Se connecterตอนที่ 4 คู่รักการละคร
“ทำไม!” เพราะว่าชายหนุ่มตอบออกมาทันทีราวกับเขาไม่ได้คิด นั่นยิ่งทำให้เค้กส้มรู้สึกไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะถูกผู้ชายปฏิเสธทันควันเช่นนี้
“คุณหนูจะมาล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้ไม่ได้นะครับ.. ผมว่าคุณหนูรีบเตรียมตัวเถอะ ใกล้ถึงโรงแรมแล้วนะครับ” เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการทำงานเป็นคนขับรถนั้นกินพลังงานมากมายเช่นนี้มาก่อน ชายหนุ่มต้องสะกดกั้นอารมณ์ของตัวเองเอาไว้มากกว่าตอนเป็นประธานบริษัทเสียอีก
“นี่..” แต่นอกจากที่เค้กส้มจะไม่ได้ขยับไปทำตามที่เขาบอกแล้ว เธอยังใช้นิ้วจิ้ม ๆ ที่แขนของทรัมป์ ราวกับกำลังสะกิดก้อนอะไรสักอย่างด้วยความสงสัย
“ไม่ใช่ว่านาย—” หญิงสาวพูดออกมาเพียงเท่านั้นก่อนจะเงียบเสียงลง แล้วทำสีหน้ากระอักกระอ่วนร้าวกลับไม่รู้ว่าจะทำออกไปดีไหม แต่เพราะสีหน้าของเธอที่ดูประหลาดแบบนี้ มันกลับทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจจนทรัมป์ต้องหันไปถามเธอด้วยสายตาอีกครั้ง
“คุณหนูสงสัยอะไรก็ถามออกมาเลยครับ ไม่เห็นต้องทำหน้าเหมือนคนปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำอย่างนั้นเลย”
“ทรัมป์ปี้บ้า! ใครจะไปทำหน้าตาปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำอย่างนั้นกัน ฉันก็แค่สงสัยว่าผู้หญิงที่ทั้งสวยทั้งรวยขนาดนี้ แถมทั้งสดทั้งซิงไม่ผ่านการใช้งานมายังไม่สามารถเรียกความสนใจของนายได้อีกแบบนี้ ไม่ใช่ว่า.. นายไม่ได้ชอบผู้หญิงหรอกใช่ไหม” และเพราะคำถามของเธอนั้นทำให้ชายหนุ่มถึงกับชะงัก ก่อนที่เขาจะหันไปจ้องหน้าเธอด้วยสีหน้าแสดงออกเลยว่าจริงจังเป็นอย่างมาก
“ผมเป็นผู้ชายแท้นะครับ ผมชอบผู้หญิง! แต่.. ต้องเป็นผู้หญิงเรียบร้อยหน่อยนะ” คำพูดที่ยืนยันหนักแน่นของเขานั้นทำให้เค้กส้มเองก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเอ่ยทวนคำพูดของชายหนุ่มเบา ๆ ราวกับกำลังคุยกับตัวเอง
“ผู้หญิงเรียบร้อย.. ผู้หญิงเรียบร้อยอย่างนั้นเหรอ”
ในตอนที่เธอกำลังพึมพำกับตัวเองนั้น ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ทรัมป์ขับรถมาจอดที่หน้าโรงแรมพอดี เท้าของเขาเปิดประตูรถออกไปก่อนจะอ้อมมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ พร้อมกับผายมือให้คุณหนูได้ลงมาจากรถคันนั้น
“ถึงแล้วครับ” และนั่นก็ทำให้เค้กส้มรู้สึกสีหน้าบูดบึ้งเพราะไม่พอใจ เดิมทีเธอเองก็ไม่ได้อยากมางานแบบนี้สักเท่าไหร่ ยิ่งไปกว่านั้นหากสามารถยกเลิกงานแต่งได้โดยการที่เธอพาผู้ชายด้านข้างเข้าไปในงานด้วยในฐานะผู้ชายของเธอก็คงจะดีไม่น้อย
“ถ้าอย่างนั้นทรัมป์ปี้ต้องเข้าไปในงานกับฉันด้วยนะ” สองเท้าของหญิงสาวเดินลงจากรถอย่างว่าง่าย ก่อนที่เธอจะหยุดยืนอยู่ตรงข้างเขาพร้อมกับใช้เรียวแขนสวยโอบกอดรอบแขนของเขาเอาไว้อย่างถือวิสาสะ
“เพราะถ้านายไม่เข้าไปกับฉัน ฉันก็จะไม่เข้าไปในงานเด็ดขาด” ชายหนุ่มจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่พอจะเข้าใจการกระทำของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ และที่เขามั่นใจเลยก็คือทุกการกระทำของเธอนั้นคือการพยายามที่จะล้มเลิกงานแต่งในครั้งนี้แน่นอน
“แต่ว่าผมต้องเอารถไปจอดนะครับ”
“นี่มันโรงแรมระดับเจ็ดดาวนะ ถ้าแค่จอดรถคนทำแทนนายก็มี” สิ้นสุดคำพูดของเค้กส้ม เธอก็ดึงแขนของทรัมป์ให้เดินตามเข้าไปในงานอย่างที่ต้องการ
เธอไม่สนใจแล้วว่าในเวลานี้คนรอบข้างจะมองเธอด้วยสายตายังไง หากมันสามารถทำให้เธอยกเลิกงานแต่งในครั้งนี้ได้ ต่อให้เสียศักดิ์ศรีหรือชื่อเสียงสักหน่อยคนอย่างเค้กส้มก็ไม่ติด
“ผมว่ามันไม่ดีนะครับคุณหนู” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยุดชะงักสองเท้าทันทีที่เธอดึงเขามาถึงหน้าห้องจัดงานเลี้ยง หญิงสาวหันมามองเขาเพียงเล็กน้อยก่อนจะยอมปล่อยมือแล้วกอดอก
“ก็บอกแล้วไงว่าถ้านายไม่เข้าไปกับฉัน ถ้าอย่างนั้นฉันกลับ” ทรัมป์มองหน้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายเพียงคนเดียวในชีวิตของเขาด้วยสายตาที่เหนื่อยหน่ายเล็กน้อย ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาแล้วยื่นแขนของตัวเองไปให้
“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนคุณหนูด้วยครับ เข้าไปด้านในกันเถอะ” เค้กส้มที่เห็นว่าเขาเริ่มมีท่าทีอ่อนให้เธอก็ฉีกยิ้มกว้างออกมา และรอยยิ้มนั้นเป็นรอยยิ้มที่แสดงออกเลยว่าเธอคือผู้ชนะในครั้งนี้ ก่อนที่สองมือเล็กจะคว้าไปกอดรอบแขนของเขาเอาไว้
“ความคิดของฉันดีใช่มั้ย ที่นายใส่สูทที่ดูดีแบบนี้ไว้ตลอดเวลา คนอื่นไม่มีใครรู้หรอกว่านายเป็นแค่คนขับรถของฉัน เพราะฉะนั้นวันนี้นายจะต้องสวมบทบาทเป็นผู้ชายของฉันเข้าใจไหม” เขาหันขวับไปมองหญิงสาวทันทีเพราะสิ่งที่คิดกับสิ่งที่เธอพูดนั้นเหมือนกับไปคนละทาง
“ไม่ใช่ว่าให้ผมเข้าไปในฐานะคนขับรถของคุณหนูเหรอครับ” ถึงแม้ว่าเขาจะคิดอยู่แล้วว่าเธอต้องมีแผนอะไรที่อยากจะพาเขาเข้าไปให้ได้ แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะพาเขาเข้าไปในฐานะผู้ชายของเธอแบบนี้
“เพื่อที่จะถอนหมั้น ไม่ว่าจะวิธีไหนฉันก็ยอม! และนาย! ก็เป็นตัวเลือกที่ดีของฉันที่สุดในตอนนี้ เพราะฉันจะไปหาผู้ชายคนอื่นมาควงเข้างานแบบนี้คงไม่ทันแล้ว”
“แต่เรื่องนี้ผมไม่เห็นด้วยนะครับ”
“อย่ามาลีลาเยอะไปหน่อยเลยน่า~ ได้เป็นผู้ชายของคุณหนูเค้กส้มนายมีแต่ได้กับได้ แถมฉันจะเพิ่มเงินเดือนให้อีก 10% ด้วยเอ๊า! พร้อมกับโบนัสพิเศษจ่ายสิ้นเดือนนี้เลยไม่ต้องรอสิ้นปี ไปได้แล้ว! แล้วก็แสดงละครให้เนียนด้วย!”
ตอนที่ 28 งานแต่งงานของเราหลังจากที่สองพ่อลูกนั้นได้ปรับความเข้าใจกันแล้ว ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะดีขึ้นทันตาเห็น จนเมื่อถึงเวลาอันสมควร ประตูบานยักษ์ของห้องจัดเลี้ยงได้เปิดออกอย่างช้า ๆ ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงที่ขับกล่อมให้บรรยากาศอบอวลราวกับว่ากำลังอยู่ในเทพนิยายก็ไม่ปาน แขกเหรื่อนับร้อยต่างลุกขึ้นยืนพลางจับจ้องไปยังเจ้าสาวผู้เลอโฉมที่ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้ามาเค้กส้มในชุดวิวาห์สีขาวบริสุทธิ์ดูสง่างามราวกับพญาหงส์ มือบางคล้องแขนเสี่ยเทวทัต ไว้แน่น ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ ใบหน้าของเสี่ยเทวทัตในวันนี้ไม่ได้ดูดุดันเหมือนเก่า แต่กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจและแววตาที่รื้นด้วยน้ำตาแห่งความปีติที่ปลายทางของผืนพรมแดงนั้นมีทรัมป์ในชุดสูทเจ้าบ่าวเนี้ยบกริบ นั่งยิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงหูอยู่บนรถเข็นที่ประดับประดาด้วยดอกไม้สีขาวสะอาดตา แม้ร่างกายช่วงล่างจะยังไร้เรี่ยวแรง แต่แววตาของเขากลับเปี่ยมไปด้วยพลังและรักแท้ ทันทีที่เขาสบตาเจ้าสาวที่กำลังเดินตรงมา หัวใจของชายหนุ่มก็พองโตจนลืมความเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บไปหมดสิ้น
“พ่อรู้ว่าสิ่งที่พ่อทำมันลบออกจากหัวใจและความรู้สึกของลูกได้ไม่ง่าย.. และพ่อไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอให้ลูกรักพ่อหรือให้อภัยคนพ่อหรอกนะ แต่อย่างน้อย.. พ่อแค่อยากบอกลูกว่า ที่พ่อเกือบเสียลูกไปในวันนั้น มันทำให้พ่อรู้ว่าเงินทองพวกนี้มันไม่มีค่าเลยถ้าไม่มีลูกอยู่” เค้กส้มยังคงนิ่งฟังคำพูดเหล่านั้นของเสี่ยเทวทัตทุกคำความทรงจำร้าย ๆ ที่ถูกบังคับยังคงชัดเจนมาโดยตลอด แต่ความจริงที่ว่าพ่อเกือบจะเสียสติไปตอนที่เธอประสบอุบัติเหตุก็เป็นเรื่องจริง เธอค่อย ๆ หันไปมองสบตากับชายแก่ตรงหน้าเป็นครั้งแรก คนที่เธอเคยคิดว่ายิ่งใหญ่และน่าเกรงขามที่สุด บัดนี้กลับดูแก่ชราและเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว“พ่อรู้ไหมว่าหนูเจ็บแค่ไหน..” เธอเอ่ยออกมาเสียงสั่นพร่า“หนูเกลียดวันที่พ่อบังคับหนูที่สุด”“พ่อรู้.. พ่อขอโทษ” เสี่ยเทวทัตก้มหน้าลงอย่างคนที่รู้สึกผิดจริง ๆ ไม่ใช่แค่เสแสร้ง“พ่อแค่อยากให้ลูกมีความสุขจริง ๆ แม้ว่ามันจะเป็นความสุขที่ไม่ได้มาจากพ่อก็ตาม” ทันทีที่เขาพูดออกมาแบบนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องอีกคร
ตอนที่ 27 เปิดใจ1 เดือนต่อมาบรรยากาศในห้องแต่งตัวที่ตกแต่งหรูหรา อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้และ เครื่องสำอางราคาแพง พร้อมกับร่างบอบบางของเค้กส้มที่นั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ภาพในกระจกนั้นสะท้อนให้เห็นว่าคนที่นั่งอยู่นั่นคือเจ้าสาวที่งดงามราวกับนางฟ้าในเทพนิยาย รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้านั้นช่างสดใสและเปี่ยมไปด้วยความสุข จนเธอเองยังแทบไม่เชื่อสายตาเธอหวนนึกถึงวันที่ไปลองชุดครั้งแรก วันที่ใบหน้าหมองเศร้าและดวงตาคู่นี้มีแต่ร่องรอยของความทุกข์ระทม ชีวิตเธอในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมาเหมือนอยู่บนรถไฟเหาะ จากความเกลียดชังเข้าไส้สู่ความรักที่ยอมแลกได้แม้แต่ชีวิตในขณะที่เธอกำลังตกอยู่ในภวังค์นั้น เสียงประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกเบา ๆ พร้อมกับร่างของป้าอุ่น แม่นมที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่จำความได้เดินเข้ามาในห้อง ป้าอุ่นหยุดชะงักพลางยกมือขึ้นทาบอกทันทีที่เห็นใบหน้าของหญิงสาว แววตาที่มองคุณหนูของเธอนั้นเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและตื้นตันจนหน้าบานเป็นกระด้ง“คุณหนูของป้า.. สวยที่สุดเท่าที่ป้าเคยเห็นผู้หญิงใส่ชุดเจ้าสาวมาเลยค่ะ สวยมากจริง ๆ สวยจนป
เค้กส้มกดกริ่งเรียกเสียงดังลั่น ทำให้ห้องพักฟื้นที่เคยเงียบสงัดกลับมาวุ่นวายอีกครั้ง ทีมแพทย์และพยาบาลกุลีกุจอเข้ามาตรวจเช็กอาการเบื้องต้นอย่างละเอียด ทรัมป์พยายามจะขยับตัวลุกขึ้นนั่งตามสัญชาตญาณ ทว่าเขากลับต้องชะงักเมื่อพบความผิดปกติบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจสะดุด“ทำไมขาผม..” เสียงแหบพร่าของเขาทำให้มือที่กำลังกุมมือเขาอยู่สั่น คุณหมอเจ้าของไข้มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีหลังจากทดสอบการตอบสนองที่ปลายเท้า“แรงกระแทกทำให้กระดูกสันหลังช่วงล่างบาดเจ็บสาหัสครับ เส้นประสาทถูกกดทับจนทำให้สูญเสียความรู้สึกที่ขาทั้งสองข้าง.. ตอนนี้คนไข้ยังเดินไม่ได้ครับ” คำวินิจฉัยนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ใบหน้าของเขาที่ดีใจเมื่อฟื้นขึ้นมาเห็นหญิงสาวอีกครั้ง บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่เหมือนชีวิตของเขากับเธอนั้นมีแต่เรื่องตลก“แต่เท่าที่หมอตรวจนั้นคนไข้มีโอกาสกลับมาเดินได้สูงมากครับ ต้องใช้เวลาทำกายภาพบำบัด อาจจะหลายเดือนหรืออาจเป็นปี แต่เท่าที่หมอตรวจกลับมาเดินได้แน่นอนครับ” เมื่อสิ้นคำประกาศของหมอทรัมป์ก็นิ่งงันไปราวกับร่างไร้วิญญาณ ความเงีย
ตอนที่ 26 คนของผมมัจจุราชก็เอาไปไม่ได้ทรัมป์ไม่เสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว เขาวิ่งกระโจนสุดตัวเพื่อผลักร่างของเค้กส้มให้พ้นจากวิถีมรณะทว่าร่างของเขากลับหลบไม่พ้น เสียงเบรกดังสนั่นพร้อมกับแรงปะทะที่รุนแรงจนร่างของทั้งคู่กระเด็นออกไปคนละทิศละทาง กล่องสร้อยเพชรที่เขาตั้งใจจะมอบให้เธอกระเด็นตกลงกลางถนนและถูกล้อรถทับจนแหลกละเอียด เช่นเดียวกับหัวใจของคนทั้งคู่ที่แตกสลายไม่ต่างกันเสียงเบรกดังสนั่นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของหญิงสาว แต่สิ่งที่เค้กส้มเห็นกลับพร่าเลือนไปหมด ร่างของเธอถูกแรงผลักมหาศาลจนกระเด็นไถลไปกับพงหญ้าริมทาง ผิวเนื้อนวลมีเพียงรอยถลอกและรอยช้ำจาง ๆ ทว่าเมื่อเธอหันกลับไปมองที่ตรงนั้น หัวใจของเธอกลับเหมือนถูกกระชากหลุดออกจากอกร่างของทรัมป์นอนนิ่งสนิทอยู่กลางถนน เลือดสีแดงฉานค่อย ๆ ไหลซึมออกมาจากศีรษะและร่างกายที่บิดเบี้ยวผิดรูป แรงปะทะเมื่อครู่มันรุนแรงจนร่างแกร่งลอยละลิ่วก่อนจะตกกระแทกพื้นอย่างจัง กล่องสร้อยเพชรที่เขาพยายามจะมอบให้เธอบัดนี้แหลกละเอียดอยู่ไม่ไกลนัก"ทรัมป์.. ไม่นะ.. ทรัมป์!" เค้กส้มพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น แข้
ตอนที่ 25 ตัวตลกณ คฤหาสน์เสี่ยเทวทัตหลังจากที่เขาเหยียบคันเร่งมาถึงคฤหาสน์ สองเท้าของชายหนุ่มก็ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเร่งรีบ สายตาคู่นั้นกวาดมองหาหญิงสาวด้วยท่าทางกระวนกระวาย ก่อนจะปะทะเข้ากับร่างบางที่นั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางหมู่มวลกุหลาบหลากสีเค้กส้มในชุดเดรสเรียบหรูที่ดูอ่อนหวานทว่ากลับแฝงไปด้วยร่องรอยความอ่อนล้าที่ยังหลงเหลืออยู่บนใบหน้า เธอวางถ้วยน้ำชาในมือลงช้า ๆ เมื่อเห็นสารถีหนุ่มเดินตรงเข้ามาใกล้สายตาที่หญิงสาวมองเขานั้นมีแววกังวลเล็กน้อย แม้เธอจะมองหน้าเขานิ่ง ๆ แต่กลับมีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากสายตานั้น ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นจำเลยที่ถูกต้อนให้จนมุมด้วยความผิดที่ติดตัวอยู่“หายไปไหนมาแต่เช้า.. มีธุระด่วนอะไรของนายถึงได้ทิ้งฉันไว้คนเดียวแบบนี้” เธอถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่สายตากลับจ้องไปที่ชายหนุ่มอย่างดุดัน“ไปทำธุระส่วนตัวมานิดหน่อยครับคุณหนู.. เอ่อ.. คือว่าผมมีที่ที่อยากจะพาคุณหนูไปสักหน่อย ไม่ทราบว่าพอจะไปด้วยกันหน่อยได้ไหมครับ” ท่าทางของเธอนั้นดูไม่ปกติเลยสักนิด ในหัวของทรัมป์นั้นคิดไปต่
ตอนที่ 18 โจรที่หล่อที่สุดเค้กส้มจ้องตอบดวงตาที่วาวโรจน์ของพ่อด้วยสายตาที่นิ่งสนิทและเย็นชาอย่างที่สุด เธอไม่ได้หลบตา ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้เพียงนิดเดียว มือเรียวยกขึ้นแตะซอกคอตัวเองเบา ๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย“แต่งน่ะหนูแต่งแน่ พ่อไม่ต้องกลัวจะเสียหน้าที
ตอนที่ 9 อย่าหาว่าผมไม่เตือนฝ่ามือของหญิงสาวฟาดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างเต็มแรง เสียงเนื้อกระทบใบหน้านั้นดังก้องในโถงทางเดินที่ค่อนข้างเงียบ และการกระทำของเธอนั่นก็ทำให้ทรัมป์ชะงักนิ่งอย่างคนที่ทำตัวไม่ถูก เค้กส้มเองก็ตกใจเล็กน้อยกับการกระทำนั้น ดวงตาที่แดงระเรื่อเบิกกว้าง
มือบางกำแก้วใบนั้นเอาไว้แน่นจนปลายนิ้วเริ่มซีด เธออุตส่าห์วางแผนเอาไว้ อุตส่าห์ลดศักดิ์ศรีที่ค้ำคอลงมา อุตส่าห์คิดว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนที่เธอพอจะไว้ใจและช่วยเธอได้ แต่สุดท้ายเขากลับเป็นคนเหยียบมันพังด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคความโกรธที่ยังคุกรุ่นในใจผสมกับความเสียใจที่คาดหวังตีขึ้นมาพร้อมก
ตอนที่ 8 อย่ามายุ่งกับฉันและในตอนที่เธอกำลังหันไปคว้าแก้วเครื่องดื่มแก้วที่เท่าไหร่เธอก็จำไม่ได้มาถือไว้กำลังจะเข้าปาก ก็เป็นเสียงของเสี่ยเทวทัตที่ดังขึ้นข้าง ๆ ก่อนที่มือใหญ่ของเขาจะคว้าแขนเค้กส้มเอาไว้แน่น พร้อมกับแย่งแก้วใบนั้นออกไปจากมือของลูกสาว“นี่แกจะ







