บทที่ 2 ขย่มซ้ำ 1

บทที่ 2 ขย่มซ้ำ

          ทั้งเสี่ยวหนิงและฉินฮวาเฟยโตมาด้วยกัน อะไรที่คุณหนูสูงศักดิ์ได้ร่ำเรียน เสียวหนิงก็ได้เรียนด้วย แต่คุณหนูฉินเกียจคร้านไม่ชอบเรียนหนังสือ ยามมีกิจจำเป็นใดๆ ก็จะโยนให้เสี่ยวหนิงทำทั้งหมด ยามศึกษาเล่าเรียน คุณหนูฉินฮวาเฟยจะนั่งตัวตรงเรียบร้อยหลังโต๊ะเขียนหนังสือ ทว่าใต้โต๊ะนั้นกลับเป็นเสี่ยวหนิงที่นั่งคุกเข่า ขะมักเขม้นฝนหมึกและคัดอักษรแทนด้วยความว่องไว

"เสี่ยวหนิง... ข้าปวดหัวเหลือเกิน ตัวอักษรพวกนี้เหมือนมดไต่ยั้วเยี้ยน่ารำคาญ" ฮวาเฟยกระซิบเสียงแผ่วพลางโยนพู่กันทิ้งอย่างไม่ใยดี นางขยับกายบิดขี้เกียจจนชุดไหมเนื้อดีรั้งตึงเน้นทรวงอกอวบอัด "เจ้าเรียนแทนข้าเสีย สิบทิศภูมิศาสตร์หรือกลยุทธ์การเมืองโง่ๆ อะไรนี่ ข้าไม่อยากจำให้รกสมอง ไม่รู้จะเรียนไปทำไม เจ้าอ่านตำราอะไรนั่นครั้งเดียวก็จำได้นี่ ข้าก็แค่ให้เจ้าคอยบอกข้าก็พอแล้ว"

"แต่คุณหนูเจ้าคะ ท่านอาจารย์กำชับว่า..." เสี่ยวหนิงเอ่ยทัดทานอย่างนอบน้อม มือยังคงตวัดพู่กันเขียนตามคำสอนของอาจารย์อย่างแม่นยำ ทุกถ้อยคำที่อาจารย์เอ่ยผ่านหู เสี่ยวหนิงจดจำได้ลึกถึงแก่นสมอง ในขณะที่ฮวาเฟยเลือกที่จะหยิบกระจกขึ้นมาส่องสำรวจใบหน้าและทาชาดที่ริมฝีปากอย่างเพลิดเพลิน

"เจ้าเรียนก็เหมือนข้าเรียนนั่นแหละ! เราโตมาด้วยกัน เจ้าเป็นเงาของข้า... เงาก็ต้องทำหน้าที่แทนเจ้าของมิใช่หรือ?" ฮวาเฟยจิกตาใส่พลางใช้เท้าเขี่ยสีข้างสาวใช้ "เขียนให้สวยๆ ล่ะ อย่าให้ข้าต้องถูกตำหนิ มิเช่นนั้นคืนนี้เจ้าไม่ต้องกินข้าว!"

เสี่ยวหนิงจำต้องรับชะตากรรมนั้นไว้เพียงลำพัง ความรู้ที่ควรจะเป็นของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ กลับถูกถ่ายโอนเข้าสู่สมองของสาวใช้หน้าตาธรรมดาจนหมดสิ้น ไม่ว่าจะเป็นการดีดพิณที่นิ้วเรียวของเสี่ยวหนิงต้องฝึกจนพองเพื่อให้เสียงกังวานใส หรือการท่องจำตำราจนดึกดื่นมืดค่ำ ในขณะที่เจ้านายสาวนอนหลับปุ๋ยบนเตียงนุ่ม

ความเกียจคร้านของคุณหนูฉินกลายเป็นบ่อเกิดแห่งปัญญาของเสี่ยวหนิงอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทุกครั้งที่มีงานเลี้ยงรื่นเริงหรืองานประชันบทกวี เสี่ยวหนิงคือผู้เตรียมเนื้อหาอยู่เบื้องหลัง เพื่อให้ฮวาเฟยออกไปสวมรอยรับคำชมเชยว่า "เพียบพร้อม" อย่างน่าไม่อาย

ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ร่างเล็กของเสี่ยวหนิง ประหนึ่งขุนเขาถล่มลงมาทับนางไว้ใต้เงาของความลับอันตราย นางและฉินฮวาเฟยเติบโตมาด้วยกันประดุจกิ่งก้านเดียวกัน ทว่ากิ่งหนึ่งกลับชูช่อรับแสงแดดอย่างเกียจคร้าน ปล่อยให้อีกกิ่งต้องทำหน้าที่รากแก้วที่แบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพัง ไม่ว่าจะเป็นตำราภูมิศาสตร์ กลยุทธ์การเมือง หรือแม้แต่ความกำหนัดอันเร่าร้อนของแม่ทัพผู้เกรียงไกร

ในมุมมืดของศาลาร้างท้ายจวนที่อากาศเย็นเยียบ ทว่าบรรยากาศกลับร้อนระอุด้วยเพลิงราคะ เอี้ยนฟงนัดพบนางเพื่อทวงถามความคืบหน้าเรื่อง "ยอดดวงใจ" หลังม่านมุกของเขา

"บอกข้ามาเสี่ยวหนิง... คุณหนูของเจ้ามีท่าทีอย่างไรต่อถ้อยคำที่ข้าฝากไป?" เอี้ยนฟงเอ่ยเสียงพร่าพลางกระชากร่างสาวใช้เข้ามาแนบชิด เขาไม่รอคำตอบทว่ากลับเริ่มรุกรานร่างกายของนางอย่างดิบเถื่อน

“ท...ท่านแม่ทัพ... ได้โปรดหยุดมือก่อนเถิดเจ้าค่ะ”