน เส้นเลือดเด่นชัดตามท่อนแขน

"คุณสิงห์ขา..."

อิงดาวแนบชิดเรือนร่างเปลือยเปล่ากับเขา เธอลากไล้เรียวลิ้นและไต่ขึ้นไปจนถึงคางแกร่ง หมายจะประกบจูบเขาสักครั้ง

"อย่า"

ราเชนกล่าวเสียงเย็นชา นัยน์ตาราบเรียบหยุดการกระทำของเธอทันที

"อิงขอโทษค่ะ แค่อยากจะทำให้คุณสิงห์มีความสุขเท่านั้นเอง"

"การไม่ทำเกินคำสั่ง ก็ทำให้ฉันมีความสุขได้"

"อิงผิดไปแล้วค่ะ"

ราเชนเลือกที่จะมองข้ามไปสักครั้ง "ทำต่อ"

"ได้ค่ะ" อิงดาวรีบรับคำ เธอทำต่อจากเมื่อครู่โดยไม่ให้มีอะไรขาดตกบกพร่อง จนเขาเสร็จกิจและเตรียมจะกลับบ้าน เธอจึงมาโอบกอดเขาจากด้านหลังด้วยร่างกายที่ไร้อาภรณ์

"เมื่อกี้อิงขอโทษนะคะ"

"อย่าให้มีอีก" ราเชนไม่ชอบอะไรก็ตามที่เขาควบคุมไม่ได้

"ค่ะ อิงสัญญา" อิงดาวต้องผละออกเมื่อราเชนดึงมือเธอออก แต่เธอก็ตามติดเพื่อพูดเรื่องที่คิดมาสักพักกับเขา

"ครั้งหน้าคุณสิงห์ไม่ต้องมาหาอิงแล้วก็ได้นะคะ แต่ให้อิงไปหาคุณสิงห์ดีกว่า อิงรู้จักฟาร์มอาชาไนยดี"

"รู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา" ราเชนหันมามองเธอนิ่งๆ เขาไม่มีทางให้ใครมาแตะต้องพื้นที่ส่วนตัวเด็ดขาด

"อิงแค่...แค่เพียงแต่.."

"ที่นั่นไม่ใช่ที่ของเธอ อย่าคิดจะล้ำเส้น"

"คุณสิงห์ อิงขอโทษ..."

"อย่าทำตัวน่ารำคาญอิงดาว เพราะถ้าเธอเป็นแบบนั้น นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย"

แสงไฟหน้ารถดับลง พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวลงมาจากรถ สีหน้าของราเชนดูราบเรียบเหมือนเช่นเคยถึงกระนั้นเมื่อพบหญิงชราผู้เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรของบ้านก็ยิ้มเล็กน้อย ไม่ให้ดูเย็นชาแข็งกระด้างเกินไป

"คุณย่า ออกมาตากน้ำค้างข้างนอกเรือนทำไมล่ะครับ ค่ำๆ อากาศเย็นด้วย"

"มารอพ่อสิงห์นะสิ เป็นยังไงบ้าง วันนี้ทำงานเหนื่อยหรือเปล่า อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันงานแล้วด้วย"

ราเชนประคองตัวนางขึ้นบ้าน "เรื่อยๆ ครับ ว่าแต่คุณย่ามารอผมทำไม มีธุระหรือครับ"

"เปล่าๆ พ่อสิงห์ ย่าแค่จะมาคุยเรื่องสัพเพเหระด้วยนิดหน่อยตามประสาคนแก่อยู่บ้านเหงาๆ"

"เสือไม่อยู่ บ้านเลยเงียบใช่ไหมย่า"

"เงียบไปเลยล่ะ แต่ย่ามีความสุขนะที่พ่อเสือเป็นฝั่งเป็นฝาได้สักที ก็มีเรากับพ่อกระทิงนี่แหละที่ย่าเป็นห่วง"

'เสือ' หรือ 'ภวิศ อาชาไนย' ที่คุณย่าจันทร์ผ่องพูดถึงกันคือพี่ชายฝาแฝดของราเชน รวมทั้งราเชนยังมีน้องชายฝาแฝดอีกคนชื่อ 'กระทิง' หรือ 'บุรินทร์ อาชาไนย'

ช่วงก่อนหน้านี้พี่ชายเขาแต่งงานกับน้องมะลิ อาจจะเพราะกว่าจะแต่งกันได้ต้องฝ่าฟันอุปสรรคหลายอย่าง หลังแต่งงานภวิศเลยจูงมือภรรยาไปฮันนีมูนที่ญี่ปุ่น คาดว่าเป็นเดือนๆ ถึงจะกลับมา

"คุณย่าไม่เห็นต้องมากังวลเรื่องนี้เลย ถ้าสิงห์เจอคนที่ใช่ สิงห์แต่งอยู่แล้ว ไม่ทำเรื่องยุ่งยากเหมือนเสือหรอก"

แต่เขายังไม่เจอใครที่ถูกใจ

"แล้วเมื่อไหร่ล่ะพ่อสิงห์ อายุอานามก็ไม่ใช่หนุ่มๆ แล้วนะ"

"เลขสามเองนะย่า กำลังกรุบกรอบเคี้ยวอร่อย" เสียงพูดจาทะเล้นมาพร้อมกับหนุ่มหล่อแววตาแพรวพราว

"พ่อกระทิง กำลังกลับเข้ามาหรือออกไปเริงร่าจ๊ะ พ่อพวงมาลัยของย่า"

"กำลังกลับเข้ามาครับ"

"หืม? แต่หัวค่ำเลยนะรึ" ปกติต้องเลยเที่ยงคืนถึงวันใหม่สิ

บุรินทร์ตอบ "ใช่สิ คิดถึงย่าผ่องไง หนูเลยรีบกลับมา"

"ตาย ทำมาอ้อนคนแก่" นางจันทร์ผ่องหัวเราะ

ราเชนขัด "ไม่ใช่หรอกย่า กระทิงออกไปตั้งแต่สามทุ่มเมื่อคืนแล้วพึ่งกลับเข้ามาต่างหาก"

"จริงรึพ่อกระทิง"

"จริงจ้า" บุรินทร์ส่งสายตาว่าราเชนทรยศกันได้ลงคอ

"ตายล่ะ นี่พ่อกระทิงชักเอาใหญ่ล่ะนะ ทำตัวแบบนี้สาวที่ไหนจะมาจริงจังด้วยล่ะพ่อ คิดจะเที่ยวแบบนี้จนตายเลยรึ"

นางมีหลานชายสามคน แต่ละคนก็มีบุคลิกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ภวิศเป็นคนตรง ปากไม่ค่อยดี แถมมีปม กว่านางจะทำให้แต่งงานแต่งการได้ก็หืดขึ้นคอ

ส่วน ราเชน มีนิสัยนิ่งขรึมแต่เจ้าแผนการ ภายนอกดูโอนอ่อนยอมตามน้ำ แต่อะไรที่ไม่คิดจะทำก็จะไม่มีวันทำ และอะไรที่คิดจะทำ ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็จะทำ

ในบรรดาแฝดสามน้องเล็กสุดคือ บุรินทร์ คนนี้หญิงชราเลี้ยงมาเองกับมือ นิสัยจึงติดขี้อ้อนและอาจจะเพราะแบบนี้จึงมีสาวๆ จึงมาติดพันไม่ซ้ำหน้า ดูภายนอกไม่ต่างอะไรกับพวกเจ้าชู้ไก่แจ้ จนหาแฟนเป็นตัวเป็นตนไม่ได้สักที

บุรินทร์รีบตรงมาอ้อน หอมแก้มซ้ายขวา "ย่าจ๋า หนูสะดวกแบบนี้ไง ขอใช้ชีวิตวัยรุ่นให้เต็มที่หน่อย"

ถึงจะรักสนุกแต่บุรินทร์ก็ไม่เคยเสียการเสียงาน

"คุณย่าน่าจะหาเมียสักคนให้กระทิงนะครับ เผื่อว่ามันจะมีหลักแหล่งกับเขาบ้าง ปล่อยไว้แบบนี้ ไม่แน่อาจจะเกิดเรื่องยุ่งเข้าสักวัน" ราเชนสบโอกาสหาทางเบนเป้าหมายให้คุณย่าไปสนใจกับบุรินทร์ แทนที่จะมาสนใจเรื่องหาคู่ให้เขาแบบเนียนๆ

"จริงด้วย ก่อนที่พ่อกระทิงจะไปทำสาวที่ไหนท้อง ย่าควรต้องรีบหาสาวสักคนมาแต่งงานกับพ่อกระทิงโดยเร็ว"

"ผมเห็นด้วยครับย่า"

ไม่มีคำว่าพี่น้องเมื่อต้องมาแย่งชิงหนทางรอดตายจากการจับคู่ของคุณย่า...นี่คือศึกใหญ่ในสนามรบ!

"เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อนครับ ไหงมาเป็นหนูล่ะ" บุรินทร์ไม่อยากจะเชื่อว่าอยู่ดีๆ เขากลายเป็นเป้าหมายคนต่อไปของคุณย่า "คุณย่าต้องให้พี่สิงห์แต่งงานก่อนถึงจะมากดดันหนูสิ"

ตามลำดับแล้วควรจะเป็นอย่างนั้น

"ก็นายน่าเป็นห่วง" ราเชนยิ้มหวานอาบยาพิษ "ใช่ไหมครับคุณย่า วันหนึ่งวันใดกระทิงอาจจะติดโรคติดอะไรมา ทางที่ดีสิงห์ว่าควรจะหาคู่ชีวิตให้กระทิงมันสักคน เผื่อจะเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น"

สมรภูมินี่ดุเดือด และไร้ความปรานี!

แต่ถามว่าบุรินทร์ยอมแพ้ไหม ไม่! และเขามีไม้ตายด้วย!

"พี่สิงห์น่าเป็นห่วงกว่าอีก ย่ารู้ไหมว่าก่อนหน้านี้ พี่สิงห์ถึงกับเอาตัวใครบางคนมาซ่อนไว้ในบ้านด้วยนะ"

บุรินทร์จะไม่มีวันยอมให้ตัวเองกลายเป็นเป้าหมายคนต่อไปของย่าเด็ดขาด!

"กระทิง" ราเชนข่มขู่ทั้งทางวาจาและคำพูดว่าให้ระวังสิ่งที่จะพูดออกมาด้วย

"อะไร มีเรื่องแบบนั้นด้วยรึ ทำไมย่าไม่รู้" นางหันมาทางราเชน "พ่อสิงห์ พ่อกระทิงพูดความจริงรึ"

"จริงสิย่า หนูพูดความจริงอยู่แล้ว" บุรินทร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ "พี่สิงห์นะ เคยเอากระเต็นซ่อนไว้ในบ้านตั้งหนึ่งคืน!"

"ซ่อน? จริงรึ พ่อสิงห์ เรื่องมันยังไงกัน?"

ราเชนจำใจต้องอธิบาย แต่บัญชีคราวนี้เขาจดไว้ในใจแล้ว

"ไม่มีอะไรมากหรอกย่า ก็คราวนั้นที่ยิงกันบนเขา กระเต็นหลงทาง แล้วสิงห์ไปเจอเลยพากลับมาด้วย สิงห์ไม่อยากบอกใคร เพราะมันเกี่ยวพันถึงเรื่องไร่ฝิ่นบนเขา" เรื่องที่ยิงกันบนเขาเกี่ยวพันถึงสิ่งผิดกฎหมาย ราเชนเลือกที่จะไม่พูดถึง ไม่ใช่อะไร เขาไม่ได้อยากมีบุญคุณอะไรต่อเธอด้วย

"อย่างนี้นี่เอง" เรื่องพึ่งเกิดได้ไม่นาน นางจำได้อยู่แล้ว แต่ที่สงสัยก็คือ ถ้าราเชนซ่อนกระเต็นไว้ แล้วทำไมตอนที่กระเต็นมาเที่ยวหาหนูมะลิหลานสะใภ้นาง กระเต็นไม่พูดอะไรเลยล่ะ

"ย่าคงสงสัยว่าทำไมกระเต็นถึงไม่พูดถึงเรื่องนี้"

"ใช่ กระเต็นยังเล่าอยู่เลยว่าหมดสติไปในป่า มาฟื้นอีกทีที่โรงพยาบาล"

"เพราะแบบนั้นเลยไม่รู้ไงย่า" เธอหมดสติไม่รู้สึกตัวทั้งคืน

"ถ้างั้นก็แสดงว่าจนถึงตอนนี้ กระเต็นก็ยังไม่รู้นะสิว่าพ่อสิงห์เป็นคนช่วยเธอไว้"

"สิงห์ไม่ได้ตั้งใจช่วยหรอกย่า แต่ตอนนั้นเห็นว่าเธอจะมีประโยชน์อยู่บ้างก็เท่านั้น"

ถ้าเธอไม่มีประโยชน์ ราเชนไม่มีทางเก็บลงมา

โดยปกติงานส่วนใหญ่ของราเชนจะเป็นงานนั่งโต๊ะบริหารฟาร์มอาชาไนยให้มีผลประกอบการที่ดี ช่วงหลังราเชนจึงไปจับงานการเมืองบ้างนิดหน่อย ให้เอื้อต่อธุรกิจนำเข้าส่งออกของตระกูล

เนื่องจากช่วงนี้ภวิศที่ไม่เคยหยุดงานเพราะรักงานยิ่งชีพหนีไปฮันนีมูนหวาน ดังนั้นภาระฟาร์มสัตว์ใหญ่ที่ภวิศดูแลทั้งหมด จึงตกมาเป็นงานของราเชนด้วย

แน่ล่ะว่าเขามีบุรินทร์คอยช่วยด้วยอีกแรง แต่ช่วงนี้เป็นหน้าเก็บเกี่ยวผลผลิตในส่วนพืชไร่พืชสวน บุรินทร์จึงนอนค้างบนเขาที่บ้านสนเสียส่วนใหญ่

ความจริงงานพวกนี้มีคนรับผิดชอบโดยตรงอยู่แล้ว ราเชนแค่ต้องมาตรวจตรานิดหน่อยเหมือนที่ภวิศทำ

"คุณสิงห์ มาเสียเช้าเลย ทานอะไรบ้างหรือยังครับ" 'ป้องปราบ' เป็นมือขวาและหัวหน้าคนงานของฟาร์มสัตว์ใหญ่ มีตำแหน่งรองจากภวิศ

"ทานแค่กาแฟ เดี๋ยวค่อยกลับไปทานมื้อเช้ากับคุณย่า" ราเชนสวมบูตพร้อมกับมองโคในคอกที่ถูกคัดไว้สำหรับการประกวด หน่วยก้านไม่เลว องค์ประกอบของกล้ามเนื้อชัดเจนโดดเด่นตามสไตล์โคบราห์มันแท้

ราเชนอาจจะไม่ชอบคลุกคลีกับสัตว์ทุกชนิดและงานไร่งานสวนทุกอย่าง แต่เขามีความรู้ทางวิชาการ เคยเป็นกรรมการจัดการแข่งขันหลายปี

ที่พูดว่าเคย เพราะปีนี้ไม่ได้ทำแล้ว

"น่าเสียดายนะครับที่ปีนี้คุณสิงห์ไม่เป็นกรรมการด้วย เพราะนายเสริมคนเดียวเลย"

งานประกวดโคบาลจัดขึ้นทุกปีเป็นเวลาหลายวัน ในงานมีรายการแข่งขันหลายอย่าง แต่ที่ขึ้นชื่อคือแข่งขันชิงแชมป์โคบราห์มันแท้ และฟาร์มเสริมโชคที่อยู่ติดกับอาชาไนยก็มักจะได้อันดับรองเสมอ

ปีนี้เสริมโชคเลยส่งคำร้องหน้าด้านๆ เพื่อให้ราเชนถูกถอดออกจากการเป็นหนึ่งในคณะกรรมการจัดงาน ข้อกล่าวหาคือ 'เกรงว่าอาจจะมีหนึ่งในคณะกรรมการขี้โกงเพื่อเข้าข้างฟาร์มตัวเอง'

ทางประธานกองตัดสินไม่สนใจคำร้องของเสริมโชคเพราะราเชนเป็นแค่คนจัดเตรียม ไม่ได้ลงคะแนนตัดสิน แต่ราเชนเห็นว่าปีนี้เขาต้องเป็นตัวแทนภวิศเข้าร่วมแข่งขันของฟาร์มเลยออกเสียเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ

"ช่างมันเถอะ" ราเชนยกยิ้มนิดๆ "ใช่ว่ามันจะมีปัญญาชนะได้"

"จริงครับ ปีนี้ผมกับนายเสือเตรียมน้องๆ ไว้ดีมาก ไม่ทำให้คุณสิงห์ผิดหวังแน่นอน"

"อืม ยังไงก็รบกวนนายหน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะกลับแล้ว ถ้ามีอะไรก็โทรเข้ามาได้ แต่นายจัดการเองทุกอย่างตามสมควรได้เลยถ้าเห็นว่าเหมาะสม"

"ครับคุณสิงห์"

ราเชนจะกลับแล้ว แต่ก็หันไปเห็นก่อนว่าป้องปราบกำลังค้นแส้ม้าอยู่ในกล่องไม้ ซึ่งทั้งหมดนั้นเคยเป็นแส้ของภวิศที่ใช้ประกวดขวัญใจโคบาลสมัยยังเป็นวัยรุ่น ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่ายังใช้ได้อยู่

"นายจะเอาแส้ไปทำอะไร?"

"อ๋อ พอดีกระเต็นมาขอไปนะครับ ผมลองถามนายเสือแล้ว นายเสือบอกว่าให้เลย เลยมาค้นเอาอันดีๆ ไปให้สักสองสามเส้น"

"เด็กนั่นจะเอาไปทำอะไร"