MasukShare
กลิ่นอายสังหาร
Terakhir Diperbarui:
2026-02-18 16:00:24
Bab terbaru
คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ กลิ่นอายสังหาร
เสียงโลหะปะทะกันที่หน้าเรือนเล็กดังสนั่นหวั่นไหว ตัดกับความเงียบงันภายในห้องโถงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพร หลี่ซินหรานมองดูเลือดสีดำที่ยังคงไหลซึมจากปลายนิ้วเท้าของเซียวจิ่งอัน นางรู้ดีว่าหากถอนเข็มตอนนี้ ความเพียรพยายามทั้งหมดจะสูญเปล่า และพิษจะตีกลับเข้าสู่หัวใจเขาตามแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน"องค์ชายนั่งนิ่ง ๆ เพคะ หากท่านเดินลมปราณตอนนี้ เส้นเลือดจะแตกตายก่อนได้ฆ่าคนร้าย!" นางตวาดเสียงต่ำพลางกดไหล่หนาของเขาไว้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี"แต่มันบุกมาถึงนี่! ข้าจะปล่อยให้เจ้าเผชิญหน้ากับพวกมันลำพังได้อย่างไร!" เซียวจิ่งอันกัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น"หม่อมฉันไม่ใช่สตรีอ่อนแอที่ท่านรู้จัก" หลี่ซินหรานหยิบขวดกระเบื้องเล็ก ๆ ออกมาจากแขนเสื้อ "เสี่ยวเฉียว พาองค์ชายไปซ่อนหลังตู้ยา แล้วเจ้าอย่าโผล่หัวออกมาเด็ดขาด!"นางกำชับสาวใช้ก่อนจะหันไปคว้ามีดผ่าตัดที่ตีขึ้นจากเหล็กชั้นดีและถุงผ้าที่บรรจุผงแป้งละเอียดสีขาวติดตัวไว้ นางเดินออกไปที่หน้าประตูห้องโถง สูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของ หมอสาวในร่างเดิมที่ตายไปค่อย ๆ ถูกทับซ้อนด้วยจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งของแพทย์ผู้ผ่านความเป็นตายมานับครั้งไม่ถ้วน
คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ คนในนิมิต
ความเงียบสงัดภายในห้องบรรทมถูกทำลายลงด้วยลมหายใจที่หนักหน่วงของทั้งสองคน แรงบีบที่ไหล่ของหลี่ซินหรานเตือนให้นางรู้ว่า นางได้ล่วงล้ำเข้าสู่เขตแดนหวงห้ามที่สุดของเซียวจิ่งอันเสียแล้ว"ตอบข้ามา! เจ้าไปรู้เรื่องปานแดงนั่นมาจากไหน!" เสียงของเซียวจิ่งอันสั่นพร่าด้วยความโกรธและความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นมานานหลี่ซินหรานมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ดั่งพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังบาดเจ็บ นางไม่สามารถบอกเขาได้ตรง ๆ ว่าเห็นมาจากระบบ หรือพลังหยกวิญญาณ เพราะนั่นอาจทำให้เขามองว่านางเป็นสตรีวิปลาส"หม่อมฉันบอกแล้วไงเพคะว่ามันคือความฝัน" นางพยายามทำใจดีสู้เสือ แม้หัวใจจะเต้นระรัว "ในฝันนั้น หม่อมฉันเห็นเงาร่างหนึ่งที่ท่านไว้วางใจที่สุด ในมือของเขาถือจอกสุราที่มียาพิษร้ายแรง และที่ข้อมือซ้ายของเขามีปานแดงรูปจันทร์เสี้ยว"เซียวจิ่งอันปล่อยมือจากไหล่นางทันที ร่างของเขาทรุดลงนั่งบนขอบเตียงอย่างหมดแรง แววตาที่เคยแข็งกร้าวดุจหินผากลับสั่นระริก"คนผู้นั้นคือรองแม่ทัพคู่ใจของข้า เฉินเฟิงเขาตายในสนามรบที่ข้าถูกลอบทำร้าย" เขาพึมพำเสียงแผ่ว "ข้าคิดมาตลอดว่าเขาตายเพื่อปกป้องข้า แต่เจ้ากำลังจะบอกว่าเขาคือคนที่วางยาข้าอย่า
คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ ความลับที่เก็บซ่อน
ท่ามกลางความเงียบงันหลังจากการล่าถอยของนางกำนัลใหญ่ กลิ่นอายของความตึงเครียดในห้องมิได้จางหายไปตามฝีเท้าของนางกำนัลผู้นั้น หลี่ซินหรานยังคงนั่งอยู่บนขอบเตียง ลมหายใจของนางหอบถี่เล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าที่ใช้พลังวิญญาณผ่านจี้หยกมากเกินไป ในขณะที่เซียวจิ่งอันยังคงนิ่งค้างอยู่ในท่าทางเดิม ดวงตาคมกริบจ้องมองสตรีเบื้องหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ"เจ้ากล้าดีอย่างไร" น้ำเสียงของเขาเบาหวิวแต่กลับทรงพลังจนน่าขนลุก "เจ้ากล้าใช้ร่างกายตนเองมาเป็นเกราะกำบัง เจ้าคิดว่าข้าจะซาบซึ้งจนมอบหัวใจให้เจ้า หรือคิดว่าข้าจะฆ่าปิดปากเจ้าเสียตอนนี้"หลี่ซินหรานแค่นยิ้ม นางมิได้แสดงท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบผ้าสะอาดมาเช็ดเข็มเงินที่ปนเปื้อนเลือดสีดำคล้ำซึ่งเป็นพิษตกค้างจากแผ่นหลังของเขา"องค์ชายเจ็ด ท่านอาจจะฆ่าหมอทั่วไปเพื่อปิดปากได้" นางเงยหน้าขึ้น สบตาเขาด้วยแววตาของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า "แต่ท่านฆ่าหมอที่รู้วิธีถอนพิษชนิดพิเศษไม่ได้หรอกเพคะ"นางเว้นจังหวะครู่เดียวก็เผยคำพูดบางอย่างออกมาที่ทำให้เศียวจิ่งอันนึกไม่ถึง "องค์ชายแกล้งขาพิการหากไม่มีหม่อมฉัน อีกไม่นานท่านพิการจริง ๆ และจ
คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ รักษาองค์ชายเจ็ด
ภายในห้องอักษรที่เงียบสงัด เซียวจิ่งอันยังคงนั่งนิ่งอยู่บนรถเข็น สายตาของเขาเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งในฤดูหนาว เขาจ้องมองสตรีที่ยืนเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่เริ่มแปรเปลี่ยนจากความระแวงเป็นความสงสัย"เจ้าบอกให้ข้าควบคุมเจ้าให้ได้อย่างนั้นหรือ" เขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงนั้นต่ำทุ้มแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกครั่นคร้าม "รู้หรือไม่ว่าคำพูดนี้ หากเป็นผู้อื่นกล่าว ข้าคงสั่งตัดลิ้นมันไปแล้ว"หลี่ซินหรานมิได้หลบสายตา นางก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกหนึ่งก้าว กลิ่นอายสมุนไพรอ่อน ๆ จากตัวนางลอยไปกระทบจมูกของเขา เป็นกลิ่นที่สะอาดและทำให้จิตใจที่เคยหนักอึ้งของเขาสงบลงอย่างประหลาด"คนที่จะตัดลิ้นหม่อมฉันได้ ต้องเป็นคนที่มองว่าหม่อมฉันไร้ค่าเท่านั้นเพคะ" นางตอบพลางย่อกายลงเบื้องหน้าเขาอย่างเป็นธรรมชาติ มือเรียวเอื้อมออกไปคว้าข้อมือของเขาขึ้นมาอีกครั้งโดยมิได้ขออนุญาตเซียวจิ่งอันชะงัก ร่างกายของเขาตื่นตัวสัญชาตญาณสั่งให้เขาสะบัดออก แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วนุ่มที่วางลงบนจุดชีพจรอย่างแม่นยำ เขากลับปล่อยให้นางทำตามใจ"ชีพจรขององค์ชายยังคงเต้นผิดจังหวะในบางช่วง เป็นเพราะพิษตกค้างที่ฝังลึกในเส้น
คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ สยบข่าวลือด้วยความกลัว
ฝนหยุดตกก่อนยามสามแต่ข่าวลือไม่เคยหยุดตาม คำสั่งย้ายแพร่ไปทั้งวังภายในครึ่งคืน ยามเช้า เสียงกระซิบดังทั่วทางเดิน "ว่าที่ชายาย้ายเข้าแล้วจริงหรือ" "ยังไม่อภิเษกก็อยู่ร่วมตำหนัก" "องค์ชายเจ็ดทรงลำเอียงถึงเพียงนี้" คำพูดเหล่านั้นลอยเข้าหูคนในตำหนักไม่ขาดสาย ภายในเรือนข้างของตำหนักหลัก หลี่ซินหรานกำลังอ่านบัญชียาสมุนไพรเมื่อคืนอย่างละเอียด เสี่ยวเฉียวกระซิบอย่างร้อนใจ "คุณหนู ข่าวข้างนอกแรงมากเจ้าค่ะ" "แรงเพียงใด" "เขาว่าท่านจงใจวางยาเพื่อย้ายเข้ามาใกล้ชิดองค์ชาย" มือที่เปิดหน้ากระดาษหยุดลงเพียงชั่วครู่ ก่อนจะดำเนินต่อ "ยิ่งแรง ยิ่งมีคนร้อนตัว" เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ขันทีเอกประจำตำหนักค้อมกาย "องค์ชายเรียกพบ" ภายในห้องอักษรเงียบสนิท องค์ชายเจ็ดนั่งอยู่หลังโต๊ะเตี้ย สีหน้าสงบเกินกว่าจะอ่านใจได้เมื่อหลี่ซินหรานคุกเข่า เขาไม่ได้ให้ลุกทันที "ข่าวลือวันนี้ เจ้าได้ยินหรือยัง" "ได้ยินแล้วเพคะ" "รู้สึกอย่างไร" คำถามนั้นฟังดูเหมือนไม่สำคัญแต่แท้จริงคือการชั่งใจ "ผู้ที่ปล่อยข่าวหวังให้หม่อมฉันเสียชื่อและให้องค์ชายเสียพระเกียรติ" เขาไม่ตอบรับ ไม่ปฏิเสธเพียงกล่าวว่า "เจ้าทนได้หรื
คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ ย้ายเข้าตำหนักองค์ชาย
เช้าวันถัดมา ขันทีประจำตำหนักมารายงานว่า "ทูลองค์ชาย ข้างนอกมีข่าวว่าท่าน ลำเอียงเข้าข้างว่าที่ชายา" เซียวจิ่งอันวางพู่กันลงอย่างไม่รีบร้อน "ปล่อยไป" "แต่ข่าวลือนั้นกระทบพระเกียรติพ่ะย่ะค่ะ" เขาไม่ตอบ สายตาคมนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง "ใครปล่อยข่าว" ขันทีลังเล ก่อนตอบ "ต้นทางมาจากตำหนักองค์หญิงซูเหยา" เขาเพียงพยักหน้าราวกับไม่ใส่ใจนัก "อืม" อีกด้านหนึ่ง หลี่ซินหรานได้รับเชิญไปเข้าเฝ้าฮองเฮา ในท้องพระโรงฝ่ายในฮองเฮานั่งนิ่งสายตาสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า "ได้ยินว่าเจ้าทำให้องค์ชายเจ็ดต้องออกหน้า" คำกล่าวไม่ดังมากแต่หนักอึ้งในใจคนฟัง หลี่ซินหรานคุกเข่าตอบ "หม่อมฉันมิได้เจตนา" "แต่ผลลัพธ์คือเขาเอ่ยปาก" บรรยากาศตึงเครียดจากแรงกดดันของผู้มีอำนาจจริง "เจ้าคิดว่าตนเองสำคัญถึงเพียงนั้นหรือ" คำถามราบเรียบแฝงความคมกริบ หลี่ซินหรานเงยหน้าขึ้นอย่างสงบ "หม่อมฉันไม่กล้าคิดเช่นนั้น หม่อมฉันเพียงทำในสิ่งที่ควรทำ" ฮองเฮานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยต่อ "ดี เช่นนั้นพิสูจน์ให้เห็นว่าเจ้าไม่ใช่ภาระของตำหนักองค์ชาย" นี่คือคำเตือนของเบื้องสูง ถ้าข่าวลือยังไม่หยุดนางอาจถูกปลดจากการหมั้นหมายได้ ตอ
Anda juga akan menyukai
เกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าพร้อมมิติบ้านสวน
ต้าซินซิน35.9K Dibacaข้าน่ะหรือสตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน
ชาไทยเย็น19.3K Dibacaสาวน้อยผู้นำพาครอบครัวสู่ความมั่งคั่ง
พิมพ์สีทอง21.9K Dibacaยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน166.3K Dibacaเกิดใหม่เป็นต้นหญ้าข้างเล้าไก่
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา3.2K Dibacaโศลกเพลิงผลาญใจ
เพลงมีนา11.3K Dibacaลิขิต โลหิต จันทรา
ไป๋ชิงหง1.8K Dibacaโชคชะตานำพารัก
LiHong641 Dibaca
