บทที่ 3 ปรารถนาสวาท 1

บทที่ 3 ปรารถนาสวาท

“หายหัวไปไหนมานังโง่!”

ในห้องอันหรูหราที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหอมฟุ้ง ฉินฮวาเฟยนั่งมองกระจกบานใหญ่พลางจ้องหน้าสาวใช้คนสนิทอย่างไม่พอใจ

“บ่าว... บ่าวออกไปรับจดหมายจากท่านแม่ทัพที่ฝากส่งให้คุณหนูเจ้าค่ะ”

“อะไรนะ! รีบเอามาให้ข้าสินังคนไร้สมอง!”

“เจ้าค่ะ” เสี่ยวหนิงเข้ามารายงานด้วยร่างกายที่ยังสั่นระริกและโคนขาที่ยังมีคราบน้ำกาม นางประคองส่งจดหมายให้คุณหนูอย่างนอบน้อม คุณหนูฉินฉวาเฟยคว้าไปอ่าน ก่อนจะขมวดคิ้ว

“มีแต่บทกลอน? ตกลงเขาต้องการจะคุยเรื่องอะไรกับข้า”

"คุณหนูเจ้าคะ... ท่านแม่ทัพเอี้ยนฟงฝากบ่าวมาเรียนว่า... ท่านปรารถนาจะตบแต่งคุณหนูเข้าจวนแม่ทัพอย่างถูกต้องตามประเพณีโดยเร็วที่สุดเจ้าค่ะ" เสี่ยวหนิงก้มหน้าต่ำ น้ำเสียงสั่นพร่าขณะที่ภาพแท่งมังกรที่เพิ่งจะกระเด้ารูเสียวของนางจนบานปลิ้นยังติดตาไม่หาย

"จริงหรือ!" ฮวาเฟยผุดลุกขึ้นยิ้มแก้มแทบปริ "ข้าคิดไว้ไม่มีผิด! ชายชาตินักรบอย่างเขา ย่อมต้องพ่ายแพ้ต่อความงามและชื่อเสียงของข้า... ท่านแม่ทัพเอี้ยนฟง ทั้งบึกบึน ทั้งองอาจ ข้าเองก็ปรารถนาจะแต่งงานกับเขาใจจะขาด!"

นางหัวเราะร่าอย่างมีชัยพลางจินตนาการถึงร่างกำยำ

"เสี่ยวหนิง! มัวยืนบื้ออยู่ทำไม รีบไปหยิบพู่กันกับกระดาษมา!" ฮวาเฟยสั่งเสียงเฉียบขาด "เขียนจดหมายรักโต้ตอบท่านแม่ทัพแทนข้าเดี๋ยวนี้! เอาให้หวานซึ้ง เอาให้ลึกซึ้งเหมือนที่เจ้าเคยทำตอนอยู่หลังม่านนั่น... บอกเขาว่าข้าเองก็นอนระทวยร่ำร้องหาเขาอยู่ทุกคืนวัน!"

“จ...เจ้าค่ะ” เสี่ยวหนิงรับคำสั่งด้วยหัวใจหนักอึ้ง นางนั่งลงที่โต๊ะอักษร บรรจงตวัดพู่กันถ่ายทอดความรู้สึกละเมียดละไมลงบนกระดาษ ทว่าทุกถ้อยคำที่นางเขียนถึงความรักและความปรารถนาที่มีต่อเอี้ยนฟง กลับกลายเป็นความรู้สึกในใจของนางเองที่ซ่อนเร้นไว้

-------------

ราตรีนั้นดวงจันทร์ทอแสงนวลทับอาบศาลาริมน้ำที่เงียบสงัด เอี้ยนฟงยืนรอคอยด้วยความกระสันอยาก ทันทีที่เสี่ยวหนิงปรากฏกายพร้อมจดหมายฉบับใหม่ในมือ

“ท่านแม่ทัพ...”

สาวใช้ตัวน้อยส่งจดหมายให้เขาด้วยมือที่สั่นเทา เมื่อเอี้ยนฟงได้รับจดหมายที่เปี่ยมด้วยวาทศิลป์อันละมุนละไม เขาก็ยิ่งคลั่งรักในตัว "คุณหนูฉิน" จนถอนตัวไม่ขึ้น

"จดหมายนี่... ช่างเขียนได้ถึงใจข้านัก" เอี้ยนฟงอ่านข้อความที่แฝงไปด้วยความนัยเย้ายวนพลางจ้องมองเสี่ยวหนิงด้วยสายตาหิวกระหาย "ข้าอยากรู้นักว่า คนส่งจดหมายอย่างเจ้า... จะถ่ายทอด 'ความกระสัน' ในจดหมายนี้ออกมาได้เหมือนเพียงใด"

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ทว่ากลับรวบตัวเสี่ยวหนิงขึ้นวางบนอบราวกันตกศาลา แล้วกระชากอาภรณ์ของนางออกจนเผยให้เห็นกลีบสาวที่ฉ่ำแฉะน้ำหวานสู้แสงจันทร์

“อ้าขากว้างๆ ข้าจะปี้ ห เจ้า”

“ไม่ ไม่ได้นะเจ้าค่ะ อึ่กก...” เอี้ยนฟงงัดท่อนเอ็นแข็งขึงปูดโปนออกมา หัวหยักบานสีเข้มเต้นตุบๆ ก่อนจะจดจ่อเข้ากับรูตอดแน่น

"อ๊ะ! ท่านแม่ทัพ... อื้อออ!"

สวบ! สวบ! สวบ!