LOGINบทที่ 6 งอน💢 มื้อค่ำในวันนั้น บรรยากาศภายในคฤหาสน์หรูเต็มไปด้วยความตึงเครียด เมื่อคุณหนูพลอยไม่ยอมลงมาร่วมโต๊ะอาหารตามเวลาปกติ สาวใช้หลายคนผลัดกันขึ้นไปตามด้วยความหวาดหวั่น แต่กลับถูกเสียงตวาดลั่นไล่ตะเพิดกลับลงมาหมด แม้กระทั่งคนที่พยายามยกถาดอาหารขึ้นไปเสิร์ฟให้ถึงห้องนอน ก็ถูกคุณหนูตัวร้ายปัดจนถาดอาหารเททิ้งเลอะเทอะไม่เหลือชิ้นดี ท่าทางหัวเสียอย่างรุนแรงของคุณหนูทำเอาเหล่าแม่บ้านพากันส่ายหน้าด้วยความระอา ก่อนจะพร้อมใจกันหันมามองที่คนงานใหม่อย่างเธอเป็นตาเดียว “มายด์ เหลือแค่เธอคนเดียวแล้วละ คนอื่นเดินเข้าใกล้ห้องนอนก็โดนคุณพลอยไล่ตะเพิดออกมาหมดแล้ว” หัวหน้าแม่บ้านเอ่ยขึ้นพลางถอนหายใจยาว แววตาส่งความหวังทั้งหมดมาที่ร่างอวบ “แล้วมายด์จะรอดไหมล่ะคะป้า คนอื่นยังโดนขนาดนั้นเลย” มายด์ละล่ำละลักบอกด้วยความตื่นตระหนก หัวใจดวงน้อยเต้นรัวด้วยความกังวล เพราะรู้ดีแก่ใจว่าสาเหตุที่เด็กสาวอารมณ์ร้ายขนาดนี้เป็นเพราะใคร “เอาเถอะน่า ลองดูสักตั้ง เหลือเธอคนเดียวแล้วที่ยังไม่ได้ขึ้นไป” พี่สาวคนงานอีกคนช่วยคะยั้นคะยอพลางส่งถาดอาหารชุดใหม่มาใส่มืออวบ “ก็ได้ค่ะ…” มายด์จำใจรับคำสั้น ๆ เธอสูดหายใจเข
บทที่ 5 เพื่อพี่คนสวยขา ภายในห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมืองที่อบอวลไปด้วยไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศและเสียงเพลงบรรเลงคลอเบา ๆ พลอยเดินนำลิ่วพาร่างอวบอ้วนของมายด์แวะเข้าประตูนู้นออกประตูนี้อย่างสนุกสนาน ของใช้จำเป็นสารพัดสิ่ง ตั้งแต่ครีมบำรุงผิวเกรดพรีเมียม น้ำหอมกลิ่นละมุน ไปจนถึงเสื้อผ้าชุดลำลองเนื้อผ้าดี ถูกเลือกซื้ออย่างรวดเร็วตามอารมณ์เอาแต่ใจของคุณหนูตระกูลรวย จนเวลานี้สองมืออวบของมายด์ต้องคอยถือถุงกระดาษแบรนด์ดังพะรุงพะรังเต็มไปหมด “คุณพลอยคะ… มายด์ว่าของพวกนี้มันเยอะเกินไปแล้วค่ะ” มายด์เอ่ยท้วงขึ้นด้วยน้ำเสียงเกรงใจอย่างถึงที่สุด หญิงสาวร่างอวบหยุดเดินพลางก้มมองถุงในมือด้วยความรู้สึกอึดอัดใจ เธอเพิ่งมาทำงานได้ไม่ทันไรแต่กลับได้รับสิ่งของมากมายขนาดนี้จากคนเป็นเจ้านาย “เอาไปเถอะน่า ของจำเป็นทั้งนั้นแหละ” พลอยหันกลับมาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตามั่นใจและเอาแต่ใจฉายชัดเจน เธอไม่ได้รู้สึกเสียดายเงินทองเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย ขอแค่ได้ปรนเปรอคนตรงหน้าให้พึงพอใจก็พอ “ค่ะ…” มายด์รับคำเสียงอ่อย จำใจต้องสาวเท้าก้าวเดินตามหลังร่างเพรียวระหงไปตามโถงทางเดินกว้างขวางของห้างต่อ “ไปดูชุดชั้นใ
บทที่ 4 บนรถ🦪🔥 หลังจากทำความสะอาดและจัดกระเป๋านักเรียนเสร็จเรียบร้อย มายด์ก็เดินตามลงมาส่งคุณหนูพลอยขึ้นรถไปโรงเรียนเหมือนคนงานคนอื่น ๆ ทันทีที่รถหรูเคลื่อนตัวพ้นรั้วคฤหาสน์ หญิงสาวร่างอวบก็รีบสาวเท้าก้าวตรงไปยังห้องพักคนงานของตัวเองทันที เธอจัดการถอดชุดฟอร์มที่เปียกชื้นและอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวสวาททิ้งลงตะกร้า ก่อนจะก้าวเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายใหม่ สายน้ำเย็นฉ่ำช่วยลดทอนความร้อนรุ่มบนผิวกาย แต่กลับไม่สามารถลบเลือนความเสียวซ่านที่ยังฝังลึกในใจออกไปได้เลย ตลอดทั้งวัน มายด์พยายามก้มหน้าก้มตาทำงานบ้านตามหน้าที่ปกติเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง ทว่าเมื่อเวลาล่วงเลยไปจนใกล้ถึงช่วงเย็น ซึ่งเป็นเวลาเลิกเรียนของคุณหนูตัวร้าย หัวใจดวงน้อยก็เริ่มกลับมาเต้นผิดจังหวะด้วยความวิตกกังวลอีกครั้ง และความกลัวของเธอก็เป็นจริง เมื่อหัวหน้าแม่บ้านเดินแกมรีบเข้ามาหาเธอในห้องครัว “มายด์ เดี๋ยวแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วขึ้นรถไปกับตาสมนะ ไปรับคุณพลอยที่โรงเรียน” คำสั่งนั้นทำเอามายด์ชะงักมือจากผ้าเช็ดโต๊ะทันที ใบหน้าอวบอิ่มซีดเผือดลงเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก “เอ่อ… ทำไมมายด์ต้องไปด้วยล่ะคะป้า” มายด์
บทที่ 3 อาหารเช้า 🦪🔥 เพียงแค่วันแรกของการทำงาน มายด์ก็ถูกคุณหนูตัวร้ายล่วงเกินจนแทบเสียผู้เสียคน ภาพสัมผัสวาบหวามและเสียงดูดดึงนมจนล้นมือเมื่อวานที่ผ่านมายังคงตามมาหลอกหลอนจนสมองตื้อไปหมด หญิงสาวร่างอวบได้แต่ยืนเหม่อลอย ใบหน้าอวบอิ่มร้อนผ่าวและขึ้นสีแดงจัดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ในครัวหรูหรา กลิ่นเนยและขนมปังปิ้งอบอวลไปทั่ว แต่กลับไม่ได้ช่วยให้เธอหลุดพ้นจากความฟุ้งซ่านได้เลย “มายด์ เป็นอะไรน่ะ หน้าแดงเชียว ป่วยหรือเปล่า” เสียงของ ‘พี่แก้ว’ เพื่อนคนงานร่วมบ้านเอ่ยทักขึ้นด้วยความสงสัยและเป็นห่วง มายด์สะดุ้งน้อย ๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “เอ่อ… เปล่า ไม่ได้เป็นไร” มายด์ละล่ำละลักปฏิเสธ สายตาหลุกหลิกไม่กล้าสบตาทว่าหญิงสาวตรงหน้ากลับหวังดี ยื่นมือหมายจะเข้ามาแตะที่หน้าผากเพื่อตรวจวัดอุณหภูมิไข้ “ทำอะไรกัน!!!” เสียงตวาดแหลมสูงและเต็มไปด้วยความไม่พอใจของพลอยดังลั่นขึ้นมาจากทางประตูครัวทันที ทำเอาคนงานทั้งสองคนสะดุ้งตัวโยน “เอ่อ… ไม่มีอะไรค่ะคุณหนู แก้วแค่เห็นมายด์หน้าแดง ๆ เล
บทที่ 2 ขอดูดหน่อย🍼🔥 เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมกับไอละอองน้ำอุ่นที่โชยออกมาลอยอบอวลในอากาศ พลอยเดินก้าวออกมาโดยมีเพียงผ้าขนหนูผืนนุ่มพันรอบอก ร่างกายเพรียวบางขาวจัดมีหยดน้ำเกาะพราวตามผิวเนียน มายด์ที่ยืนรออยู่ข้างเตียงกว้างรีบขยับตัวเข้ามายืนนอบน้อมพร้อมก้มหน้าลงต่ำทันทีตามสัญชาตญาณ ทว่าสายตาเจ้าเล่ห์ของคุณหนูตัวเล็กกลับจับจ้องไปที่เนินเนื้ออวบอัดที่ดันเสื้อฟอร์มคนงานจนแน่นตึงอย่างไม่วางตา “มายด์หน้าอกเท่าไหร่” คำถามขวานผ่าซากที่หลุดออกมาจากปากเด็กสาว ทำเอาคนงานใหม่ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าอวบอิ่มร้อนผ่าวขึ้นมาจนถึงใบหู “เอ่อ… จำเป็นต้องบอกด้วยเหรอคะคุณพลอย” มายด์ละล่ำละลักถามกลับเสียงแผ่ว พลางขยับมือขึ้นมาประสานกันไว้ข้างหน้าคล้ายจะช่วยบดบังทรวดทรงอวบใหญ่ของตัวเองด้วยความประหม่า “อยากรู้ บอกหน่อยไม่ได้หรือไง” พลอยสาวเท้าก้าวเข้าไปหาจนระยะห่างลดน้อยลง สายตาคมกริบไล่มองหน้าอกหน้าใจของร่างอวบอย่างเปิดเผยและเอาแต่ใจ “สี่สิบหกค่ะ…” มายด์จำใจต้องกระซิบตอบเสียงเบาราวกับยุงบิน เธอก้มหน้าชิดอกด้วยความอายจัดจนไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า “อืม… เต็มไม้เต็มมือดี” พลอยพึมพำในลำคอ ส
บทที่ 1 คนงานใหม่ คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลมหาเศรษฐีประจำย่านนี้ เป็นที่โจษจันกันในหมู่คนหางานว่าไม่ต่างอะไรกับแดนนรกสำหรับคนรับใช้ ข่าวลือหนาหูเรื่องคนงานเก่าที่พากันลาออกเป็นว่าเล่นชวนให้ใครต่อใครพากันส่ายหน้า สาเหตุหลักไม่ใช่เพราะงานหนัก แต่เป็นเพราะความเอาแต่ใจและอารมณ์เหวี่ยงวีนของ “คุณหนูพลอย” ลูกสาวเจ้าของบ้านที่พร้อมจะระเบิดอารมณ์และตวาดใส่ทุกคนโดยไม่เลือกหน้าแม้จะสะดุดใจกับคำเตือนเหล่านั้น แต่สำหรับ “มายด์” เธอไม่มีทางเลือกมากนัก ในใจของหญิงสาววัยยี่สิบห้าปีมีแต่ภาพของแม่ที่นอนป่วยซมอยู่ที่บ้าน ความจำเป็นเรื่องค่ารักษาพยาบาลบีบคั้นให้เธอต้องก้าวข้ามความกลัว เพราะที่นี่ให้ค่าจ้างสูงถึงหลักหลายหมื่นบาท และหากผ่านงานครบสามเดือนก็จะได้เงินพิเศษเพิ่มขึ้นอีก เงินจำนวนนี้เปลี่ยนชีวิตครอบครัวเธอได้เลย ต่อให้คนรอบข้างจะเตือนด้วยความหวังดีว่าคุณหนูคนนี้ร้ายกาจแค่ไหน มายด์ก็บอกตัวเองซ้ำ ๆ ในใจว่าจะต้องอดทนให้ถึงที่สุด “คิดว่าจะทำไหวไหม”เสียงเข้มของหัวหน้าแม่บ้านเอ่ยถามขึ้น ทำลายความเงียบระหว่างที่กำลังพาร่างอวบอ้วนของมายด์เดินสำรวจไปตามโถงทางเดินกว้างขวางของบ้าน “ไหวค่ะ มายด์ทำได้แ







