ตอนที่1

เมื่อครั้งวัยเยาว์

...จวนแม่ทัพสวี...

“เจ้าพานายน้อยออกไปเดี๋ยวนี้ เร็ว!”

“ไม่นะนายท่าน ข้าจะทิ้งให้ท่านสู้รบเพียงคนเดียวไม่ได้!”

“หนิงอันเจ้าต้องฟังข้า หากเจ้าอยู่ต่อไปก็รั้งแต่จะตายทั้งหมดเราจะไม่เหลือใครทั้งนั้น หากเจ้าพาแค่นายน้อยของเจ้าไปจากที่นี้แล้วรีบไปหาแม่ทัพอี๋เฉินที่ชายแดนเหนือให้เร็วที่สุดทัพทมิฬก็จะยังคงอยู่”

ใบหน้านิ่งขรึมของผู้เป็นนายที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเลือดและบาดแผลจากคมดาบจ้องมองมาที่เค้า นายของหนิงอันที่บัดนี้ดูจะเริ่มหมดเรี่ยวแรงแล้ว ‘พวกเค้าเริ่มหมดหนทางที่จะสู้’ ตอนนี้ทำได้เพียงแค่ต้องส่งคนที่ตนรักให้หนีออกไปให้พ้นจากที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด

ใบหน้าหยาบที่เต็มไปด้วยหนวดเครามองไปยังภรรยาผู้เป็นที่รักของเค้า และบุตรชายเพียงหนึ่งเดียว เค้าเสียใจที่ไม่สามารถปกป้องครอบครัวตนเองได้

“ท่านพี่ข้าจะไม่หนีไปไหนทั้งสิ้น หากตาย เราจะตายด้วยกัน” ดวงหน้างามมองสบตากันกับสามีผู้เป็นที่รักของนาง ดวงตาที่แน่วแน่นี้บอกให้รู้ว่ายังไงเธอก็จะไม่มีทางทิ้งสามีแล้วหนีไปแน่

“ใช่ท่านพ่อ ข้าจะสู้ไปกับท่าน เราจะไม่หนีไปไหนทั้งสิ้น” เสียงเล็กจ้อยแต่หนักแน่นของเด็กชายตัวน้อย ที่ร้องออกมาว่าเค้าพร้อมสู้นั้นทำเอาพ่อของเค้าหรือแม่ทัพตงหยาง ถึงกับน้ำตาคลอขึ้นมาทันที ลูกของเค้าช่างกล้าหาญยิ่งนัก

“ฟังพ่อนะจื่อหยวนเจ้าต้องไป! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป หากภายภาคหน้าเจ้าได้เป็นแม่ทัพใหญ่แล้วละก็ เจ้าค่อยกลับมาก็ไม่สาย” แม่ทัพตงหยางพูดขึ้นอย่างหนักแน่นเพื่อให้ลูกชายของตนยอมหนีออกไปจากที่แห่งนี้อย่างรวดเร็วก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้

“ไม่! หากไม่มีท่านและท่านแม่ข้าจะอยู่ไปเพื่อสิ่งใด” เสียงน้อยเปล่งออกมาอย่างเข้มแข็ง แต่ดวงตากลับไหวระริก หยาดน้ำตาเอ่อคลอออกมาแต่คนตัวเล็กก็ใช้มือปาดออก เค้าจะไม่ยอมให้น้ำตาที่อ่อนแอนี้ไหลออกมาแน่

“อยู่แทนพ่อและแม่ของเจ้า และทัพทมิฬที่ต้องการให้เจ้าปกป้อง”

“ลูกแม่ เจ้าจงมีชีวิตอยู่ต่อให้ดีอย่าได้หวนกลับมาที่นี้อีก” คนเป็นแม่เอ่ยออกมาพลางกำมือหยาบของผู้ที่นางเลือกที่จะเป็นตายไปพร้อมกัน

แม่ทัพตงหยางหันมาเอ่ยกับหนิงอันที่เปรียบเสมือนกับญาติของตนและยังเป็นมือขวาของเค้าด้วย“นี่คือคำสั่งของแม่ทัพ เจ้าจงพาจื่อหยวนออกไปจากที่แห่งนี้ และดูแลเค้าให้ดีภายภาคหน้าจื่อหยวนจะเป็นผู้นำต่อจากข้า”

“ท่านแม่ทัพ”

แม่ทัพตงหยางยื่นกล่องสี่เหลี่ยมใบเล็กออกมาด้านหน้า “นี่คือตราคำสั่ง เจ้าจงเก็บไว้เพื่อภายหน้าเจ้าจะต้องใช้มัน”

“ข้าน้อยรับคำสั่งท่านแม่ทัพ!” หนิงอันยื่นมือไปเก็บกล่องตราคำสั่งจากผู้เป็นนาย

“รีบไป!”

“ท่านพ่อ...”

“ไป!!”

“ขอรับนายท่าน”

หนิงอันค้อมศรีษะน้อมรับคำสั่งครั้งสุดท้ายของคนเป็นนายแล้วจึงอุ้มเด็กชายวัยเจ็ดขวบออกไปพร้อมกับทหารติดตามมือดีอีกจำนวนหนึ่ง

“ท่านพ่อสักวันข้าจะกลับมา กลับมาฆ่าพวกมันให้สิ้น!!”

เสียงเด็กชายตัวน้อยร้องเสียงดังก้องไปทั่ว คนเป็นพ่อและแม่ได้แต่มองตาม หวังเพียงลูกชายของเค้าจะปลอดภัยจากเหตุการณ์ครั้งนี้ไปได้

สองสามีภรรยามองสบตากันและเดินออกจากเรือนของตนเพื่อออกไปเผชิญกับกองทัพที่อยู่ด้านนอกจวน

ซึ่งเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็เกิดจากคนที่ตนไว้ใจและคอยปกป้องมาตลอด คนสนิทของเค้านามเฉินมู่คือผู้ที่ทรยศเค้าเพียงเพื่อตำแหน่งในราชสำนักเพียงเท่านั้น และที่หน้าเจ็บใจไปกว่านั้นคือชาวบ้านและแคว้นที่เค้ารักและเชิดชูหนักหนากลับประนามว่าเค้ากบฏ!

“ในที่สุดท่านก็ยอมโผล่หัวออกมาสักทีท่านแม่ทัพตงหยาง 

“เจ้ามันคนเนรคุณจริงๆ คิดเหรอว่าราชสำนักจะกล้าใช่เจ้าต่อ เจ้าที่เติบใหญ่มากับข้ายังกล้าเนรคุณได้ หึ! มันหน้าขันซะจริง”

เฉินมู่มีอาการหน้าเสียขึ้นมาเล็กน้อยแต่มีหรือคนอย่างเค้าจะยอมเสียหน้า “ท่านไม่ต้องพูดมาก ถึงท่านจะเป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นแต่ยังไงเสีย วันนี้ท่านก็ต้องตาย5555”

“ได้! ตัวข้าไม่เคยกลัวความตาย ขอเพียงวันนี้ข้าเด็ดหัวเจ้าได้ข้าก็สมใจมากแล้วละ” แม่ทัพตงหยางกล่าวจบก็หันไปสบตากับภรรยาผู้ที่พร้อมจะไปกับเค้าทุกที่และทหารกล้าทุกคนที่ไม่เคยมีท่าทีว่าจะหนีเพียงเอาตัวรอด ทั้งที่รู้ว่ายังไงวันนี้ทุกคนที่อยู่ ณ จวนแห่งนี่ต้องตายแน่ แต่ทุกคนก็พร้อมที่จะสู้ไปกับเค้า

“ลุย!!”

“บุก!!”

ทั้งสองฝั่งเผชิญหน้ากัน ต่างคนต่างถืออาวุธคู่กายที่ตนใช้ การที่ทั้งสองสู้รบกันทำให้เกิดการสูญเสียไม่น้อย

การปิดล้อมจวนครั้งนี่ย่อมมีผู้อยู่เบื่องหลังมากมาย เพราะทุกคนต่างก็เพียงหวังแค่ผลประโยชน์ส่วนตน ใครที่คิดขวางก็มักจะลงเอยด้วยการฆ่า อย่างจวนแม่ทัพใหญ่นี้ก็ไม่เว้น! หากเพียงพลาดไปก้าวเดียวทุกคนก็จะล้มแบบไม่มีแผ่นดินกลบหน้า...

..............

...ราชวังต้าเยียน...

โถงประชุมใหญ่

ทุกคนเสียงดังเอะอะโวยวายกันเสียงดังไปทั่วทั้งโถงประชุมโดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าฝ่าบาทได้เสด็จออกมาแล้ว

“ทุกคนเงียบ!” ขันทีข้างพระองค์เอ่ยออกมาทุกคนจึงเริ่มเงียบเสียงลง

“ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆปี” ทุกคนย่อตัวนั่งลงพร้อมก้มหัวถวายความเคารพให้แก่ฝ่าบาท

“ทุกคนลุกขึ้นเถิด แอ๊ะๆ”

“ฝ่าบาททรงเป็นอะไรไหมพะยะคะ”

“ไม่! เราไปเป็นอะไร ไหนท่านมหาเสนาบดีรายงานเรื่องแม่ทัพตงหยางสิ”

“พะยะคะ ตอนนี้ท่านแม่ทัพได้สิ้นแล้วทั้งครอบครัวและทหารที่ติดตาม”

ทุกคนที่เข้าประชุมต่างเริ่มมีเสียงขึ้นมาอีกครั้ง ต่างถกเถียงกันเรื่องท่านแม่ทัพใหญ่ ทุกคนในที่นี้ต่างก็รู้กันดีว่าท่านแม่ทัพภักดีแค่ไหน แต่เพราะมีหลายคนที่ขัดผลประโยชน์กับเค้าทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

‘ขุนนางกังฉินและฮ่องเต้ทรราช’

ขุนนางบู๊บุ๋นต่างก็แตกออกเป็นสองฝ่าย แต่ก็ไม่มีใครสามารถช่วยอะไรได้นอกจากก้มหน้าต่อไป เพราะหากใครค้านคนผู้นั้นอาจไม่มีแม้เงาหัว