로그인เมื่อถูกพ่อบังคับให้ต้องแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จัก เค้กส้มจึงยอมทำลายพรหมจรรย์ของตัวเองกับคนขับรถที่เพิ่งจ้างมาใหม่ “ในเมื่อพ่ออยากให้ฉันแต่งงานมากขนาดนั้น ก็ขอเอาซิงไปเปิดกับคนที่ถูกใจก่อนแล้วกันนะ”
더 보기ตอนที่ 28 งานแต่งงานของเราหลังจากที่สองพ่อลูกนั้นได้ปรับความเข้าใจกันแล้ว ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะดีขึ้นทันตาเห็น จนเมื่อถึงเวลาอันสมควร ประตูบานยักษ์ของห้องจัดเลี้ยงได้เปิดออกอย่างช้า ๆ ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงที่ขับกล่อมให้บรรยากาศอบอวลราวกับว่ากำลังอยู่ในเทพนิยายก็ไม่ปาน แขกเหรื่อนับร้อยต่างลุกขึ้นยืนพลางจับจ้องไปยังเจ้าสาวผู้เลอโฉมที่ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้ามาเค้กส้มในชุดวิวาห์สีขาวบริสุทธิ์ดูสง่างามราวกับพญาหงส์ มือบางคล้องแขนเสี่ยเทวทัต ไว้แน่น ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ ใบหน้าของเสี่ยเทวทัตในวันนี้ไม่ได้ดูดุดันเหมือนเก่า แต่กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจและแววตาที่รื้นด้วยน้ำตาแห่งความปีติที่ปลายทางของผืนพรมแดงนั้นมีทรัมป์ในชุดสูทเจ้าบ่าวเนี้ยบกริบ นั่งยิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงหูอยู่บนรถเข็นที่ประดับประดาด้วยดอกไม้สีขาวสะอาดตา แม้ร่างกายช่วงล่างจะยังไร้เรี่ยวแรง แต่แววตาของเขากลับเปี่ยมไปด้วยพลังและรักแท้ ทันทีที่เขาสบตาเจ้าสาวที่กำลังเดินตรงมา หัวใจของชายหนุ่มก็พองโตจนลืมความเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บไปหมดสิ้น
“พ่อรู้ว่าสิ่งที่พ่อทำมันลบออกจากหัวใจและความรู้สึกของลูกได้ไม่ง่าย.. และพ่อไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอให้ลูกรักพ่อหรือให้อภัยคนพ่อหรอกนะ แต่อย่างน้อย.. พ่อแค่อยากบอกลูกว่า ที่พ่อเกือบเสียลูกไปในวันนั้น มันทำให้พ่อรู้ว่าเงินทองพวกนี้มันไม่มีค่าเลยถ้าไม่มีลูกอยู่” เค้กส้มยังคงนิ่งฟังคำพูดเหล่านั้นของเสี่ยเทวทัตทุกคำความทรงจำร้าย ๆ ที่ถูกบังคับยังคงชัดเจนมาโดยตลอด แต่ความจริงที่ว่าพ่อเกือบจะเสียสติไปตอนที่เธอประสบอุบัติเหตุก็เป็นเรื่องจริง เธอค่อย ๆ หันไปมองสบตากับชายแก่ตรงหน้าเป็นครั้งแรก คนที่เธอเคยคิดว่ายิ่งใหญ่และน่าเกรงขามที่สุด บัดนี้กลับดูแก่ชราและเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว“พ่อรู้ไหมว่าหนูเจ็บแค่ไหน..” เธอเอ่ยออกมาเสียงสั่นพร่า“หนูเกลียดวันที่พ่อบังคับหนูที่สุด”“พ่อรู้.. พ่อขอโทษ” เสี่ยเทวทัตก้มหน้าลงอย่างคนที่รู้สึกผิดจริง ๆ ไม่ใช่แค่เสแสร้ง“พ่อแค่อยากให้ลูกมีความสุขจริง ๆ แม้ว่ามันจะเป็นความสุขที่ไม่ได้มาจากพ่อก็ตาม” ทันทีที่เขาพูดออกมาแบบนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องอีกคร
ตอนที่ 27 เปิดใจ1 เดือนต่อมาบรรยากาศในห้องแต่งตัวที่ตกแต่งหรูหรา อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้และ เครื่องสำอางราคาแพง พร้อมกับร่างบอบบางของเค้กส้มที่นั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ภาพในกระจกนั้นสะท้อนให้เห็นว่าคนที่นั่งอยู่นั่นคือเจ้าสาวที่งดงามราวกับนางฟ้าในเทพนิยาย รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้านั้นช่างสดใสและเปี่ยมไปด้วยความสุข จนเธอเองยังแทบไม่เชื่อสายตาเธอหวนนึกถึงวันที่ไปลองชุดครั้งแรก วันที่ใบหน้าหมองเศร้าและดวงตาคู่นี้มีแต่ร่องรอยของความทุกข์ระทม ชีวิตเธอในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมาเหมือนอยู่บนรถไฟเหาะ จากความเกลียดชังเข้าไส้สู่ความรักที่ยอมแลกได้แม้แต่ชีวิตในขณะที่เธอกำลังตกอยู่ในภวังค์นั้น เสียงประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกเบา ๆ พร้อมกับร่างของป้าอุ่น แม่นมที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่จำความได้เดินเข้ามาในห้อง ป้าอุ่นหยุดชะงักพลางยกมือขึ้นทาบอกทันทีที่เห็นใบหน้าของหญิงสาว แววตาที่มองคุณหนูของเธอนั้นเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและตื้นตันจนหน้าบานเป็นกระด้ง“คุณหนูของป้า.. สวยที่สุดเท่าที่ป้าเคยเห็นผู้หญิงใส่ชุดเจ้าสาวมาเลยค่ะ สวยมากจริง ๆ สวยจนป
เค้กส้มกดกริ่งเรียกเสียงดังลั่น ทำให้ห้องพักฟื้นที่เคยเงียบสงัดกลับมาวุ่นวายอีกครั้ง ทีมแพทย์และพยาบาลกุลีกุจอเข้ามาตรวจเช็กอาการเบื้องต้นอย่างละเอียด ทรัมป์พยายามจะขยับตัวลุกขึ้นนั่งตามสัญชาตญาณ ทว่าเขากลับต้องชะงักเมื่อพบความผิดปกติบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจสะดุด“ทำไมขาผม..” เสียงแหบพร่าของเขาทำให้มือที่กำลังกุมมือเขาอยู่สั่น คุณหมอเจ้าของไข้มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีหลังจากทดสอบการตอบสนองที่ปลายเท้า“แรงกระแทกทำให้กระดูกสันหลังช่วงล่างบาดเจ็บสาหัสครับ เส้นประสาทถูกกดทับจนทำให้สูญเสียความรู้สึกที่ขาทั้งสองข้าง.. ตอนนี้คนไข้ยังเดินไม่ได้ครับ” คำวินิจฉัยนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ใบหน้าของเขาที่ดีใจเมื่อฟื้นขึ้นมาเห็นหญิงสาวอีกครั้ง บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่เหมือนชีวิตของเขากับเธอนั้นมีแต่เรื่องตลก“แต่เท่าที่หมอตรวจนั้นคนไข้มีโอกาสกลับมาเดินได้สูงมากครับ ต้องใช้เวลาทำกายภาพบำบัด อาจจะหลายเดือนหรืออาจเป็นปี แต่เท่าที่หมอตรวจกลับมาเดินได้แน่นอนครับ” เมื่อสิ้นคำประกาศของหมอทรัมป์ก็นิ่งงันไปราวกับร่างไร้วิญญาณ ความเงีย
ตอนที่ 18 โจรที่หล่อที่สุดเค้กส้มจ้องตอบดวงตาที่วาวโรจน์ของพ่อด้วยสายตาที่นิ่งสนิทและเย็นชาอย่างที่สุด เธอไม่ได้หลบตา ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้เพียงนิดเดียว มือเรียวยกขึ้นแตะซอกคอตัวเองเบา ๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย“แต่งน่ะหนูแต่งแน่ พ่อไม่ต้องกลัวจะเสียหน้าที
ตอนที่ 9 อย่าหาว่าผมไม่เตือนฝ่ามือของหญิงสาวฟาดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างเต็มแรง เสียงเนื้อกระทบใบหน้านั้นดังก้องในโถงทางเดินที่ค่อนข้างเงียบ และการกระทำของเธอนั่นก็ทำให้ทรัมป์ชะงักนิ่งอย่างคนที่ทำตัวไม่ถูก เค้กส้มเองก็ตกใจเล็กน้อยกับการกระทำนั้น ดวงตาที่แดงระเรื่อเบิกกว้าง
มือบางกำแก้วใบนั้นเอาไว้แน่นจนปลายนิ้วเริ่มซีด เธออุตส่าห์วางแผนเอาไว้ อุตส่าห์ลดศักดิ์ศรีที่ค้ำคอลงมา อุตส่าห์คิดว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนที่เธอพอจะไว้ใจและช่วยเธอได้ แต่สุดท้ายเขากลับเป็นคนเหยียบมันพังด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคความโกรธที่ยังคุกรุ่นในใจผสมกับความเสียใจที่คาดหวังตีขึ้นมาพร้อมก
ตอนที่ 8 อย่ามายุ่งกับฉันและในตอนที่เธอกำลังหันไปคว้าแก้วเครื่องดื่มแก้วที่เท่าไหร่เธอก็จำไม่ได้มาถือไว้กำลังจะเข้าปาก ก็เป็นเสียงของเสี่ยเทวทัตที่ดังขึ้นข้าง ๆ ก่อนที่มือใหญ่ของเขาจะคว้าแขนเค้กส้มเอาไว้แน่น พร้อมกับแย่งแก้วใบนั้นออกไปจากมือของลูกสาว“นี่แกจะ











