ตอนที่ 8.1 อย่ามายุ่งกับฉัน

ตอนที่ 8 อย่ามายุ่งกับฉัน

และในตอนที่เธอกำลังหันไปคว้าแก้วเครื่องดื่มแก้วที่เท่าไหร่เธอก็จำไม่ได้มาถือไว้กำลังจะเข้าปาก ก็เป็นเสียงของเสี่ยเทวทัตที่ดังขึ้นข้าง ๆ ก่อนที่มือใหญ่ของเขาจะคว้าแขนเค้กส้มเอาไว้แน่น พร้อมกับแย่งแก้วใบนั้นออกไปจากมือของลูกสาว

“นี่แกจะทำตัวน่าอับอายไปถึงไหน” คำพูดของผู้เป็นพ่อนั้นไม่ได้อ่อนโยนกับเธอเลยสักนิด และมันก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ที่เธอจำความได้ เค้กส้มเบนใบหน้าไปมองผู้เป็นพ่อเล็กน้อยก่อนจะสะบัดแขนออกแรง ๆ แล้วหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“อับอายเหรอคะ.. หึ! ในความคิดของพ่อก็คงมีแต่เรื่องชื่อเสียงเท่านั้นสินะ เคยเห็นหัวลูกสาวคนนี้บ้างไหม หรือเห็นเป็นแค่สิ่งของที่อยากจะจับไปวางตรงไหนก็ได้แค่นั้นเหรอคะ” เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกดต่ำก่อนจะหันไปคว้าแก้วอีกใบมาจากถาดของบริกรอีกครั้ง ก่อนที่จะกระดกหมดในคราวเดียวโดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้างที่เริ่มมองมาด้วยความตกตะลึงเลยแม้แต่น้อย

เสี่ยเทวทัตรู้สึกสะอึกกับคำพูดของเธอ และสุดท้ายก็ทำได้แค่มองใบหน้าของลูกสาวนิ่ง ๆ สีหน้าของเขาแสดงออกชัดเจนว่ากำลังโกรธลูกสาวตัวเองมาก แต่เมื่อเห็นสภาพของเธอแล้วความโกรธที่คุกรุ่นก็เริ่มเปลี่ยนเป็นอ่อนใจ

เขารู้ตัวเองดีว่าตนนั้นไม่ได้ดูแลเอาใจใส่ลูกสาวคนนี้เท่าที่ควร ตั้งแต่เกิดมาเค้กส้มก็อยู่กับแม่มาตั้งแต่เกิด เพราะตัวเขานั้นเลือกที่จะทำงานหนักเพื่อที่จะสร้างรากฐานไว้ให้กับลูกสาวในอนาคต จนเมื่อเธออายุได้เจ็ดขวบก็ต้องสูญเสียผู้เป็นแม่ไปด้วยโรคประจำตัว 

การสูญเสียครั้งนั้นนอกจากเค้กส้มที่จะร้องไห้เสียใจตามประสาเด็กแล้ว คนที่ดูเหมือนจะเป็นบ้าเสียให้ได้อีกคนก็คือเขา แต่เพราะเขานั้นเป็นหัวหน้าครอบครัว สุดท้ายชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป เทวทัตเลือกที่จะทำงานให้หนักขึ้นเพื่อหาเงินให้ได้มากขึ้น ทำให้ช่องว่างในชีวิตของเขาและเธอมันสร้างระยะห่างต่อกันเข้าไปอย่างไม่ทันได้รู้ตัว

ครืด! ครืด!~

ในจังหวะที่เขากำลังมองลูกด้วยความเหนื่อยล้านั้น เสียงของมือถือในกระเป๋าสูทของชายวัยกลางคนก็ดังขึ้น เทวทัตถอนหายใจแรง ๆ ก่อนจะล้วงมือไปหยิบขึ้นมารับสาย สีหน้าที่อ่อนใจเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันทีเมื่อปลายสายรายงานเรื่องงานสำคัญ

“รู้แล้ว.. เดี๋ยวรีบไป” เสี่ยเทวทัตกดวางสายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปมองลูกสาวที่ตอนนี้ดวงตาเริ่มแดงระเรื่อ

“เฝ้าคุณหนูไว้ อย่าให้ใครเข้าใกล้ ดูเธอให้ดีถ้าอยากกลับบ้านก็พาเธอไปส่งด้วย ความปลอดภัยของคุณหนูต้องมาเป็นอันดับแรกเข้าใจไหม” เขาหันไปสั่งบอดี้การ์ดสองคนที่ยืนไม่ไกลนัก ก่อนจะถอนหายใจหนัก ๆ อย่างคนที่คิดไม่ตก แล้วรีบเดินออกจากงานไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เมื่อร่างสมส่วนของผู้เป็นพ่อหายลับไปหลังประตูบานใหญ่ เค้กส้มก็หันไปคว้าแก้วขึ้นมากระดกลงคออีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง แอลกอฮอล์ที่หอมหวานเริ่มทำให้โลกของเธอหมุนช้าลง เสียงรอบตัวที่เคยดังจ้อกแจ้กจอแจบัดนี้เริ่มอู้อี้จนจับใจความแทบไม่ได้ ก่อนที่เธอจะจะแค่นหัวเราะออกมาอยากหงุดหงิด

“ผู้หญิงเรียบร้อย..” เธอพึมพำกับตัวเองราวกับกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดเรื่องเดิม ๆ ซ้ำ ๆ

“ฉันมันไม่เรียบร้อยตรงไหนวะ”