ตอนที่ 6.1 ผู้ชายของเธอ

ตอนที่ 6 ผู้ชายของเธอ

น้ำเสียงของเธอนั้นดูจริงจังมากกว่าครั้งไหน ๆ ในตอนที่หญิงสาวพูดออกมาเต็มปากเต็มคำ ผู้เป็นพ่ออย่างเทวทัต เตรียมที่จะเดินเข้ามากระชากแขนของลูกสาว แต่ในตอนนั้นเองก็ถูกเจ้าสัวทินกรห้ามเอาไว้เสียก่อน

“หนูหมายถึง ไม่อยากแต่งงานกับลูกชายของลุงเพราะกำลังคบกับผู้ชายคนนี้อย่างนั้นเหรอ”

“ใช่ค่ะคุณลุง แล้วหนูก็จะไม่มีทางเลิกกับผู้ชายคนนี้เพื่อไปแต่งงานกับลูกชายของลุงด้วยค่ะ”

“เค้กส้ม! นี่แกกำลังพูดอะไรออกมารู้ตัวไหม!” ในตอนที่เธอพูดออกไปนั้นก็มั่นใจอยู่แล้วว่าคนเป็นพ่อต้องไม่ยินดีแน่นอน แต่เรื่องนั้นเธอเองก็ไม่สนเช่นกัน

“หนูแน่ใจเหรอว่ากำลังคบกับผู้ชายคนนี้อยู่ นี่ไม่ได้หลอกลุงอยู่ใช่ไหม”

ในตอนที่เธอเห็นว่าเจ้าสัวทินกรนั้นเอ่ยถามราวกับว่ากำลังสงสัยอะไรสักอย่าง ก็ทำให้เค้กส้มรู้สึกสะกิดใจอยู่เล็กน้อย ก่อนที่เธอจะหันไปมองชายหนุ่มด้านข้างราวกับต้องการความช่วยเหลือ

“ทรัมป์ปี้! นายก็อย่ายืนเป็นรูปปั้นสิช่วยฉันพูดอะไรหน่อย ฉันเพิ่มเงินเดือนให้นายอีกเท่าหนึ่งเลยอะ!”

ชายหนุ่มเหลือบตามองหญิงสาวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ กวาดสายตามองคนรอบงาน เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้คิดไปเองแน่นอนว่าตอนนี้ทุกสายตากำลังจดจ้องมาที่เขา โดยเฉพาะสายตาของเจ้าสัวทินกรที่จ้องมาด้วยแววตาเป็นประกายนั้น

“คือ—”

“ไม่ใช่แน่นอนทินกร! เดี๋ยวเรื่องนี้ฉันจัดการเอง แกอย่าเพิ่งคิดอะไรนะ”

แต่ยังไม่ทันพี่เขาจะได้เอ่ยอะไรออกมา ก็เป็นพ่อของเค้กส้มที่เอ่ยขึ้นมาขัดเสียก่อน เพราะไม่ว่ายังไงคนที่จะต้องแต่งงานกับลูกสาวเพียงคนเดียวของเสี่ยเทวทัต จะต้องเป็นลูกชายของเจ้าสัวทินกรเพียงคนเดียวเท่านั้น

“ฉันก็บอกให้แกใจเย็น ๆ ไงเทวทัต! ปล่อยให้เด็ก ๆ พูดไปก่อน” แต่ดูเหมือนคนที่ใจร้อนจะมีเพียงแค่เสี่ยเทวทัตเพียงคนเดียว เพราะในเวลานี้ดูเหมือนว่าทินกรนั้นจะยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างคนที่อารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก

“ตั้งแต่ลูกชายแกไปเรียนต่างประเทศตอน 10 ขวบ ฉันก็ไม่เคยเห็นอีกเลย อุตส่าห์ดีใจว่าสิ่งที่ปิยวดีเมียรักฉันฝากฝังไว้ฉันจะทำสำเร็จแล้วเสียอีก ยัยเค้กส้มดันไปหิ้วไอ้เด็กหน้าหล่อที่มาจากไหนก็ไม่รู้” และทันทีที่เทวทัตพูดออกมาแบบนั้น ก็เป็นเจ้าสัวทินกรที่หันขวับมามองเพื่อนสนิทก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง

“แกก็คิดแบบนั้นใช่ไหม ไอ้เด็กนี่มันหล่อจริง ๆ เลยเนอะ!” และคำพูดที่เจ้าสัวพูดออกมานั้นทำให้เทวทัตถึงกับอึ้ง เพราะหากมองกันดี ๆ แล้ว เด็กผู้ชายคนนี้ก็คือศัตรูกับลูกชายของตัวเอง แต่นอกจากที่เพื่อนคนนี้จะไม่โกรธแล้วกลับยังรู้สึกว่าเขากำลังดีอกดีใจอย่างออกนอกหน้าแปลก ๆ

“หรือว่าแก—” เทวทัตลอบกลืนคำพูดที่อยากจะถามลงคอไปอึกใหญ่ และก็เป็นเจ้าสัวทินกรที่กะพริบตาปริบ ๆ ราวกับกำลังรอฟังคำถามนั้นของเพื่อน

“อะไรเหรอ”

“นี่ไม่ใช่ว่าแกไม่อยากได้ลูกสาวฉันไปเป็นลูกสะใภ้แล้วหรอกใช่ไหม”

“ฮ่าฮ่า!”

แต่ทันทีที่เขาถามออกมาแบบนั้น กลับเป็นเจ้าสัวทินกรที่หัวเราะออกมาดังลั่น จนคนที่มาร่วมงานละแวกนั้นต่างพากันหันมามองเป็นตาเดียว และดูเหมือนว่าเขาเองจะไม่ได้สนใจสายตาคนอื่นเลยแม้แต่น้อย เพราะทันทีที่เขาเงียบเสียงหัวเราะลงสายตาของเจ้าสัวได้เหลือบไปมองทรัมป์ที่ยืนนิ่งไม่ขยับอีกครั้ง

“ว่ายังไง ผู้ชายคนนี้เป็นคนของหนูเค้กส้มจริง ๆ ใช่ไหม”