5

คนตรงหน้าทำให้เขาไม่อาจจะมองหล่อนได้นานนัก เพราะร้อนรุ่นไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่ไม่อาจควบคุม ใส่ชุดอะไรมากันนี่...หลานอา

คนจงใจยั่วเอามือไพล่หลัง ยืดตัวตรง จนเต้าตะหง่านค้ำเหมือนจะยั่วยวนเขาด้วยสรีระของหล่อน หล่อนเลือกชุดนอนผ้าซาตินแบบเซ็กซี่แบบจั๊มสูทกางเกงขาสั้นจู๋ จงใจสวมแค่จีสตริงไว้ด้านใน และทรวงอกผ่าลึกเกือบครึ่งเต้า ใช้สติ๊กเกอร์ปิดจุกไว้เท่านั้น เสื้อเป็นแบบคอโอบ ประดับลูกไม้ที่มันพรางอะไรไม่ได้ ได้แต่ยิ่งเสริมให้คนใส่ดูสวยเซ็กซี่มากขึ้นหลายเท่าตัว

ชุดของหล่อนเป็นสีพีช ขับกับสีผิวขาวนั่นให้ยิ่งอมชมพู คมคายเดินนำหล่อนเข้าไปด้านในเพราะไม่อยากยืนใกล้หลานสาวคนสวยนานให้ใจสั่น เขาอยากจะไล่หล่อนไปเปลี่ยนชุด แต่ก็เปลี่ยนใจเป็นกดรีโมทแอร์เพิ่มอุณหภูมิเอา เผื่อว่าหล่อนหนาวจะได้เปลี่ยนใจ

อุณหภูมิที่ 20...เย็นเจี๊ยบกันเลยทีเดียว

เขาปรับแอร์แล้วก็เดินก้าวไปนั่งอยู่บนเตียงเพราะรีโมททีวีอยู่บนนั้น ไอลดารีบไปนั่งข้างเขาแล้วกอดเขาไว้...คมคายสะดุุ้ง แล้วกลืนน้ำลายอย่างลืมตัว  ลำคอของเขาช่างแห้งผากเนื้อตัวอวบอุ่นนุ่มนิ่มทำให้เขากำลัง...แข็ง

"มาค่ะไอขอเลือกเรื่องเอง อยู่ด้วยกันบนนี้ล่ะค่ะอาคม ไอกลัว"

หล่อนคล้องแขนเขาแล้วซบไหล่ มือกดรีโมทหาช่องที่ต้องการ หล่อนเลือกดูจากเน็ตฟลิกซ์จริงๆ ไอลดาไม่กลัวหรอกผีสาง หล่อนอ้างเอาทั้งเพ

คมคายดูเหมือนจะนั่งตัวเกร็งแข็ง ขณะที่หล่อนเบียดตัวเข้าหาเขา...ขัดใจไอลดานัด มานั่งบนเตียงด้วยกันขนาดนี้ หล่อนแต่งตัวขนาดนี้ ทำไมเขาถึงดูคอแข็งตัวแข็งไม่ยอมมองหล่อนสักกระผีก...อะไรกันนะ ผู้ชายคนนี้

หล่อนไม่ยอมแพ้โดยง่าย ใช้อาการออดอ้อน หยอกถาม แล้วทำกรี๊ดกร๊าดกลัวผีโผกอดเขา กว่าจะจบเรื่อง ตอนนี้คมคายก็แทบจะแข็งเป็นหิน

"ห้องอาคมหนาวจังค่ะ"

หล่อนบ่น แต่งตัวมาแบบนี้ก็ต้องย่อมเย็นจนขนลุกกับอุณหภูมิที่เขาปรับลดเป็นธรรมดา คมคายเหมือนโอกาสได้ที เลยหันมาบอกเสียงทุ้ม

"หนังก็จบแล้วไอกลับไปนอนห้องก็ได้นะครับ อาต้องนอนเย็นๆ เพราะอาเป็นภูมิแพ้น่ะครับ"

อ้างไปแบบนัั้น แข็งแล้วหมดทั้งตัว เดี๋ยวๆ หล่อนก็กอด เดี๋ยวๆ ก็ซบ ขนาดไม่มองก็ยังเห็น หล่อนทั้งขาว ทั้งอวบ ทั้งเนียนไปทั้งตัว ต่อให้ท่องในใจว่าหลาน แต่ก็...เขาก็คือผู้ชายนั่นแหละ

ตอนนี้เขาปวดไปหมด

ถ้าหล่อนออกไปจากห้อง สิ่งแรกที่เขาจะทำก็คือดึงมันออกมาแล้วรูดมัน...อา...ปวดไปหมดแล้วเพราะความต้องการ

"ไอนอนห้องตัวเองไม่ได้ค่ะคืนนี้"

หล่อนสั่นหน้า ตลบเอาผ้าห่มมาคลุมตัว แล้วเอนตัวล้มบนเตียงเขาพลางปิดปากหาว ขณะที่คมคายมองหล่อนแล้วทำตาปริบๆ

"อะไรนะ?"

"ไอจะนอนกับอาคมค่ะ ไอกลัวผี เดี๋ยวไอฝันร้าย อาคมนอนด้วยกันสิคะ"

หล่อนยิ้มหวาน ชักผ้าห่มคลุมถึงคอ คมคายอ้ำอึ้ง โอย...แล้วเขาจะรอดคืนนี้ไปได้ยังไงกันนะ

หล่อนทำท่าหลับตาพริ้มไปจริงๆ เขาก็ถอนใจ เอาว่ะเข้าห้องน้ำดีกว่า...เฮ้อ เขาไล่หล่อนไม่ได้ นึกสงสารคนกลัวผี จะทำอะไรหล่อนก็ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาดนะไอ้คม!

เขามองหล่อนที่ทำทีเป็นนอนหลับสนิทไปแล้ว ก่อนจะลุกแล้วย่องไปที่ห้องน้ำ เมื่อประตูห้องน้ำปิด ไอลดาที่แอบมองท่าเดินอันแปลกประหลาดของคมคาย แล้วก็รู้หรอกว่าทำไมเขาถึงเดินงอตัวแบบนั้น ก็หล่อนไม่ใช่สาวซื่อใสนี่ จับเวลาว่าเขาไปกี่นาที ถ้าเกินสิบห้าก็คงจะ...

เธอนอนทอดสะพานอยู่นี่แท้ๆ แล้วทำไมเข้าไปช่วยตัวเองกันนะ ไอลดาเม้มปากอย่างไม่พอใจ คิดแผนเพื่อให้ 'ได้' เขาขึ้นมา ด้วยการกรี๊ดออกมาดังๆ ประตูห้องน้ำเปิดผ่างทันที แล้วคมคายก็ก้าวพรวดออกมาอย่างตกใจ ไอลดาแสร้งโวยวายทำน้ำหูน้ำตาไหล เขาจึงก้าวเดียวถึงเตียงแล้วดึงสาวสวยมากอดไว้

"ไอเป็นอะไรไอ"

"ไอฝันร้ายค่ะ ไอกลัว"

เธอว่าเสียงสั่น เบียดเนื้อตัวเข้าหาเขา ชายหนุ่มถอดใจเฮือกก่อนจะจำใจกอดเธอไว้ในอ้อมแขนเมื่อเธออ้อนไม่ให้เขาปล่อย

"อาคมขา..."

เสียงหวานเอ่ยอ้อนกับอกเขา คมคายก้มลงมองเธอ เขายังคงแข็งเกร็งไปหมดทั้งตัวอย่างพยายามระงับอารมณ์

"ครับ"

"ทำไมอาคมใจเต้นแรงจัง"

ถึงอย่างอื่นจะเกร็ง แต่หัวใจเจ้ากรรมมันเต้นแรงกระหน่ำ บอกฟ้องอารมณ์ของเขา

"คือว่าอา..."

"ไอก็ใจเต้นแรงนะคะ ตอนอยู่ใกล้กับอาคม จับดูสิคะ"

หล่อนว่าเสียงหวาน นัยน์ตาของหล่อนเหมือนกับงูสะกดเหยื่อให้เขามองจับจ้อง มือของเธอจับมือเขา...มาวางตรงส่วนอิ่มนูน ที่ด้านล่างเป็นอวัยวะที่เต้นสูบฉีดเลือดเพื่อหล่อเลี้ยงร่างกาย

"ไอ..."

คมคายกำลังจะถึงจุดลืมตน

"ขา ใจไอเต้นแรงมาก...เพราะอาคม"

เธอว่าแล้วเผยอปากนิดๆ เป็นเชิงยั่ว คมคายฟังแล้วก็เบิกตานิดๆ โธ่ ไม่ได้ดั่งใจเลยจริงๆ ไอลดาจึงโน้มหน้าลงมา และแล้ว...