Masukบทที่ 1 คนงานใหม่
คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลมหาเศรษฐีประจำย่านนี้ เป็นที่โจษจันกันในหมู่คนหางานว่าไม่ต่างอะไรกับแดนนรกสำหรับคนรับใช้ ข่าวลือหนาหูเรื่องคนงานเก่าที่พากันลาออกเป็นว่าเล่นชวนให้ใครต่อใครพากันส่ายหน้า สาเหตุหลักไม่ใช่เพราะงานหนัก แต่เป็นเพราะความเอาแต่ใจและอารมณ์เหวี่ยงวีนของ “คุณหนูพลอย” ลูกสาวเจ้าของบ้านที่พร้อมจะระเบิดอารมณ์และตวาดใส่ทุกคนโดยไม่เลือกหน้าแม้จะสะดุดใจกับคำเตือนเหล่านั้น แต่สำหรับ “มายด์” เธอไม่มีทางเลือกมากนัก ในใจของหญิงสาววัยยี่สิบห้าปีมีแต่ภาพของแม่ที่นอนป่วยซมอยู่ที่บ้าน ความจำเป็นเรื่องค่ารักษาพยาบาลบีบคั้นให้เธอต้องก้าวข้ามความกลัว เพราะที่นี่ให้ค่าจ้างสูงถึงหลักหลายหมื่นบาท และหากผ่านงานครบสามเดือนก็จะได้เงินพิเศษเพิ่มขึ้นอีก เงินจำนวนนี้เปลี่ยนชีวิตครอบครัวเธอได้เลย ต่อให้คนรอบข้างจะเตือนด้วยความหวังดีว่าคุณหนูคนนี้ร้ายกาจแค่ไหน มายด์ก็บอกตัวเองซ้ำ ๆ ในใจว่าจะต้องอดทนให้ถึงที่สุด “คิดว่าจะทำไหวไหม”เสียงเข้มของหัวหน้าแม่บ้านเอ่ยถามขึ้น ทำลายความเงียบระหว่างที่กำลังพาร่างอวบอ้วนของมายด์เดินสำรวจไปตามโถงทางเดินกว้างขวางของบ้าน “ไหวค่ะ มายด์ทำได้แน่นอนค่ะ”มายด์รีบหันไปตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สายตามุ่งมั่นสบตาผู้พูดเพื่อยืนยันความตั้งใจจริง “ก็ดี แล้วนี่อายุเท่าไหร่ล่ะ ตอนที่คุณนายถาม ฉันยุ่ง ๆ เลยไม่ทันได้ฟัง” หัวหน้าแม่บ้านถามพลางกวาดสายตามองคนงานใหม่ “ยี่สิบห้าค่ะ” “อืม... คุณพลอยเธออายุสิบแปด อีกไม่กี่เดือนก็สิบเก้าแล้ว แต่เป็นคนอารมณ์ร้อนมาก ถ้านอบน้อมและทนมือทนเท้าเธอได้ คุณนายท่านพร้อมจะจ่ายไม่อั้นและเพิ่มเงินพิเศษให้เธอแน่” “ค่ะ มายด์จะอดทนให้มากที่สุดค่ะ” หญิงสาวรับคำ นึกเตรียมใจรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต “ดีแล้ว จำได้หมดแล้วใช่ไหมว่าห้องไหนเป็นห้องไหน” หัวหน้าแม่บ้านหยุดเดินแล้วหันมาสำรวจความเรียบร้อยของเธออีกครั้ง “จำได้หมดแล้วค่ะ” มายด์พยักหน้ารับอย่างสุภาพ “นี่ก็ใกล้เวลาที่คุณพลอยจะกลับจากโรงเรียนแล้วละ เธอไปเตรียมน้ำอุ่นรอไว้ในห้องน้ำของคุณหนูได้เลย” “ได้ค่ะ เดี๋ยวมายด์จัดการให้ตอนนี้เลยค่ะ” เมื่อได้รับคำสั่ง ร่างอวบอ้วนในชุดฟอร์มคนงานใหม่ก็รีบสาวเท้าก้าวตรงไปยังห้องนอนส่วนตัวของคุณหนูพลอยทันที ในหัวคอยทบทวนแผนผังบ้านและหน้าที่ที่ต้องทำ หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้นและหวั่นใจกับสิ่งที่กำลังจะได้เจอในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า … ภายในโถงกลางของคฤหาสน์ตกแต่งอย่างหรูหรา บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดขึ้นมาทันตาเมื่อเสียงรถยนต์หรูแล่นเข้ามาจอดที่หน้าประตู เหล่าคนรับใช้ต่างพากันเดินไปยืนเข้าแถวเรียงหนึ่งอย่างรู้หน้าที่ มายด์ที่เพิ่งลงมาจากชั้นบนรีบก้าวเข้าไปยืนต่อท้ายแถว เธอประสานมือไว้ข้างหน้าพลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ หัวใจเต้นรัวด้วยความประหม่า ไม่กี่อึดใจ ประตูบานใหญ่ก็เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของคุณหนูพลอยร่างเพรียวระหงในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนอินเตอร์ชื่อดังเดินนําเข้ามา ผิวขาวจัดของเธอขับให้ใบหน้าดื้อรั้นนั้นดูโดดเด่น ท่าทางการเดินที่มั่นใจและสายตาที่กวาดมองไปรอบ ๆ ทำเอาคนรับใช้เก่า ๆ ถึงกับต้องก้มหน้าหลบตา แต่แล้วฝีเท้าเรียวก็หยุดชะงักลงตรงหน้าคนงานใหม่ สายตาคมกริบไล่มองร่างอวบอ้วนของมายด์ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเปิดเผย “มาใหม่เหรอ”น้ำเสียงใสแต่แฝงความหยิ่งยโสเอ่ยถามขึ้นตรง ๆ พลอยกอดอก มองหญิงสาวรุ่นพี่ที่เอาแต่ยืนก้มหน้านิ่งด้วยความสนใจ “ค่ะ” มายด์ขยับปากตอบเสียงแผ่ว พยายามเก็บอาการเขินและความตื่นตระหนก “อืม... พลอยขอนะคะคุณแม่”พลอยละสายตาจากคนตรงหน้าชั่วคราว แล้วหันไปพูดกับมารดาที่เพิ่งเดินตามเข้ามาติด ๆ น้ำเสียงของเด็กสาวเปลี่ยนเป็นออดอ้อนเอาแต่ใจทันทีตามประสาลูกคุณหนูที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก “เราจะเอาไปทำอะไร คนงานคนอื่นที่เป็นงานมากกว่านี้ก็มีเยอะแยะ” คุณนายของบ้านเอ่ยท้วงพลางขมวดคิ้ว มองมาทางมายด์ด้วยสายตาเรียบนิ่ง “พลอยอยากได้คนนี้ค่ะ ให้ไปดูแลพลอยคนเดียว” พลอยยังคงยืนยันคำเดิม สายตาจับจ้องไปที่ร่างอวบอ้วนของมายด์อีกครั้งอย่างมีเลศนัย “แม่ว่าเลือกคนอื่นดีกว่านะ คนนี้ดูซุ่มซ่าม ขัดหูขัดตาเราเปล่า ๆ” คนเป็นแม่พยายามปราม เพราะรู้ดีว่าลูกสาวขี้เหวี่ยงแค่ไหน “ไม่ค่ะ พลอยจะเอาคนนี้ อวบ ๆ แบบนี้น่ารักดีค่ะ” คำพูดตรงไปตรงมาของคุณหนูพลอยทำเอามายด์หน้าขึ้นสีด้วยความอายและทำตัวไม่ถูก เธอได้แต่บิดมือตัวเองไปมา ส่วนพลอยยิ้มมุมปากอย่างพอใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย “ตามใจจ้ะ... เอา มายด์ ตามคุณพลอยขึ้นไปดูแลบนห้องโน้นไป” เมื่อขัดใจลูกสาวไม่ได้ คุณนายจึงหันมาสั่งงานคนงานใหม่แทน “ค่ะ คุณนาย”มายด์รับคำสั่งด้วยความรู้สึกกึ่งโล่งใจกึ่งหวาดหวั่น เธอก้มหน้าต่ำจนชิดอก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับสายตาเจ้าเล่ห์ของคุณหนูวัยสิบแปดปี ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินตามหลังร่างเพรียวบางของคุณพลอยที่เดินนำลิ่วขึ้นบันไดไปยังห้องนอนส่วนตัวอันเงียบเชียบชั้นบน เสียงประตูห้องนอนบานใหญ่ปิดลงเบา ๆ แต่กลับทำให้มายด์รู้สึกใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก ภายในห้องนอนกว้างขวางของคุณหนูพลอยตกแต่งอย่างหรูหราทันสมัย ทว่ากลับเงียบเชียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน มายด์ขยับไปยืนประสานมืออยู่กลางห้อง สายตาก้มมองพื้นพรมเนื้อนุ่มเพื่อรอฟังคำสั่งจากคนเป็นเจ้านายคนใหม่ด้วยความประหม่า “ถอดเสื้อผ้าให้พลอยหน่อย” น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยคำสั่งเอ่ยขึ้น พลอยขยับไปยืนตรงหน้าคนงานใหม่ทันทีพร้อมกับกางแขนออกเล็กน้อย “ได้ค่ะ” มายด์รับคำแผ่วเบา เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อลดความตื่นเต้น ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นมือที่สั่นน้อย ๆ ออกไปช่วยปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตนักเรียนของคนตัวเล็กกว่าอย่างเบามือ ด้วยระยะห่างที่ใกล้กันมาก ทำให้มายด์ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากผิวกายของเด็กสาววัยสิบแปดปีลอยมาเตะจมูก “อายุเท่าไหร่” พลอยเอ่ยถามทำลายความเงียบ สายตาคมจ้องมองใบหน้าอวบอิ่มของคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาแกะกระดุมให้เธออย่างไม่ละสายตา “ยี่สิบห้าค่ะ” มายด์ตอบโดยที่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วย “มีแฟนไหม” คำถามส่วนตัวที่หลุดออกมาจากปากคุณหนูทำเอาคนงานใหม่ชะงักมือไปเล็กน้อย “เอ่อ... ไม่มีค่ะ” มายด์ตอบอ้อมแอ้ม นึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่เด็กสาวถามเรื่องแบบนี้ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน “อืม... รู้ใช่ไหมว่าพลอยเป็นคนยังไง” พลอยถามต่อ มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นท่าทางลนลานของอีกฝ่าย “พอทราบค่ะ” มายด์พยักหน้ารับเบา ๆ นึกถึงคำเตือนของหัวหน้าแม่บ้านเรื่องอารมณ์ร้ายของคุณหนูตรงหน้า “ถ้ารู้ก็อย่าขัดใจ” น้ำเสียงนั้นแฝงความจริงจังและเอาแต่ใจอย่างชัดเจน จนมายด์สัมผัสได้ถึงแรงกดดันเล็ก ๆ “ค่ะ” หญิงสาวร่างอวบรับคำอย่างนอบน้อม เธอรูดซิปกระโปรงนักเรียนของพลอยลงอย่างระมัดระวังจนมันหลุดร่วงลงไปกองที่พื้น เหลือเพียงคนตัวเล็กในชุดชั้นในลูกไม้สีหวานที่ขับให้ผิวขาวเนียนดูน่ามองยิ่งขึ้น “เตรียมน้ำยัง” พลอยถามพลางหมุนตัวเดินนำไปยังหน้าประตูห้องน้ำ “เตรียมแล้วค่ะ” มายด์รีบเดินตามไปตอบติดๆ “ไปอาบน้ำกับพลอยหน่อย” ประโยคชวนตกใจนั้นทำเอามายด์เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความคาดไม่ถึง เธอหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อคิดภาพตาม “ไม่ดีมั้งคะ... พอดีดิฉันตัวใหญ่” มายด์ละล่ำละลักปฏิเสธ สายตากวาดมองรูปร่างอวบอ้วนของตัวเองสลับกับร่างกายเพรียวบางสมส่วนของคุณหนูด้วยความไม่มั่นใจ “แทนตัวเองว่ามายด์ดิ พลอยชอบ” พลอยหันกลับมาสั่ง สายตาจับจ้องที่ริมฝีปากของคนงานใหม่ราวกับกำลังออกคำสั่งที่ต้องปฏิบัติตามอย่างไม่มีเงื่อนไข “ค่ะ?... มันจะดีเหรอคะ แทนว่าพี่จะดีกว่าไหมคะ” มายด์เสนออ้อมแอ้ม เพราะคิดว่าอายุของตนเองมากกว่าอีกฝ่ายอยู่หลายปี “ไม่ พลอยอยากให้แทนว่ามายด์” เด็กสาวกอดอก ยืนยันคำเดิมด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณพลอย... ถ้าคนอื่นได้ยินเข้าจะคิดว่าพี่ตีตัวเสมอนายนะคะ” มายด์พยายามอธิบายด้วยเหตุผล เพราะกลัวเรื่องกฎระเบียบของบ้าน “อย่าขัดได้ไหม” พลอยกดเสียงต่ำลง สายตาจ้องเขม็งคล้ายจะเริ่มอารมณ์เสียที่ถูกขัดใจ “ก็ได้ค่ะ” สุดท้ายมายด์ก็ต้องเป็นฝ่ายยอมศิโรราบให้ความเอาแต่ใจนั้นเพื่อตัดปัญหา “ถอดเสื้อผ้า” พลอยย้ำคำสั่งเดิมพลางชี้มาที่ชุดฟอร์มคนงานของมายด์ “เอ่อ... ไม่ดีมั้งคะ มายด์ไม่เคยอาบน้ำกับใครเลย เอาอย่างนี้ดีไหมคะ เดี๋ยวมายด์อาบให้คุณพลอยเองค่ะ” หญิงสาวร่างอวบพยายามต่อรอง ใบหน้าแดงซ่านด้วยความอายกึ่งประหม่าที่จะต้องมาเปลื้องผ้าต่อหน้าเด็กสาวรุ่นน้อง “หึหึ อายเหรอ” พลอยหัวเราะในลำคออย่างชอบใจเมื่อเห็นท่าทางประหม่าจนทำตัวไม่ถูกของคนงานใหม่ สายตาเจ้าเล่ห์ไล่มองร่างกายอวบอัดซ่อนรูปใต้ร่มผ้าอย่างนึกสนุก “ค่ะ” มายด์ยอมรับเสียงอ่อย ก้มหน้ามองพื้นเพื่อหลบสายตาซุกซนคู่จัดนั้น “งั้นรออยู่ข้างนอก เดี๋ยวเราอาบเอง” พลอยบอกปัด ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวใจของมายด์ที่ยังเต้นรัว “ค่ะ” มายด์ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่รอดตัวไปได้ในคราวนี้ แต่ในใจกลับยังรู้สึกหวั่น ๆ กับท่าทีแปลก ๆ ของคุณหนูพลอยอยู่ดีบทที่ 6 งอน💢 มื้อค่ำในวันนั้น บรรยากาศภายในคฤหาสน์หรูเต็มไปด้วยความตึงเครียด เมื่อคุณหนูพลอยไม่ยอมลงมาร่วมโต๊ะอาหารตามเวลาปกติ สาวใช้หลายคนผลัดกันขึ้นไปตามด้วยความหวาดหวั่น แต่กลับถูกเสียงตวาดลั่นไล่ตะเพิดกลับลงมาหมด แม้กระทั่งคนที่พยายามยกถาดอาหารขึ้นไปเสิร์ฟให้ถึงห้องนอน ก็ถูกคุณหนูตัวร้ายปัดจนถาดอาหารเททิ้งเลอะเทอะไม่เหลือชิ้นดี ท่าทางหัวเสียอย่างรุนแรงของคุณหนูทำเอาเหล่าแม่บ้านพากันส่ายหน้าด้วยความระอา ก่อนจะพร้อมใจกันหันมามองที่คนงานใหม่อย่างเธอเป็นตาเดียว “มายด์ เหลือแค่เธอคนเดียวแล้วละ คนอื่นเดินเข้าใกล้ห้องนอนก็โดนคุณพลอยไล่ตะเพิดออกมาหมดแล้ว” หัวหน้าแม่บ้านเอ่ยขึ้นพลางถอนหายใจยาว แววตาส่งความหวังทั้งหมดมาที่ร่างอวบ “แล้วมายด์จะรอดไหมล่ะคะป้า คนอื่นยังโดนขนาดนั้นเลย” มายด์ละล่ำละลักบอกด้วยความตื่นตระหนก หัวใจดวงน้อยเต้นรัวด้วยความกังวล เพราะรู้ดีแก่ใจว่าสาเหตุที่เด็กสาวอารมณ์ร้ายขนาดนี้เป็นเพราะใคร “เอาเถอะน่า ลองดูสักตั้ง เหลือเธอคนเดียวแล้วที่ยังไม่ได้ขึ้นไป” พี่สาวคนงานอีกคนช่วยคะยั้นคะยอพลางส่งถาดอาหารชุดใหม่มาใส่มืออวบ “ก็ได้ค่ะ…” มายด์จำใจรับคำสั้น ๆ เธอสูดหายใจเข
บทที่ 5 เพื่อพี่คนสวยขา ภายในห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมืองที่อบอวลไปด้วยไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศและเสียงเพลงบรรเลงคลอเบา ๆ พลอยเดินนำลิ่วพาร่างอวบอ้วนของมายด์แวะเข้าประตูนู้นออกประตูนี้อย่างสนุกสนาน ของใช้จำเป็นสารพัดสิ่ง ตั้งแต่ครีมบำรุงผิวเกรดพรีเมียม น้ำหอมกลิ่นละมุน ไปจนถึงเสื้อผ้าชุดลำลองเนื้อผ้าดี ถูกเลือกซื้ออย่างรวดเร็วตามอารมณ์เอาแต่ใจของคุณหนูตระกูลรวย จนเวลานี้สองมืออวบของมายด์ต้องคอยถือถุงกระดาษแบรนด์ดังพะรุงพะรังเต็มไปหมด “คุณพลอยคะ… มายด์ว่าของพวกนี้มันเยอะเกินไปแล้วค่ะ” มายด์เอ่ยท้วงขึ้นด้วยน้ำเสียงเกรงใจอย่างถึงที่สุด หญิงสาวร่างอวบหยุดเดินพลางก้มมองถุงในมือด้วยความรู้สึกอึดอัดใจ เธอเพิ่งมาทำงานได้ไม่ทันไรแต่กลับได้รับสิ่งของมากมายขนาดนี้จากคนเป็นเจ้านาย “เอาไปเถอะน่า ของจำเป็นทั้งนั้นแหละ” พลอยหันกลับมาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตามั่นใจและเอาแต่ใจฉายชัดเจน เธอไม่ได้รู้สึกเสียดายเงินทองเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย ขอแค่ได้ปรนเปรอคนตรงหน้าให้พึงพอใจก็พอ “ค่ะ…” มายด์รับคำเสียงอ่อย จำใจต้องสาวเท้าก้าวเดินตามหลังร่างเพรียวระหงไปตามโถงทางเดินกว้างขวางของห้างต่อ “ไปดูชุดชั้นใ
บทที่ 4 บนรถ🦪🔥 หลังจากทำความสะอาดและจัดกระเป๋านักเรียนเสร็จเรียบร้อย มายด์ก็เดินตามลงมาส่งคุณหนูพลอยขึ้นรถไปโรงเรียนเหมือนคนงานคนอื่น ๆ ทันทีที่รถหรูเคลื่อนตัวพ้นรั้วคฤหาสน์ หญิงสาวร่างอวบก็รีบสาวเท้าก้าวตรงไปยังห้องพักคนงานของตัวเองทันที เธอจัดการถอดชุดฟอร์มที่เปียกชื้นและอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวสวาททิ้งลงตะกร้า ก่อนจะก้าวเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายใหม่ สายน้ำเย็นฉ่ำช่วยลดทอนความร้อนรุ่มบนผิวกาย แต่กลับไม่สามารถลบเลือนความเสียวซ่านที่ยังฝังลึกในใจออกไปได้เลย ตลอดทั้งวัน มายด์พยายามก้มหน้าก้มตาทำงานบ้านตามหน้าที่ปกติเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง ทว่าเมื่อเวลาล่วงเลยไปจนใกล้ถึงช่วงเย็น ซึ่งเป็นเวลาเลิกเรียนของคุณหนูตัวร้าย หัวใจดวงน้อยก็เริ่มกลับมาเต้นผิดจังหวะด้วยความวิตกกังวลอีกครั้ง และความกลัวของเธอก็เป็นจริง เมื่อหัวหน้าแม่บ้านเดินแกมรีบเข้ามาหาเธอในห้องครัว “มายด์ เดี๋ยวแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วขึ้นรถไปกับตาสมนะ ไปรับคุณพลอยที่โรงเรียน” คำสั่งนั้นทำเอามายด์ชะงักมือจากผ้าเช็ดโต๊ะทันที ใบหน้าอวบอิ่มซีดเผือดลงเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก “เอ่อ… ทำไมมายด์ต้องไปด้วยล่ะคะป้า” มายด์
บทที่ 3 อาหารเช้า 🦪🔥 เพียงแค่วันแรกของการทำงาน มายด์ก็ถูกคุณหนูตัวร้ายล่วงเกินจนแทบเสียผู้เสียคน ภาพสัมผัสวาบหวามและเสียงดูดดึงนมจนล้นมือเมื่อวานที่ผ่านมายังคงตามมาหลอกหลอนจนสมองตื้อไปหมด หญิงสาวร่างอวบได้แต่ยืนเหม่อลอย ใบหน้าอวบอิ่มร้อนผ่าวและขึ้นสีแดงจัดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ในครัวหรูหรา กลิ่นเนยและขนมปังปิ้งอบอวลไปทั่ว แต่กลับไม่ได้ช่วยให้เธอหลุดพ้นจากความฟุ้งซ่านได้เลย “มายด์ เป็นอะไรน่ะ หน้าแดงเชียว ป่วยหรือเปล่า” เสียงของ ‘พี่แก้ว’ เพื่อนคนงานร่วมบ้านเอ่ยทักขึ้นด้วยความสงสัยและเป็นห่วง มายด์สะดุ้งน้อย ๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “เอ่อ… เปล่า ไม่ได้เป็นไร” มายด์ละล่ำละลักปฏิเสธ สายตาหลุกหลิกไม่กล้าสบตาทว่าหญิงสาวตรงหน้ากลับหวังดี ยื่นมือหมายจะเข้ามาแตะที่หน้าผากเพื่อตรวจวัดอุณหภูมิไข้ “ทำอะไรกัน!!!” เสียงตวาดแหลมสูงและเต็มไปด้วยความไม่พอใจของพลอยดังลั่นขึ้นมาจากทางประตูครัวทันที ทำเอาคนงานทั้งสองคนสะดุ้งตัวโยน “เอ่อ… ไม่มีอะไรค่ะคุณหนู แก้วแค่เห็นมายด์หน้าแดง ๆ เล
บทที่ 2 ขอดูดหน่อย🍼🔥 เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมกับไอละอองน้ำอุ่นที่โชยออกมาลอยอบอวลในอากาศ พลอยเดินก้าวออกมาโดยมีเพียงผ้าขนหนูผืนนุ่มพันรอบอก ร่างกายเพรียวบางขาวจัดมีหยดน้ำเกาะพราวตามผิวเนียน มายด์ที่ยืนรออยู่ข้างเตียงกว้างรีบขยับตัวเข้ามายืนนอบน้อมพร้อมก้มหน้าลงต่ำทันทีตามสัญชาตญาณ ทว่าสายตาเจ้าเล่ห์ของคุณหนูตัวเล็กกลับจับจ้องไปที่เนินเนื้ออวบอัดที่ดันเสื้อฟอร์มคนงานจนแน่นตึงอย่างไม่วางตา “มายด์หน้าอกเท่าไหร่” คำถามขวานผ่าซากที่หลุดออกมาจากปากเด็กสาว ทำเอาคนงานใหม่ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าอวบอิ่มร้อนผ่าวขึ้นมาจนถึงใบหู “เอ่อ… จำเป็นต้องบอกด้วยเหรอคะคุณพลอย” มายด์ละล่ำละลักถามกลับเสียงแผ่ว พลางขยับมือขึ้นมาประสานกันไว้ข้างหน้าคล้ายจะช่วยบดบังทรวดทรงอวบใหญ่ของตัวเองด้วยความประหม่า “อยากรู้ บอกหน่อยไม่ได้หรือไง” พลอยสาวเท้าก้าวเข้าไปหาจนระยะห่างลดน้อยลง สายตาคมกริบไล่มองหน้าอกหน้าใจของร่างอวบอย่างเปิดเผยและเอาแต่ใจ “สี่สิบหกค่ะ…” มายด์จำใจต้องกระซิบตอบเสียงเบาราวกับยุงบิน เธอก้มหน้าชิดอกด้วยความอายจัดจนไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า “อืม… เต็มไม้เต็มมือดี” พลอยพึมพำในลำคอ ส
บทที่ 1 คนงานใหม่ คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลมหาเศรษฐีประจำย่านนี้ เป็นที่โจษจันกันในหมู่คนหางานว่าไม่ต่างอะไรกับแดนนรกสำหรับคนรับใช้ ข่าวลือหนาหูเรื่องคนงานเก่าที่พากันลาออกเป็นว่าเล่นชวนให้ใครต่อใครพากันส่ายหน้า สาเหตุหลักไม่ใช่เพราะงานหนัก แต่เป็นเพราะความเอาแต่ใจและอารมณ์เหวี่ยงวีนของ “คุณหนูพลอย” ลูกสาวเจ้าของบ้านที่พร้อมจะระเบิดอารมณ์และตวาดใส่ทุกคนโดยไม่เลือกหน้าแม้จะสะดุดใจกับคำเตือนเหล่านั้น แต่สำหรับ “มายด์” เธอไม่มีทางเลือกมากนัก ในใจของหญิงสาววัยยี่สิบห้าปีมีแต่ภาพของแม่ที่นอนป่วยซมอยู่ที่บ้าน ความจำเป็นเรื่องค่ารักษาพยาบาลบีบคั้นให้เธอต้องก้าวข้ามความกลัว เพราะที่นี่ให้ค่าจ้างสูงถึงหลักหลายหมื่นบาท และหากผ่านงานครบสามเดือนก็จะได้เงินพิเศษเพิ่มขึ้นอีก เงินจำนวนนี้เปลี่ยนชีวิตครอบครัวเธอได้เลย ต่อให้คนรอบข้างจะเตือนด้วยความหวังดีว่าคุณหนูคนนี้ร้ายกาจแค่ไหน มายด์ก็บอกตัวเองซ้ำ ๆ ในใจว่าจะต้องอดทนให้ถึงที่สุด “คิดว่าจะทำไหวไหม”เสียงเข้มของหัวหน้าแม่บ้านเอ่ยถามขึ้น ทำลายความเงียบระหว่างที่กำลังพาร่างอวบอ้วนของมายด์เดินสำรวจไปตามโถงทางเดินกว้างขวางของบ้าน “ไหวค่ะ มายด์ทำได้แ







