ตอนที่ 2.1 ทรัมป์ปี้ของคุณหนู

ตอนที่ 2 ทรัมป์ปี้ของคุณหนู

ตึก CCC

ภายในห้องทำงานใหญ่บนชั้น20ของตึกสูงเสียดฟ้าที่เงียบสงบ มีเพียงเสียง การทำงานของเครื่องปรับอากาศที่ดังเป็นระยะ กับวิวเมืองหลวงที่ทอดยาวอยู่หลังผนังกระจก

ทรัมป์ ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปปั้นและมากับส่วนสูงนายแบบ เขากำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังสีน้ำตาลเข้ม ข้อศอกวางบนโต๊ะทำงานตัวเก่งราคาแพงยับ ดวงตาคมจ้องมองเอกสารตรงหน้าด้วยสายตาราบเรียบ ก่อนที่ความเงียบนั้นจะถูกทำลายลงเมื่อบานประตูนั้นถูกเปิดออก

“เฮ้ย! ไอ้ทรัมป์มึงดูนี่!”

เจ้าของเสียงนั้นเปิดประตูห้องทำงานของเขาเข้ามาโดยไม่ขออนุญาต เผยให้เห็นใบหน้าที่แสนคุ้นตาจนแทบเอียนอย่าง เบสบอล เพื่อนสนิทของทรัมป์ตั้งแต่สมัยเรียน ที่วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่น ๆ พร้อมยื่นไอแพดเครื่องใหญ่ในมือส่งมาให้เขา ทำให้ทรัมป์นั้นเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ก่อนจะใช้สายตานิ่ง ๆ จ้องอีกฝ่ายอย่างคนที่ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรมากนัก

“มีอะไร”

เบสบอลไม่ได้ตอบอะไรออกมานอกจากอาการหอบแฮ่ก ๆ พร้อมกับที่สองเท้าของเขากำลังเดินมาหยุดหน้าโต๊ะทำงานแล้วยื่นไอแพดไปตรงหน้าเขาอีกครั้ง

ทรัมป์กวาดตามองหน้าจอก็เห็นว่าเป็นประกาศรับสมัครคนขับรถธรรมดาทั่ว ๆ ไป ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่ได้รับสมัครคนขับรถหรืออะไรเทือกนี้ ทำให้คิ้วเข้มขมวดมุ่นก่อนจะเงยหน้ามองเพื่อนด้วยแววตาไม่เข้าใจที่เพื่อนจะสื่ออยู่ดี

“อะไรของมึง” น้ำเสียงนั้นดูราบเรียบและแฝงความรำคาญชัดเจน ก่อนที่ทรัมป์จะวางปากกาแล้วยกมือขึ้นมากอดอกพร้อมกับจ้องหน้าเพื่อน

“เป็นคุณชายดี ๆ ไม่ชอบ มึงอยากไปเป็นคนขับรถเหรอ” และทันทีที่เขาถามออกไปแบบนั้น เบสบอลก็รีบส่ายหน้าส่งให้ให้เพื่อนแทบจะทันทีเช่นกัน

“ไม่ใช่! มึงดูดี ๆ ดิวะ”

ทรัมป์ถอนหายใจอย่างคนที่เริ่มหมดความอดทน ก่อนจะก้มมองหน้าจออีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ เขาเริ่มอ่านตั้งแต่บรรทัดแรกยันบรรทัดสุดท้าย อ่านจบก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเพื่อนต้องการอะไร เขาจึงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองเพื่อนอีกครั้ง พร้อมกับเรียวคิ้วเข้มที่คิ้วขมวดจนแทบจะผูกโบ

“ดูแล้ว.. แล้วยังไง” เบสบอลที่เห็นสีหน้าหงุดหงิดแบบเอ๋อ ๆ ของเพื่อนก็หลุดสบถออกมาไม่ได้

“โธ่เอ๊ย! ไม่เห็นอะไรในภาพจริงดิ!”

“ไอ้เหี้ยเบส! มึงจะพูดอะไรก็พูดมากูไม่มีอารมณ์เล่น”

เพราะเขารู้สึกเริ่มหมดความอดทนกับเพื่อนในตอนนี้มาก จึงทำให้ทรัมป์นั้นถามออกไปเสียงต่ำเป็นการเตือน ทำให้เบสบอลที่รู้ว่าตอนนี้ชายหนุ่มรู้สึกอย่างไรเพราะคบกันมาตั้งหลายปี ต้องยกไอแพดขึ้นแล้วชี้ไปที่เจ้าของแอคเคาท์

“คนที่ประกาศรับคือคนจากบ้านคุณหนูเค้กส้ม” และชื่อที่ถูกเอ่ยออกมานั้นก็ทำให้ทรัมป์ขมวดคิ้วอีกรอบ เรียกได้ว่าตีนกาแทบจะขึ้น

“แล้ว?”

และถึงอย่างนั้นเขาเองก็ไม่รู้เลยว่าเพื่อนต้องการจะบอกอะไรกันแน่ ทำให้เขาถามออกไปสั้น ๆ สายตาของเขานั้นนิ่งจนดูเหมือนไม่มีความสนใจแม้แต่น้อย ก่อนที่เขาจะผ่อนลมหายใจลง แล้วเอื้อมมือไปหยิบปากกาพร้อมกับจดจ่อกับกองเอกสารตรงหน้าต่อ

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกู” ทันทีที่คำพูดไม่รู้สึกรู้สานั้นออกมาจากปากของทรัมป์ ก็เรียกได้ว่าทำให้เบสบอลต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยแทน

“ก็เค้กส้มคือคนที่คุณลุงจะหมั้นให้มึงไม่ใช่เหรอ” ทรัมป์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย เขาค่อย ๆ ใช้หางตาปรายมองเพื่อน ก่อนจะเอนตัวพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางสบาย ๆ อีกครั้ง ก่อนที่ริมฝีปากเข้มคล้ำจะเหยียดเป็นเส้นตรงราวกับไม่ถูกใจกับสิ่งที่ได้ยินนัก

“แล้วยังไง”

และทันทีที่เบสบอลเห็นท่าทางของเพื่อนว่ามีท่าทีสนใจขึ้นมานิดหน่อย ก็ยิ้มกว้างเหมือนว่าเขานั้นรอประโยคนี้มานาน ก่อนที่จะรีบเข้าไปเสนอหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“มึงไม่อยากรู้จักนิสัยใจคอของว่าที่เมียในอนาคตก่อนเหรอ ก่อนจะแต่งน่ะ” พูดจบเขาก็ยืดตัวเต็มความสูงแล้วกางแขนออก เหมือนว่าตัวเองกำลังเป็นผู้จัดแจงชีวิตเพื่อนไม่มีผิด

“นี่ไงโอกาสของมึงมาถึงแล้วนะเว้ย!!”