4

"คืนนี้พี่กับคุณนิจะไปงาน อาจจะกลับดึกหน่อยนะ"

ชลทีเอ่ยขึ้น เขาและนิดาไม่ได้รับประทานอาหารเย็นกับครอบครัวเหมือนทุกวัน นิดานั้นทำอาหารขึ้นโต๊ะหลายอย่างตามที่สัญญาไว้กับน้องสามี แต่ก็ไม่ได้อยู่รับประทานด้วย เพราะมีงานด่วนเข้ามาเสียก่อน

"ไม่อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนหรือครับ ผมกับหลานกินกันสองคนคงจะไม่ไหว" คมคายว่า นิดาหัวเราะน้อยๆ แล้วเอ่ยเสียงหวาน

"ถ้ากินไม่หมดก็ให้เด็กเก็บไว้ก่อนเถอะค่ะคุณคม แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าค่อยมากินด้วยกัน ต้องเร่งไปจริงๆ ค่ะ นัดด่วนของคุณทีเขานั่นแหละ" ค้อนสามีแต่พอน่ารัก แล้วก็หันมาเอ่ยกับลูกสาวคนสวย

"หนูไอดูแลอาคมดีๆ ล่ะ อย่ากวนอาคมมากล่ะเรา"

"ค่ะ"

รับกับมารดาแล้วยิ้มส่งให้กับอาหนุ่ม โอกาสเล็กๆ เปิดให้เธอแล้วสินะ คืนนี้พวกท่านจะกลับดึก...คืนนี้เธออาจจะได้ลอง...เชิง

เมื่อบิดามารดาแต่งตัวไปงานเลี้ยงและออกจากบ้านไปแล้ว บนโต๊ะอาหารเลยเหลือแต่เขาและเธอ ไอลดาชวนเขารับประทานอาหาร ตักอาหารให้อย่างเอาใจ เธอไม่ลืมที่จะทิ้งสายตา...อ่อนหวานให้อาหนุ่ม

ทอดสะพานขนาดนี้แล้ว คงจะสะเทือนบ้างนั่นแหละ

ยัยตัวแสบคิดในใจ

"อาคมคะ คืนนี้ไปดูหนังที่ห้องอาคมได้ไหมคะ"

เธอเอ่ยขึ้นเมื่อเขารับประทานอาหารคาวหวานจนอิ่มแล้ว และคุยกับเธออีกครู่ที่ห้องนั่งเล่นด้วยกัน แล้วเขาขอแยกขึ้นห้องนอน บอกกับเธอว่าจะไปอาบน้ำ

"หืม?"

ห้องพักแขกมีโทรทัศน์อยู่ด้วย แต่ก็ไม่ได้ขนาดใหญ่มีเครื่องเสียงดีๆ เหมือนในห้องนั่งเล่น ก็แปลกใจว่าทำไมเธอถึงต้องอยากไปดูหนังที่ห้องของเขาด้วย 

"ไออยากดูเรื่องนี้น่ะค่ะ"

เธอยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้เขาดู มันเป็นภาพหนังสยองขวัญ ไอลดายิ้มแหยแล้วเอ่ยเสียงอ่อย

"อยากดูแต่กลัว จะดูคนเดียวก็กลัวอะ ไปดูที่ห้องอาคมได้ไหมคะ"

"เอ่อ..."

อยากจะขยับพูดว่าดูที่ห้องนั่งเล่นด้วยกันดีกว่าไหม ไอลดาก็โผเข้ามากอดแล้วจุ๊บเบาๆ ที่แก้มสาก

"ขอบคุณนะคะที่จะดูเป็นเพื่อนไอ เดี๋ยวอาบน้ำแล้วเจอกันที่ห้องอาคมนะคะ"

แล้วเจ้าหล่อนก็วิ่งตึงๆ ขึ้นไปบนชั้นสองเสียงแล้ว ทิ้งให้คมคายเกาศีรษะตามหลัง เขามีสีหน้าลำบากใจ

"ยัยไออาจจะไม่คิดอะไรก็ได้"

เขาบ่นกับตนเอง เมื่อมองตามหลังหลานสาวคนสวย แล้วก็ท่องบอกกับตัวเองว่า หล่อนยังเป็นเด็ก เป็นหลาน...

เขาไม่รู้จะปฏิเสธหล่อนเพราะเหตุผลอะไร ก็หล่อนเองก็ดูเป็นเด็กสาวขี้เหงาคนเก่า เขาไม่ควรจะคิดมาก หล่อนก็ยังเป็นเด็กที่ต้องการความอบอุ่นนั่นแหละ เขาพอจะรู้ประวัติหล่อนคร่าวๆ อยู่บ้างก็ให้นึกสงสาร ยิ่งเคยรู้จักบิดาหล่อนแล้วก็ยิ่งเข้าใจว่าทำไมไอลดาถึงขาด...ความรักขนาดนั้น ดีที่นิดาแย่งลูกคืนมาได้ ไอลดาถึงได้มีชีวิตที่ดีขึ้น

ชายหนุ่มคิดก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นสองเพื่อแยกเข้าห้องนอนของเขา อาบน้ำและชำระล้างร่างกาย ห้องพักแขกที่เขาใช้มีตู้เตียง และมีเฟอร์นิเจอร์อยู่ไม่กี่ชิ้น เขากำลังมองอยู่ว่าเขาจะต้อนรับเธอยังไงดีในห้องนี้...จะนั่งดูกันตรงไหนให้ไม่น่าเกลียด...จะอย่างไรไอลดาก็เป็นสาวแล้ว

เขาเองก็ใช่จะเป็นพระ...

แม่หลานสาวก็สวย อวบ เสียขนาดนั้น

เสียงโทรศัพท์เข้าทำให้เขาสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะไปกดคุยที่ปลายสาย คู่หมั้นของเขานั่นเอง เขาคุยกับเธอไม่กี่คำ เพนนีก็เหมือนจะรีบร้อนวางสาย เหมือนเป็นกิจวัตรที่ไม่เขาและหล่อนจะต้องโทรศัพท์หากันวันล่ะหนแบบวีดีโอคลอ เวลาห่างกันแบบนี้

"ดาร์ลิ่งกลับวันไหนคะ"

"คงอีกสักพักครับ ต้องไปเดินเรื่องกับที่ดินด้วย แล้วผมอาจจะต้องช่วยงานพี่ที อาจจะกลับช้ากว่ากำหนด เลตเป็นเดือนเลยจากกำหนดการเก่า"

"อ้อๆ" หล่อนไม่ได้ตัดพ้อ โอดครวญว่าทำไมเขาถึงกลับช้านัก มันทำให้เขาโล่งใจเพราะตอนแรกเตรียมตัวรับดราม่าจากหล่อน ที่กลับช้ากว่ากำหนดมากขนาดนั้น

“ทำธุระให้เสร็จเถอะค่ะ คุณไม่ได้กลับไทยนานแล้วนี่คะ ไม่ต้องห่วงทางนี้หรอกค่ะ”

เขาเห็นเงาแว่บๆ อยู่ข้างหล่อน และเสียงเรียกชื่อหล่อนเป็นเสียงผู้ชาย จึงขมวดคิ้วแล้วเอ่ยทัก

"อยู่กับใครครับเพนนี"

"กับเพื่อนน่ะค่ะ เขามาเที่ยว ฉันต้องเป็นไกด์พาเพื่อนเก่าเที่ยวแล้วล่ะ ไว้เจอกันนะคะฮันนี่"

หล่อนส่งจูบแล้ววางสาย คมคายลอบถอนใจ เขาท่องกับตัวเองไว้ว่าเขามีคนรักแล้วคือเพนนีทำไมเขาถึงต้องการความตอกย้ำกับตัวเองแบบนี้กันนะ อาจจะเพราะ...

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น

แล้วเขาก็ไปเปิดประตูรับ

คนที่ยืนยิ้มหวานให้เขาตรงหน้า มันทำให้เพนนีละลายไปจากสมองเขาเสียชั่วคราว เขามองหล่อนอย่างตื่นตะลึง ขณะที่ทางนั้นยิ้มหวานให้เขาแล้วม้วนผมของตัวเองเล่น ทอดสายตาให้เขาอย่างยั่วยวน...

"ไอมาแล้วค่ะ ไปดูหนังกันนะคะอาคม"