ตอนที่7 สาวใช้ผู้ทรยศ

จวนแม่ทัพตะวันตก

         สามวันถัดมา ณ เรือนมู่เสวี่ย

หลังม่านบางสีหวาน ร่างที่หลับมากว่าสามวัน เริ่มที่จะขยับเปลือกตา ใบหน้างามที่ยังคงซีดเผือด สะบัดไปมา ราวกับอยากจะตื่นจากฝันร้ายนั้น ให้ได้เสียที เฮือก! ร่างงามทะลึ่งพรวดลุกขึ้นนั่ง หอบจนตัวโยน สรุปแล้วเธอฝันร้าย หรือทุกอย่างคือเรื่องจริงกันแน่

แต่ก่อนที่จะคิดว่านี่คือความฝัน จวิ๋นมู่ก้มมองมือของตัวเอง เธอไม่ได้ฝันแล้วล่ะ! ตอนนี้เธออยู่ในร่างของคุณหนูสกุลหลิน ที่ตายด้วยโรคหัวใจ ตอนที่ถูกไล่ล่าอยู่ในป่า ถึงจะเจ็บป่วยแต่ก็ใจเด็ดไม่น้อย อีกทั้งยังรู้คิดแยกแยะถูกผิด สมกับที่ได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี

“โปรดเชื่อบ่าวนะเจ้าคะ บ่าวมิได้คิดร้ายต่อคุณหนูเลยนะเจ้าคะ”

เสียงร้องที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ดังลอดเข้ามาให้ได้ยิน หญิงสาวค่อยๆ ที่จะขยับตัวไปนั่งยังขอบเตียง ก่อนจะหย่อนเท้าลงไปวางบนพื้นอันเยียบเย็น อาการสั่นน้อยๆ นี่บอกได้เลยว่าร่างกายนี้สุดแสนจะอ่อนแรงเหลือเกิน ไม่ว่าจะต้องคลานไป เธอก็จะต้องออกไปสะสางแทนเจ้าของร่างนี้ให้เรียบร้อย

นี่คือยุคแห่งอำนาจ ใครรักษาเอาไว้ได้มั่น ชีวิตก็จะยังหายใจอยู่ไปได้อีกยาวนาน ในเมื่อสวรรค์เลือกที่จะให้เธอตื่นมาอีกครั้ง เธอก็ต้องรักษาอำนาจที่พึงมีเอาไว้ให้มั่น ไม่อย่างนั้นมีตายรอบสองแน่นอน

“ขาบ้านี่...ก็ไม่เป็นใจเลยจริงๆ”

หญิงสาวบ่นพึมพำ ในตอนที่ลุกขึ้น แล้วขาเล็กเรียวมันสั่น และสุดท้ายเธอก็ต้องกลับลงมานั่งที่เดิม ทว่าเธอยังไม่ยอมแพ้ หญิงสาวยันตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ก่อนจะพยายามก้าวไปทีละก้าว พร้อมกับลุ้นไปด้วย ว่าตัวเองจะล้มหัวทิ่มหรือไม่ อ๊ะ! เกือบไปแล้ว หญิงสาวอุทานอยู่ในใจ ตอนที่ทุ่มแรงพุ่งไปเกาะที่ขอบประตูเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่หน้าเธอจะทิ่มลงกับพื้นห้อง

จวิ๋นมู่ค่อยๆ ยื่นหน้าออกไปมองยังนอกประตู ภาพที่เธอเห็นคือชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ยืนหันหลังให้เธออยู่ และมีหญิงสาวในชุดสีเขียว นั่งคุกเข่าร้องขอชีวิตอยู่อย่างน่าเวทนา แต่นั่นมันสำหรับคนเขลา ไม่ใช่เธอที่เข้าใจทุกอย่างชัดเจน จากความทรงจำเจ้าของร่าง ถึงแม้ในความทรงจำสุดท้าย จะไม่ได้บอกว่าใครที่ทำให้เจ้าของร่างตาย แต่มันชัดเจนอยู่แล้ว ถ้ามองตามหลักความเป็นจริง สาวใช้คือคนที่น่าสงสัยเป็นอันดับแรก จวิ๋นมู่หลับตาลง เพื่อทบทวนความสัมพันธ์ ระหว่างเจ้าของร่างและพี่ชาย รวมถึงสำเนียงที่ใช่สื่อสาร

“หากเจ้ามิได้คิดร้ายต่อข้า ไยจึงมีเพียงเจ้าที่ปลอดภัย”

เมื่อครู่ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามออกไป เธอได้ยินหมดแล้วว่าผู้คุ้มกันได้ตายทั้งหมด เจ้าของร่างก็หาได้รอดชีวิต แต่สาวใช้ข้างกายกลับไร้แม้แต่รอยขีดข่วน เธอมาจากโลกที่ไว้ใจใครยาก ไม่มีทางเชื่อว่าสาวใช้จะไม่คิดร้าย ลืมร่มแค่อันเดียว จะวิ่งกลับไปเอาทำไม ในเมื่อไม่ได้ใช้เสียหน่อย ใครจะบ้ากางร่มในป่ากัน

“น้องพี่! เจ้าฟื้นแล้ว ไปตามท่านหมอมาเร็วเข้า”

หลินเสวี่ยหลง รีบสาวเท้ายาวๆ กลับไปประคองน้องสาว หวังจะพานางกลับเข้าไปในห้อง แต่หญิงกลับวางมือแตะที่แขนพี่ชายเบาๆ เพื่อห้ามเขามิให้พานางเข้าไป ตราบใดที่จัดการเรื่องตรงหน้าไม่จบ ก็ไม่ควรมอบโอกาสให้คนร้ายมีช่องทางแก้ตัว

“น้องอยากสะสางให้จบเจ้าค่ะ”

         “ได้”

         ชายหนุ่มช้อนอุ้มร่างน้องสาว เดินไปยังลานหน้าเรือน เพื่อให้น้องสาวที่เป็นผู้ประสบเหตุ ได้สางตามที่นางต้องการ

         “คุณหนู บ่าวหาได้คิดร้ายต่อคุณหนูเลยนะเจ้าคะ”

         สาวใช้พยายามที่จะคลานเข้ามาหาหญิงสาว ทว่าชายหนุ่มเบี่ยงกายหลบ มิให้มือสกปรกนั้น ได้แตะแม้แต่ชายเสื้อของคนเป็นน้อง

         “ข้าวางใจในตัวเจ้ากว่าผู้ใด ไยจึงได้ทำเช่นนี้เล่า”

หญิงสาวเอ่ยกับสาวใช้ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง เจ้าของร่างรักในตัวของสาวใช้ ประหนึ่งพี่น้อง แต่กลับได้รับผลตอบแทนความรู้สึกนั้น ด้วยการถุกหักหลัง

         “บ่าวมิได้ทำอันใดเลยนะเจ้าคะ” สาวใช้ยังคงยืนกรานว่าตนเอง มิได้กระทำสิ่งใดต่อผู้เป็นนนาย

         “หากเป็นเมื่อก่อนข้าจะเชื่อคำเจ้า แต่ครั้งนี้คงยากที่ข้าจะคิดเช่นนั้น ใช่ว่าข้าไม่บอกแก่เจ้า ว่าค่อยกลับไปเอาร่มในภายหลัง อีกทั้งคนที่เร้าหรือข้า ให้พาไปชมน้ำตกหลังอารามก็เป็นเจ้า แต่เมื่อเกิดเรื่องกลับมีเพียงข้ากับผู้คุ้มกันเท่านั้น ที่ตกอยู่ในอันตราย ส่วนตัวเจ้าเล่าไปอยู่ที่ใดมา”

         “บ่าวก็อยู่ในอารามย่างไรเล่าเจ้าคะ”

         “หึๆ เจ้าสร้างพยานได้ดี แต่เจ้าพลาดตรงที่ลืมนึกไป ว่าสกุลหลินคือสกุลทหาร การหาข่าวนับเป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่งนัก คนผู้นั้นให้เจ้ามากเลยหรือ มากเสียจนเจ้ากล้าหักหลังข้าที่เติบโตมาด้วยกันได้”

         จวิ๋นมู่ข่มกลั้นความเหนื่อยหอบเอาไว้ เพื่อที่จะจัดการให้จบ แน่นอนว่าถ้าพี่ชายหรือบิดาลงมมือ ความตายมันจะเป็นคำตอบทั้งหมด ถ้าแบบนั้นมันสบายเกินไป

         “ให้บ่าวสาบานที่ไหนก็ได้เจ้าค่ะ บ่าวหาได้เอาใจออกห่างจากคุณหนูไม่”

         “เก็บคำสาบานของเจ้า ไปแก้ต่างให้กับตนเองในยมโลกเถิด”

         ประหนึ่งสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจ เมื่อนายสาวนอกจากจะไม่เชื่อใจแล้ว ยังหมายให้ตนเองตายไปเสีย

         “ไยคุณหนูจึงแล้งน้ำใจนักเล่า” สาวใช้ถึงกับตัดพ้อผู้เป็นนาย ที่ไม่ใยดีต่อนาง

         “พี่ใหญ่ หากผู้คุ้มกันตายด้วยยาพิษ เช่นนั้นก็ควรไปหายังผู้ที่มีมันในครอบครอง มิดีกว่าหรือเจ้าคะ”

         หญิงสาวไม่ได้ตอบโต้คำของสาวใช้ แต่เลือกที่จะชี้แนะพี่ชาย ให้ไปค้นหายาพิษ จากที่พักของสาวใช้แทน อาจเพราะความร้อนใจพี่ชายจึงมองข้ามเรื่องนี้ไป จะลงมือทรมานไปก็เท่านั้น สาวใช้ของนางอาจไม่ได้ทำเพราะเงิน อย่างที่นางแสร้งหยั่งเชิงไป แต่ต้องมีเบื้องลึกที่มากกว่านั้น

         “ไปค้นห้องนาง!”

         ชายหนุ่มสั่งการเสียงกร้าว ก่อนจะพาน้องสาวกลับเข้าไปในเรือน เมื่อเห็นแล้วว่าท่านหมอ รวมถึงพ่อแม่กำลังมุ่งตรงมาที่เรือน

         “เจ้าไม่น่าออกไปเลย” `ชายหนุ่มทัดทานน้องสาว ด้วยความเป็นห่วง มิอยากให้นางต้องแดดลมมากนัก

         “ข้าแค่อยากเห็นหน้านาง และดูให้มั่นใจ ว่ามิได้เข้าใจผิดจนกลายเป็นปรักปรำนางเจ้าค่ะ”

         หลินเสวี่ยหลง วางน้องสาวลงบนเตียง ก่อนจะค่อยๆ ยกขาของนางขึ้นวางราวบนเตียงอย่างเบามือ น้องสาวที่เขาเลี้ยงมาตั้งแต่เป็นทารก มีหรือเขาจะไม่ร้อนใจเมื่อนางบาดเจ็บเยี่ยงนี้

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

         “พี่เข้าใจเจ้า” ชายหนุ่มเอ่ยกับน้องสาว ด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน

         “ลูกแม่/ลูกพ่อ”

ท่านแม่ทัพหลินพร้อมภรรยา ต่างพากันวิ่งเข้ามาหาบุตรสาว ด้วยความห่วงใยอย่างที่สุด นั่นทำให้หญิงสาวถึงกับน้ำตารื่นขึ้นมาในทันใด เจ้าของร่างจะเจ็บปวดแค่ไหน ที่ต้องจากพ่อแม่พี่ชาย ที่รักนางประหนึ่งแก้วตาดวงใจ