ตอนที่ 2.2 ทรัมป์ปี้ของคุณหนู

หลังจากที่เขาพูดจบบรรยากาศในห้องก็กลับมาเงียบเชียบอีกครั้ง ทรัมป์จ้องหน้าเพื่อนนิ่งโดยไม่พูดอะไรออกมา และมันนิ่งเสียจนเบสบอลเริ่มรู้สึกเสียวสันหลังแปลก ๆ ก่อนที่วินาทีถัดมามือหนาจะคว้าปากกาบนโต๊ะขึ้นมาถือ

“มึงนี่เก่งเนาะ ใช้สมองส่วนไหนคิดกันนะ” ทรัมป์พูดด้วยน้ำเสียงต่ำกดดัน ก่อนจะปรายตาไปมองที่ปากกาด้ามแพงในมือนิ่ง ๆ

“กูเป็นประธานบริษัทอยู่ดี ๆ มึงจะให้กูไปเป็นคนขับรถเนี่ยนะ ไอ้เพื่อนเวร!!” และทันทีที่เขากระแทกเสียงออกมาปลายประโยค ปากกาด้ามนั้นเองก็ถูกเงื้อขึ้นสูง และทำท่าว่าจะขว้างมันไปใส่เพื่อนที่ยืนอยู่

“เฮ้ย ๆ ๆ!”

เบสบอลที่เห็นท่าไม่ดีรีบวิ่งหลบแทบไม่ทัน แต่ก็ยังส่งเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นไปทั่วห้อง ทำให้ทรัมป์เองต้องลุกขึ้นแล้วทำท่าจะไล่ต้อนเพื่อน

“ใจเย็นเว้ย! กูล้อเล่น! แต่เอาจริง ๆ ก็ไม่เชิงเล่นนะ!” เบสบอลรีบวิ่งไปกระชากไอแพดกลับมากอดไว้ ก่อนจะวิ่งตรงไปยังประตูบานใหญ่อย่างเร่งรีบ แต่ก็ยังไม่วายหันหน้ามาพูดกับเขาอีกครั้ง

“มึงก็แอบ ๆ ไปสมัครให้เป็นพิธีก็ได้ ใครจะรู้เผื่อคุณหนูมาสัมภาษณ์เองนะเว้ย” ทรัมป์ยังจ้องเขาเขม็งด้วยท่าทางโมโห แต่เวลานี้เบสบอลไม่สนอะไรทั้งนั้น เขารีบก้าวถอยหลังแล้วไปเปิดประตูห้องทำงานออกเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นมาอีกรอบ

“มึงจะได้ดูนิสัยว่าที่เมียด้วย ได้ใกล้ชิดด้วย แถมเงินเดือนดีด้วยอีกต่างหาก มีแต่คุ้มกับคุ้ม” เขาพูดจบก็ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา แต่ดูเหมือนว่าคำพูดนั้นจะทำให้ประธานบริษัทอย่างเขาไม่พอใจเลยสักนิด

“กูไม่ไป! ยังไงกูก็ไม่แต่ง! กูจะพังไอ้งานแต่งเฮงซวยนี่ให้มึงดู!!”

- - - - -

/ ปัจจุบัน

“ทรัมป์ปี้”

“ครับคุณหนู” ชายหนุ่มตอบรับคำเรียกของเจ้านายก่อนจะเหลือบตามองกระจกหลังเล็กน้อย

“วันนี้นายดูเหม่อ ๆ นะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า” เค้กส้มพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ก่อนที่เธอจะชะโงกหน้าไปตรงกลางแล้วมองหน้าเขาด้วยสายตาหวานเยิ้ม

“คุณหนูทำอะไรครับ! มันอันตราย”

“ก็วันนี้นายไม่คุยกับฉันเลยนี่นา หรือว่า..” เธอพูดไม่ทันจบประโยค เรียวนิ้วสวยก็ได้ขยับไปลูบไล้ที่เรียวแขนเขาผ่านเนื้อผ้าของเขาอย่างจงใจ

“คุณหนูจะทำอะไรครับ” ถึงแม้เขาจะพูดออกมาแบบนั้น แต่ร่างกายกลับตอบสนองปลายนิ้วเธอเป็นอย่างมาก ขนในร่างกายลุกพรึ่บพรั่บอย่างไม่ได้นัดหมาย ก่อนที่อาวุธประจำกายเองก็เริ่มพองโตขึ้นมาแทบจะทันที

“ฉันไม่อยากไปงานเลี้ยง มันน่าเบื่อ” เธอพูดออกมาอย่างที่คิด ก่อนจะเริ่มสอดมือไปใต้ชายเสื้อแล้วเริ่มลูบวนร่างกายที่มีกล้ามเนื้อขึ้นลอยสวยอย่างยั่วยวน

“วันนี้คุณลุงเพื่อนพ่อก็น่าจะมาด้วย คงหนีไม้พ้นเรื่องแต่งงานบ้าบอไรนั่นอยู่ดี” ทรัมป์เหลือบตามองฝ่ามือเธออยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ปฏิเสธการกระทำที่รุ่มร่ามนั้นของเธอ ก่อนที่เขาจะตั้งสมาธิกับการขับรถให้มากขึ้น

“คุณหนูไม่อยากแต่งกับผู้ชายคนนั้นขนาดนั้นเลยเหรอครับ” คำพูดของเขาแม้ดูเหมือนคำถามธรรมดาทั่วไป แต่สำหรับเค้กส้มแล้วพอได้ยินกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างที่สุด เธอชักมือออกก่อนจะกลับมานั่งที่แล้วกอดอกแน่นพร้อมกับถอนหายใจฟึดฟัด

“ใครมันจะไปอยากแต่งกับคนไม่รู้จัก ถ้าต้องแต่งเพราะว่าเขาเป็นลูกชายเพื่อนพ่อ แบบนี้ฉันไม่ต้องแต่งกับลูกเพื่อนพ่อทุกคนเลยเหรอ”

“คุณหนูไม่ลองนัดเดทกับเขาดูก่อนละครับ เผื่อบางทีคุณหนูอาจจะชอบก็ได้”

“นี่นายกำลังบอกว่าฉันควรแต่งงานกับผู้ชายคนนั้นงั้นเหรอ” ทันทีที่เธอได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม ความรู้สึกคุกรุ่นในใจก็เพิ่มขึ้น

“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่าง—” แต่ยังไม่ทันที่ทรัมป์จะได้พูดจบประโยคดี เค้กส้มก็โน้มใบหน้ามาหาเขาอีกครั้งพร้อมกับทำหน้าตาน่าสงสาร

“นี่~ นายเองก็กำลังจะผลักไสไล่ส่งฉันไปหาไอ้หมอนั่นอีกคนงั้นเหรอ”