تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 84
تاريخ النشر:
2026-11-12 19:42:28คำพูดสุดท้ายทำให้สีหน้าของถิงอิงไป๋เปลี่ยนไป เขาจำได้ จำได้ว่าตนเคยรับปากเช่นนั้นจริง ๆ แต่ในวันท
أحدث فصل
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 87
“ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ” หลิงหนานเงยหน้า“เข้าใจจริงหรือ”“เจ้าค่ะ”“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ควรรู้ฐานะของตัวเอง” จางเจี๋ยรุ่ยมองนางหลิงหนานนิ่งไป“เจ้ามาจากตระกูลพ่อค้า แม้บิดาจะมีทรัพย์สินมากมาย แต่ก็ยังเป็นเพียงพ่อค้า ส่วนบุตรชายข้าเป็นท่านโหวที่ได้รับบรรดาศักดิ์จากราชสำนัก” น้ำเสียงของนางเย็นชาหลิงหนานพยักหน้า “ข้าทราบเจ้าค่ะ”“ความแตกต่างระหว่างเจ้ากับเขาไม่ใช่เรื่องเล็ก”“เจ้าค่ะ”จางเจี๋ยรุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะหลิงหนานไม่แสดงความโกรธหรืออับอายอย่างที่นางคาดหวัง หญิงสาวเพียงยืนสงบนิ่ง ไม่เถียง ไม่ร้องไห้และไม่ก้มหน้าจนเสียกิริยา“ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ายังเป็นเจ้าสาวที่ถูกส่งมาแทนคนอื่น” จางเจี๋ยรุ่ยจึงกล่าวต่อ คำพูดนั้นทำให้เสี่ยวชิงหน้าเปลี่ยนสีหลิงหนานกลับตอบเรียบ ๆ “เรื่องนั้นข้าทราบดีเจ้าค่ะ”“ถ้าเช่นนั้นอย่าได้คิดว่าตนมีสิทธิ์เทียบเท่าสตรีจากตระกูลขุนนาง”หลิงหนาน
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 86
ประตูเปิดออก เด็กสาวเดินเข้ามาพร้อมอ่างน้ำอุ่นและผ้าสะอาด เมื่อเห็นผู้เป็นนายยังอยู่ในชุดเจ้าสาว ดวงตาของเสี่ยวชิงก็แดงเรื่อขึ้นทันที“คุณหนูยังไม่ได้นอนเลยหรือเจ้าคะ”หลิงหนานยิ้มบาง ๆ “ข้านั่งคิดอะไรเพลินไปหน่อย”เสี่ยวชิงมองตอเทียนมงคล ก่อนก้มหน้าลง “ท่านโหวไม่กลับมาเลยหรือ”“ไม่”คำตอบสั้น ๆ ทำให้เด็กสาวเม้มริมฝีปากแน่น“ใจร้ายเกินไปแล้ว”หลิงหนานเงยหน้ามอง “เสี่ยวชิง ระวังคำพูดหน่อย”“ข้าพูดจริงนี่เจ้าคะ” เด็กสาวกล่าวด้วยความน้อยใจแทนนายหญิง “เมื่อก่อนคุณชายอาเซียง…” นางหยุดพูดทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของหลิงหนานหญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเบา ๆ “ข้าก็คิดถึงอาเซียงคนเดิม”เสี่ยวชิงน้ำตาคลอ หลิงหนานจึงยื่นมือไปจับมือเด็กสาว“แต่ตอนนี้เราอยู่ในจวนโหวแล้ว ที่นี่ไม่ใช่จวนสกุลหู เจ้าต้องระวังคำพูดและการกระทำให้มาก” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ&rdquo
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 85
ประตูห้องหอปิดลงอีกครั้ง หลิงหนานนั่งนิ่งอยู่บนเตียง รอบตัวมีเพียงแสงเทียนมงคล ผ้าปักหงส์คู่และความเงียบ นางมองหมอนสองใบที่วางเคียงกันก่อนหัวเราะเบา ๆ“หงส์คู่…ช่างไม่เหมาะกับคืนนี้เลย” นางพึมพำหลิงหนานยื่นมือไปแตะหมอนอีกใบก่อนค่อย ๆ ดึงมือกลับ ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นผ่านหัวใจ นางเคยจินตนาการถึงชีวิตแต่งงานกับอาเซียง ไม่ใช่พิธีใหญ่โต ไม่ใช่จวนหรูหรา เพียงบ้านหลังเล็ก มีสวนดอกไม้ มีร้านผ้าไหมที่นางดูแล และมีชายหนุ่มคนหนึ่งคอยเตรียมอาหารให้เมื่อกลับจากทำงาน นางเคยคิดว่าความสุขอาจเรียบง่ายถึงเพียงนั้นแต่ตอนนี้กลับอยู่ในเรือนหอที่หรูหรากว่าบ้านในความฝันหลายเท่า มีเตียงใหญ่ มีเครื่องประดับราคาแพง มีฐานะฮูหยินโหว แต่ไม่มีอาเซียงคนเดิมอยู่ข้างกายหลิงหนานหยิบถุงหอมสีฟ้าอ่อนออกจากแขนเสื้อก่อนวางลงบนตัก นางมองมันอยู่นาน แล้วพึมพำ“ท่านจำได้จริง ๆ ใช่หรือไม่ ท่านจำข้าได้” นางกล่าวต่อ “แต่ท่านไม่อยากยอมรับ”น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนถุงหอม หลิงหนานรีบเช็ดออกก่อนหัวเราะอย่างขมขื่น“ข้านี่ช่างโง่จริง ๆ&rdq
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 84
คำพูดสุดท้ายทำให้สีหน้าของถิงอิงไป๋เปลี่ยนไป เขาจำได้ จำได้ว่าตนเคยรับปากเช่นนั้นจริง ๆ แต่ในวันที่ความทรงจำกลับมา เขากลับเลือกจากไปอย่างเงียบ ๆ เพราะความโกรธและความเข้าใจผิด ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบหัวใจ แต่ยังคงไม่ยอมแสดงออกหลิงหนานมองเขา “ขอถามท่านอีกครั้ง ท่านเคยพบชายคนนั้นหรือไม่”ถิงอิงไป๋หลุบตาลงชั่วขณะก่อนตอบเสียงเรียบ “ไม่เคย”คำตอบนั้นทำให้หลิงหนานนิ่งงัน นางมองเขาอยู่นานก่อนหัวเราะเบา ๆ อย่างขมขื่น “ไม่เคย?”ชายหนุ่มไม่ตอบ“ถ้าเช่นนั้นข้าคงจำผิดจริง ๆ” หลิงหนานพยักหน้าถิงอิงไป๋เงยหน้าทันทีแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มเศร้าบนใบหน้านาง เขากลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไร หลิงหนานถอยหลังหนึ่งก้าว“ขออภัยที่รบกวนท่าน” นางกล่าวอย่างสุภาพ “ต่อไปข้าจะไม่ถามเรื่องนี้อีก”คำพูดนั้นทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ เขาควรพอใจเพราะนางยอมเลิกถามแล้วแต่เหตุใดจึงรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียบางอย่างถิงอิงไป๋มองนางก่อนกล่าวเสียงต่ำ “เจ้าพักผ่อนเถอะ”&
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 83
หลิงหนานจึงยื่นมือไปรับจอกสุราแต่ยังไม่ทันได้ยกขึ้น ถิงอิงไป๋กลับพูดขึ้น“ไม่จำเป็น”“ท่านโหว?” แม่สื่อซ่งชะงัก“นำออกไป” ชายหนุ่มมองจอกสุราบนถาด“แต่นี่เป็นธรรมเนียมมงคลนะเจ้าคะ” รอยยิ้มของแม่สื่อแข็งค้าง“ข้าทราบธรรมเนียมแต่ข้าไม่ดื่ม” ถิงอิงไป๋ตอบแม่สื่อซ่งมองเขาอย่างลำบากใจ “หากไม่ดื่มสุรามงคล เกรงว่าจะไม่เหมาะสม…”“ข้าบอกให้นำออกไป” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังขึ้นแต่กลับทำให้ทุกคนเงียบกริบเสี่ยวชิงมองหลิงหนานด้วยความตกใจ ส่วนหลิงหนานยืนนิ่งจอกสุราในมือหนักขึ้นอย่างประหลาด นางไม่ใช่คนยึดติดกับธรรมเนียม ในโลกเดิม การแต่งงานเป็นเพียงพิธีที่คนสองคนเลือกจัดร่วมกัน แต่ในยุคนี้ การปฏิเสธสุรามงคลต่อหน้าคนรับใช้เท่ากับประกาศว่าเจ้าบ่าวไม่ต้องการยอมรับความใกล้ชิดกับเจ้าสาว“นำออกไปเถอะ” หลิงหนานค่อย ๆ วางจอกสุรากลับลงบนถาด นางกล่าวเสียงเรียบ“ฮูหยินน้อย…” แม่สื่อซ่งหันมองหลิงหนานยิ้มบา
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 82
“เจ้าจำคนผิดแล้ว ฮูหยิน”คำพูดของถิงอิงไป๋ยังคงดังก้องอยู่ภายในห้องหอ แม้เจ้าของเสียงจะเงียบไปแล้วก็ตาม หูหลิงหนานยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงมงคล ดวงตาคู่งามจับจ้องบุรุษในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มอย่างไม่อยากเชื่อสายตาใบหน้าของเขาเหมือนอาเซียงทุกประการ ไม่ใช่เพียงเค้าโครงใบหน้า แต่รวมถึงน้ำเสียง ท่าทาง และแววตาที่นางเคยเฝ้ามองอยู่ทุกวัน แม้กระทั่งรอยแผลจาง ๆ บริเวณหลังมือขวา ซึ่งเกิดขึ้นในวันที่เขาช่วยนางซ่อมชั้นวางผ้าไหมก็ยังอยู่ตรงนั้นคนคนนี้คืออาเซียงอย่างแน่นอน แล้วเหตุใดเขาจึงปฏิเสธ?“ท่านโหว” หลิงหนานเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาถิงอิงไป๋ไม่ได้ตอบ เขาเพียงเดินไปยังโต๊ะกลมกลางห้อง ก่อนปลดเครื่องประดับหยกที่ห้อยอยู่ข้างเอววางลงอย่างระมัดระวัง ท่วงท่าของเขาสง่างามและสุขุม แตกต่างจากชายหนุ่มในชุดผ้าฝ้ายธรรมดาที่เคยอาศัยอยู่ในเรือนเล็กสกุลหูแต่หลิงหนานรู้ดีว่าเป็นคนเดียวกันนางสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมความสับสนในหัวใจ “ข้
قد تعجبك أيضًا
บอสเอวดุ!!!
ซีไซต์330.9K وجهات النظرรวมเรื่องแซ่บ (7) NC20+
Beefy Cat110.3K وجهات النظرวิศวะร้ายพลาดรัก
Re-match I รีแมทช์85.2K وجهات النظرยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก77.1K وجهات النظرรักกันเมื่อวันที่สายไป
PAIZAY74 وجهات النظرเกิดใหม่ในยุค80ภรรยาลับของท่านนายพลจอมดุ
ปะหนัน259 وجهات النظرWhere love blooms เมื่อความรักผลิบาน
Dear Hydie131 وجهات النظرเมื่อฉันตื่นขึ้นมาเป็นตัวประกอบในซีรีส์คุณธรรม
อาภาลดา231 وجهات النظر
