คุณหนูครับผมเป็นผู้ชายนะครับอย่ามายั่ว!!!

ตอนที่ 1 หาคนขับรถคนใหม่ | NC

แจ๊ะ! แจ๊ะ!

“อ๊ะ! อย่าขยับตรงนั้นแรงมันเสียว! อ๊ะ!! ตรงนั้นก็ไม่ได้ อื๊อ!”

ถึงแม้เสียงหวานจะเอ่ยห้ามอยู่หลายครั้ง แต่ร่องรักกลับขมิบตอดเรียวนิ้วแกร่งแทบไม่ให้ขยับ ทรัมป์คนขับรถคนใหม่ที่เธอนั้นเป็นคนเลือกมาเองกับมือ กำลังใช้นิ้วแหย่กระแทกกลางกายสาวจนเค้กส้ม คุณหนูหัวร้อนต้องบิดกายเร่า ๆ

“ทรัมป์ปี้ นี่นายจะแหย่ด้วยนิ้ว อื้อ อย่างเดียวจริง ๆ เหรอ อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ!”

“แค่สองนิ้วคุณหนูก็แฉะจนเปียกเบาะรถขนาดนี้ ถ้าผมเอาคุณหนูจริง ๆ จะทนไหวเหรอครับ”

ทรัมป์พูดด้วยเสียงกระเส่าแหบพร่าพร้อมทั้งขยับนิ้วให้ถี่ขึ้น จนร่างกายของเค้กส้มนั้นบิดเร่าไปมา เธอรู้สึกได้เลยว่าในร่องเสียวนั้นเกิดความต้องการบางอย่างที่มากกว่านิ้ว

“ทรัมป์ปี้ อ่า~ ฉันอยากลองของจริง นายช่วย อื้อ! อ๊ะ! อ๊ะ! สนองให้หน่อยได้ไหม”

“แต่คุณหนูมีคู่หมั้นแล้วนะครับ เราจะทำแบบนี้มันไม่ดีหรือเปล่า”

"ถ้าฉันต้องแต่งงานกับไอ้บ้ากาม หน้าแก่ พุงพลุ้ยที่ไหนก็ไม่รู้ สู้ฉันเอานายที่เป็นคนขับรถแต่หน้าโคตรหล่อแบบนี้มาทำผัวดีกว่า!"

“คิดดีแล้วเหรอครับ”

เรียวนิ้วแกร่งที่เขาขยับถี่ปรนเปรอเมื่อครู่หยุดชะงัก จนร่างกายของเค้กส้มนั้นรู้สึกเคว้งคว้างกลางอากาศ พร้อมทั้งสายตาที่จ้องมองมานั้นก็ดูจริงจังกว่าครั้งไหน ๆ และในเวลานี้บอกเลยว่าเธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ร่างกายของเธอต้องการให้เขากระแทกแรง ๆ เป็นการระบายเท่านั้น

“หรือว่านายไม่อยากได้ฉันเป็นเมียงั้นเหรอ”

สิ้นสุดคำถามนั้นของเธอ ทรัมป์ก็รีบยืดตัวเต็มความสูงแล้วจัดการปลดเข็มขัดและกางเกงของตัวเองออกทันที ดวงตาหวานจ้องมองความเป็นชายของเขาแล้วได้แต่อ้าปากค้าง เธอไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าสิ่งนั้นจะขยายได้พองมากถึงขนาดนี้

“เจ้านั่น—”

เธออ้าปากตาโตใช้นิ้วชี้ไปด้วยท่าทางหวาด ๆ ก่อนที่ทรัมป์จะจับขาเธอให้แยกออกกว้างกว่าเดิมแล้วสอดตัวเข้ามาใกล้ จนท่อนเนื้อนั้นสัมผัสถูไถไปที่ร่องเสียว

“จะถอนตัวตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วนะครับ มันตื่นแล้ว” เขาพูดไปใช้ปลายหัวมนถูไถร่องเสียวไป

“อื้อ ใครจะไปถอนตัวกัน! อ๊า!!”

คำพูดของเธอยังไม่ทันจบประโยคดี นิ้วแกร่งนั้นได้จับกลีบอูมให้แบะออก ก่อนที่เขาจะกดแก่นกายความเป็นชายเข้าไปในร่องเสียว ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าของเธอที่เหยเกไปด้วยความจุกแล้วได้แต่ยกยิ้มพอใจ

“ตอดแน่นจังเลยครับคุณหนู”

“อ่า!~ ทรัมป์ปี้ ขยับหน่อย ซี้ด!”

ปึก! ปึก! ปึก!

———————

ครึ่งเดือนก่อน

เพล้ง!!

เสียงแก้วแตกกระจายดังไปทั่วพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบของห้องโถงใหญ่ เค้กส้มลูกสาวคนเล็กของบ้านกำลังยืนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ อกอวบอิ่มเกินมาตรฐานนั้นกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจที่ถี่จัด

“พ่อทำบ้าอะไรเนี่ย! ใครจะไปหมั้นกับผู้ชายที่ไม่เคยเห็นหน้าได้!”

พูดจบเธอก็เงื้อแจกันใบต่อไปขึ้นสูงเหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะขว้างใส่กำแพง หรือขว้างใส่พ่อของเธอจริง ๆ ดี

เทวทัตรู้สึกหมดความอดทนกับนิสัยเอาแต่ใจของลูกตัวเองเป็นอย่างมาก เขายืนกอดอกแน่นอย่างคนที่ข่มอารมณ์ ใบหน้ามีอายุและริ้วรอยตามวัยดูราบเรียบ แต่แววตานั้นเต็มไปด้วยอำนาจของคนที่ชินกับการออกคำสั่ง

“ฉันตัดสินใจให้แกแล้ว แค่ไปหมั้นกับลูกชายเพื่อนฉันมันจะยากอะไร!”

เพล้ง!

หลังจากที่ได้ยินคำนั้น เค้กส้มก็ปาแจกันในมือลงพื้นอีกครั้งด้วยความไม่พอใจ ตั้งแต่เกิดมาเธอคุยกับพ่อแทบนับคำได้ มีแต่แม่นมที่คอยเลี้ยง คอยสอนและดูแลมาจนโต หากเป็นเรื่องอื่นเธอยินดีทำตามที่เขาสั่งได้ไม่ติดในฐานะลูก แต่เรื่องชีวิตคู่ เขามีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนเธอ

“นี่มันยุคไหนแล้วคะ! นี่มัน2025จะ2026อยู่แล้ว การคลุมถุงชนมันไม่ควรมีแล้วนะพ่อ! ไม่รู้แหละฉันไม่แต่ง! ฉันไม่รู้จักเขา! ไม่ชอบ! ไม่อยากเห็นหน้า! เข้าใจไหม!”

“แต่แกต้องแต่ง!”