ตอนที่8 ไยเจ้าทำเช่นนี้

“ท่านพ่อ ท่านแม่ มิต้องกังวลไปเจ้าค่ะ ข้าปลอดภัยดี”

         แม้ปากจะพูดอย่างนั้น ทว่าภายในใจนั้นมันเจ็บจุกเหลือเกิน เพราะเจ้าของร่างน่ะหรือ มิอาจอยู่เอ่ยคำพูดนี้ต่อคนที่รักได้

         “เจ้าเจ็บที่ใดมากหรือไม่ พ่อแม่ร้อนใจนัก นี่หากมิใช่ว่าต้องออกไปร่วมงานที่จวนท่านเจ้าเมือง มีหรือพ่อแม่จะยอมห่างจากเจ้า”

         ท่านแม่ทัพหลิน วางมือบนแก้มของบุตรสาวอย่างถนอม ดวงใจของเขาช่างน่าสงสารนัก ใบหน้าหรือก็ซูบซีดจนไร้สีเลือด ใจของพวกเขาราวถูกควักออกจากอกก็มิปาน เมือ่เห็นความเจ็บป่วยของบุตรสาว

         “ท่านพ่อ ท่านแม่ หลีกทางก่อนดีหรือไม่ขอรับ ให้ท่านหมอชูได้ตรวจอาการน้องหญิงก่อนนะขอรับ”

         ชายหนุ่มขยับเข้าประครองมารดา แม้จะเป็นเพียงมารดาเลี้ยง แต่เขาก็รักเคารพนางเยี่ยงมารดาโดยสายเลือด หลินฮูหยินลุกขึ้นตามการประคองของบุตรชาย ขยับถอยฉากให้ท่านหมอ ได้ทำการตรวจอาการของบุตรสาว

         “คุณหนู ข้าน้อยอภัยขอรับ”

         ชายชราเอ่ยกับหญิงสาว ก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับชีพจรของนาง คิ้วเข้มขมวดจนชิด ด้วยไม่อยากที่จะเชื่อ ว่าจะได้เห็นสิ่งที่แปลกประหลาดเช่นนี้ คุณหนูหลินมีโรคเกี่ยวกับหัวใจมาตั้งแต่กำเนิด ทว่าเวลานี้นางกลับไร้ซึ่งอาการเหล่านั้น

         “แค่กๆ”

         จวิ๋นมู่ แสร้งไอถี่ๆ เพราะรู้ดีถึงความสงสัย ที่หมอชรากำลังมีอยู่ในตอนนี้ นี่ก็นับเป็นเรื่องแปลกอยู่ ที่พอเธอตื่นมาอาการโรคหัวใจก็หายไปเสียดื้อๆ แต่ก็ดีที่เธอจะได้ไม่ต้องมานั่งพะวง ว่าตัวเองจะตายแบบกะทันหันเหมือนเจ้าของร่าง

         “ลูกพ่อ”

         ท่านแม่ทัพหลินรีบหันรีหันขวาง ก่อนจะวิ่งไปที่โต๊ะกลางห้อง เพื่อที่จะรินน้ำมาให้แก่บุตรสาว นี่หาใช่ครั้งแรกที่เขาเสียอาการ ยามที่บุตรสาวเจ็บป่วย เขากลัวเหลือเกินว่านางจะเป็นอันตราย

         “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพ่อ” หญิงสาวยื่นมืออันสั่นเทาไปรับน้ำจากมือของบิดา

         “มิเป็นไรลูก พ่อจะป้อนเจ้าเอง”

         เมื่อเห็นอาการของคนเป็นลูก ท่านแม่ทัพจึงรีบที่จะเป็นคนป้อนน้ำให้แก่บุตรสาว ท่านหมอชูจึงได้ขยับถอยออกห่างจากเตียงนอน พร้อมกับเก็บความสงสัยนั้นเอาไว้ภายในใจ ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดถึงเรื่องเจ็บป่วยนั้นออกมา

         “ท่านหมอลูกข้าเป็นเช่นไรบ้าง” ท่านแม่ทัพหันกลับไปถามหมอชรา พร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล

         “คุณหนูปลอดภัยดีขอรับ ช่วงนี้เพียงต้องพักผ่อน และดื่มยาบำรุงให้ตรงตามเวลาขอรับ”

         “ขอบคุณท่านหมอชูมากนะเจ้าคะ”

         หญิงสาวเอ่ยกับหมอชรา ก่อนจะลดสายตามองที่มือของมารดา ที่ยื่นมาคว้ามือนางไปกุมเอาไว้

         “เช่นนั้นข้าน้อยจะเขียนเทียบยาให้นะขอรับ คุณหนูพักผ่อนให้มาก”

         “เจ้าค่ะ”

         แต่ก่อนที่หมอชราจะทันได้ออกไปจากห้อง ทหารคนสนิทของหลินเสวี่ยหลง ได้ก้าวเข้ามาพร้อมกับบางอย่างในมือ

         “ได้ความว่าอย่างไร” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอันเย็นเยียบ เมื่อสายตาของเขาเหลือบมองสิ่งที่คนสนิทถืออยู่ในมือ

         “คุณชาย ท่านแม่ทัพ นี่คือสิ่งทีข้าน้อยพบในห้องของนางขอรับ” ชายหนุ่มยื่นกล่องไม่เล็กๆ ให้แก่ผู้เป็นนาย

         “ท่านหมอชู รบกวนช่วยตรวจดูให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่ขอรับ” ชายหนุ่มหันไปที่ท่านหมอชรา ซึ่งเชี่ยวชาญเรื่องยามากกว่าเขาที่เป็นขุนพลในสนามรบ

         “ขอรับ” หมอชรารับกล่องไม้นั้นไป ก่อนจะเปิดออกแล้วยกขึ้นไปดมเพียงเล็กน้อย

         “หญ้าฉู่มู่ เป็นหญ้าพิษที่ออกฤทธิ์ช้าขอรับ จากที่ข้าตรวจผู้ติดตามที่เสียชีวิต ในร่างกายได้รับพิษจากหญ้าชนิดนี้แน่นอนขอรับ”

         “รบกวนท่านหมอแล้ว”

         ชายหนุ่มเอ่ยจบ ก็เดินนำผู้ติดตามและหมอชรา ออกไปยังลานหน้าเรือนอีกครั้ง หลักฐานคาตาเช่นนี้ สตรีต่ำช้านั่นยังจะแก้ตัวสิ่งใดได้อีก

         “หญิงชั่ว! เจ้ายังจะแก้ตัวอันใดอีก”

         หลินเสวี่ยหลง เดินไปหยุดต่อหน้าสาวใช้ ซึ่งหญิงสาวที่คราแรกยังหมอบอยู่กับพื้น ได้เงยหน้าขึ้นมา แล้วมองเขาด้วยแววตาเย้ยหยัน ต่างจากเดิมราวกับมิใช่คนเดียวกัน

         “ฮ่าๆ ใช่! เป็นข้าเองที่ฆ่าพวกมัน กับน้องสาวของเจ้า! แต่น่าเสียดายที่นางไม่ต่าย ทำไมจึงดวงแข็งนักก็ไม่รู้”

         หญิงสาวหัวเราะเสียงดังอย่างเย้ยหยัน นางวางแผนมาตั้งนาน กว่าที่คุณหนูไร้ค่าผู้นี้จะหลงกล แต่ไม่คิดว่าจะยังรอดมาได้ โชคจะเข้าข้างหญิงอ่อนแอนี่มากเกินไปแล้ว มิว่าชาติกำเนิด หรือความรักที่ได้รับอย่างมากล้น

         “นางรักเจ้าดั่งพี่น้อง ไยจึงทำเช่นนี้!”

         “แล้วอย่างไร! สุดท้ายข้าก็แค่สาวใช้คนหนึ่งเท่านั้น หาใช่คนในครอบครัวของพวกท่านไม่ แล้วทำไมข้าต้องใส่ใจกับความรู้สึกเล็กน้อยนั่นด้วย จำเป็นที่ข้าต้องซาบซึ้งหรือ!”

         ทั้งสีหน้าและสายตาของสาวใช้ มันช่างน่าชิงชังนักในสายตาของทุกคน หลินเสวี่ยหลงขบกรามแน่น ด้วยความกรุ่นโกรธ ที่ผ่านมาสกุลหลินเลี้ยงงูพิษเอาไว้ มันช่างเป็นสิ่งโง่เขลาเหลือเกิน

         “เช่นนั้นข้าก็หาได้จำเป็น ที่จะต้องทบทวนสิ่งใดอีก จัดการตามความผิดที่นางก่อ”

         ชายหนุ่มสั่งการด้วยน้ำเสียง ที่ข่มกลั้นโทสะอย่างที่สุด เขาไม่อยากให้น้องสาวได้ยินคำพูดเหล่านี้เลย ที่ผ่านมาน้องสาวของเขารักและเชื่อใจ สาวใช้ผู้นี้ยิ่งนัก ชายหนุ่มหมุนกายเดินกลับเข้าไปในเรือน ใจของเขามันหนักอึ้งยิ่ง ด้วยห่วงในความรู้สึกของน้องสาว ที่แบกรับความรู้สึกผิดหวังในตัวของสาวใช้ข้างกาย

         “ต่อให้มิใช่ข้าที่ลงมือ ไม่ช้าจะมีคนมาสานต่อหน้าที่ของข้าอยู่ดี ฮ่าๆ นางก็แค่หมากบนกระดานของคนมีอำนาจ เพียงแค่นางเกิดมาสูงส่งกว่าข้าก็เท่านั้น ฮ่า”

         สาวใช้ที่กำลังถูกลากออกจากลานหน้าเรือน ตะโกนออกมาอย่างราวคนที่กำลังเสียสติ คล้ายกับสิ่งที่นางทำนั้น เป็นเรื่องที่สาแก่ใจนางอย่างไรอย่างนั้น