ตอนที่ 9 อย่าหาว่าผมไม่เตือน

ตอนที่ 9 อย่าหาว่าผมไม่เตือน

ฝ่ามือของหญิงสาวฟาดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างเต็มแรง เสียงเนื้อกระทบใบหน้านั้นดังก้องในโถงทางเดินที่ค่อนข้างเงียบ และการกระทำของเธอนั่นก็ทำให้ทรัมป์ชะงักนิ่งอย่างคนที่ทำตัวไม่ถูก เค้กส้มเองก็ตกใจเล็กน้อยกับการกระทำนั้น ดวงตาที่แดงระเรื่อเบิกกว้างในเสี้ยววินาที ก่อนที่สติที่เหลือเพียงน้อยนิดจะนึกขึ้นมาได้

เธอยังไม่หลงลืมความโกรธและคับข้องใจที่ได้รับ หญิงสาวจึงได้แต่จ้องเขาด้วยสายตาแข็งกร้าวเขม็ง ราวกับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านั้นคือศัตรูที่ไม่อยากแม้แต่จะหายใจร่วมโลก ก่อนที่ริมฝีปากแห้งผากของเธอจะขยับช้า ๆ แล้วเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

“อย่า! มา! ยุ่ง! กับ! ฉัน!” เธอจงใจเน้นคำออกมาจนจบประโยค ด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิวแหบพร่า

และหญิงสาวเองก็ไม่รอให้เขาได้พูดอะไรตอบ ทันทีที่เอ่ยประโยคนั้นจบ เธอก็หมุนตัวเพื่อเดินต่ออย่างทุลักทุเล มือบางไล้จับผนังโรงแรมไปเรื่อย ๆ เพื่อพยุงตัวเองให้กลับบ้าน สองเท้าพยายามก้าวเดินอย่างช้า ๆ ทั้งที่ความจริงแล้วแทบไม่มีเรี่ยวแรงพอจะยืนให้ตรงเลยด้วยซ้ำ

การกระทำนั้นของเธอทำให้ทรัมป์ได้แต่ยืนนิ่ง ๆ อยู่ที่เดิม ความรู้สึกเจ็บแปลบที่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาถูกตบ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครทำร้ายเขามาก่อน ชายหนุ่มค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองช้า ๆ รับรู้ได้ถึงความแสบร้อนที่แล่นจากผิวแก้มลามไปถึงสันกราม

เขาใช้ลิ้นกวาดไปรอบ ๆ ภายในปาก รับรู้ถึงรสคาวจาง ๆ ที่แตะปลายลิ้น นั่นทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าริมฝีปากที่ถูกตบเมื่อครู่นั้นกำลังปริแตก

ปลายลิ้นตวัดชิมเลือดที่ซึมออกมาเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ก่อนจะใช้สายตาคมทอดมองไปยังแผ่นหลังของหญิงสาวที่กำลังเดินโซซัดโซเซห่างออกไปห่างหลายสิบเมตร

และในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดูเร่งรีบก็ดังขึ้นจากประตูบานใหญ่ ทำให้เห็นว่ามีบอดี้การ์ดสองคนที่วิ่งตามออกมาด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ

“คุณหนู—!” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นในตอนที่เขาเห็นว่าเธอกำลังเดินโงนเงนออกไปไกล ๆ ทำให้ทรัมป์นั้นหันไปมองทั้งคู่ และในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวตามคุณหนูเค้กส้มไปนั้น ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบห้ามเอาไว้

“ผมเป็นคนขับรถของเธอ เรื่องคุณหนูเค้กส้มเดี๋ยวผมจัดการเองครับ” บอดี้การ์ดทั้งสองชะงักเท้าหยุดกลางอากาศ พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่กอย่างคนที่ไม่แน่ใจว่าจะตัดสินใจอย่างไรดี

พวกเขารู้ดีว่าเค้กส้มนั้นไม่ใช่คนที่ชอบให้ใครเข้ามายุ่งวุ่นวายมากนัก และวีรกรรมของคุณหนูบ้านนี้ก็ธรรมดาเสียที่ไหน และหากพวกเขาเข้าไปห้ามผิดจังหวะโอกาสที่เธอจะระเบิดลงใส่ทั้งสองก็ดูจะมีมากกว่าที่เธอจะเชื่อฟัง สุดท้ายแล้วทั้งสองคนก็มองหน้ากันอีกรอบก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“งั้น.. ฝากด้วยนะครับ” หลังจากที่บอดี้การ์ดทั้งสองเดินกลับเข้าไปในงาน ทรัมป์ได้หันกลับไปมองร่างบางที่กำลังจะเสียหลักอีกครั้ง แววตาของเขาดูสับสนกับความคิดในใจอย่างบอกไม่ถูก ก่อนที่สองเท้านั้นจะรีบเดินจ้ำอ้าวตรงไปยืนซ้อนด้านหลังเธอเอาไว้

“ผมขอถือวิสาสะนะครับคุณหนู” เขาถือวิสาสะย่อตัวลงไปช้อนร่างบางขึ้นพาดบ่าเอาไว้อย่างรวดเร็ว

“ปล่อยนะ! ไอ้บ้าทรัมป์! ปล่อยฉัน!”

เค้กส้มที่ดูตกใจสุดขีดใช้มือเล็กทุบหลังเขาแรง ๆ สองขาของเธอดีดดิ้นเหมือนลูกแมวที่กำลังโกรธจัด ริงเท้าส้นสูงที่สวมมานั้นสะบัดจนแทบจะหลุดออกจากเท้า

เพียะ!

แต่ชายหนุ่มกลับไม่สนใจแรงต่อต้านนั้นเลยแม้แต่น้อย ฝ่ามือหนาของเขาฟาดลงบนก้นงอนของเธอเบา ๆ

“ถ้ายังดิ้นอีก ผมจะตีให้ก้นคุณหนูช้ำเลยนะครับ อย่าหาว่าผมไม่เตือน”