Beranda / วาย / คุณหมอกับหมาเด็กของเขา / เชื่อสิ...เราจะชอบมัน

Share

เชื่อสิ...เราจะชอบมัน

last update Tanggal publikasi: 2026-04-01 15:27:15

“เคยถูกมัดมาก่อนไหม” ธามถามขณะเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังริว ใช้มือที่จับเชือกลูบไล้ไปตามแผ่นหลังแกร่ง

“ไม่เคยครับ แต่ผม…อยากลองดู” ริวตอบตามตรง ส่วนประโยคท้ายนั้นมีความสั่นนิดหน่อยในน้ำเสียง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะโดนมัด

“เอามือไพล่หลัง และอยู่นิ่ง ๆ ล่ะ จะได้ไม่มัดแรงจนเสียดสีกับผิว” ธามยิ้มมุมปากเอ่ยสั่งและเริ่มลงมือมัดร่างอีกฝ่าย

ริวทำตามคำสั่งวางมือซ้อนกันไว้หลังตัว ก่อนที่พี่ T จะเริ่มพันเชือกรอบข้อมืออย่างรวดเร็ว ไม่แน่นจนเจ็บ แต่ไม่หลวมพอให้หลุดได้ง่ายจากนั้นอีกฝ่ายก็ค่อย ๆ พันเชือกต่อไปตามแนวลำตัวเขา ลวดลายที่เกิดขึ้นดูเหมือนศิลปะ เมื่อมองเห็นภาพที่ตัวเองถูกมัดเชือกผ่านกระจกริวก็กลืนน้ำลายคอ

“รู้สึกอึดอัดไหม” ธามมองภาพศิลปะตรงหน้าอย่างไม่อาจละสายตาได้ เชือกสีดำที่พันรัดเรือนร่างของหนุ่มวัยเจริญพันธุ์นั้นช่างน่าดึงดูด

“นิดหน่อยครับ แต่ไม่เป็นไร มันเพียงรู้สึก...แปลกดี” ริวตอบพลางลองขยับมือเบา ๆ เท่าที่เชือกจะอนุญาต

“แปลกแบบไหน” ธามถามต่อ เสียงยังคงราบเรียบ แต่ปลายนิ้วกลับลากผ่านแนวเชือกที่รัดอยู่บนผิวของริวอย่างช้า ๆ

“มันทำให้ผมรู้สึก...ตื่นเต้นแปลก ๆ ทำให้ผมรู้สึกเหมือนจะไม่มีทางต่อต้านพี่ได้เลย...” ริวพยายามหาคำอธิบายให้กับความรู้สึกที่ตัวเองก็ยังไม่เคยเจอ

“...เหมือนร่างกายผมเป็นของพี่” ริวเงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าตรงหน้าที่กำลังเล่นกับเชือกตามตัวเขา

ถ้อยคำนั้นทำให้แววตาของธามเปล่งประกายขึ้นในทันที หัวใจเขาเริ่มเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เพราะคำพูดจากคนที่อายุน้อยกว่า เขายกมือขึ้นแตะแก้มของริวอย่างเบามือลูบไล้จากแก้มลงมาที่ลำคอ นิ้วหัวแม่มือลากผ่านช่วงลูกกระเดือกของริวอย่างตั้งใจ

“รู้ไหมว่า พี่กำลังจะทำอะไรกับเรา”

“ไม่รู้ครับ”

“แต่ไม่ว่าพี่จะทำอะไร...ผมยินดีรับมัน”

“ไว้ใจพี่เกินไปนะ...พี่อาจจะทำร้ายเราก็ได้” ธามยิ้มมุมปากมือกำที่ลำคอหนุ่มตรงหน้าอย่างหลวม ๆ

“ผมไม่กลัวครับ” ลมหายใจของริวเริ่มถี่ขึ้น แต่แววตายังคงมั่นคง

“เพราะผมรู้...ว่า พี่จะไม่ทำเกินไป”

“มั่นใจดีจัง ตามพี่มา” มือของธามบีบแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยในจังหวะเดียวกัน

ธามพาริวเข้ามาในห้องนอนที่กว้างขวาง ผนังสีเทาเข้มตัดกับเตียงคิงไซซ์ตรงกลางห้องที่ปูด้วยผ้าปูสีเทาเรียบหรู ทุกอย่างดูเรียบง่ายแต่แพง เหมือนเจ้าของห้องนอนที่ สุขุม เย็นชา แต่ภายในตัวนั้นเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่มากล้นที่มองไม่เห็น

“นั่งลง ตรงนั้น” ธามชี้ที่ขอบเตียง

ริวทำตามอย่างเงียบ ๆ เขาทรุดตัวลงนั่งด้วยท่วงท่าระมัดระวัง เพราะมือยังถูกมัดไพล่หลัง ดวงตาจับจ้องพี่ T เต็มไปด้วยคำถาม ความคาดหวัง และความอยากรู้อยากเห็นอย่างร้อนรุ่ม

ธามเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองทีละเม็ด เผยให้เห็นเรือนร่างที่ผ่านการดูแลอย่างสม่ำเสมอ มีกล้ามอกนิดหน่อย ผิวของเขาขาวสะอาด เรียบเนียนเหมือนผิวผู้หญิง เสื้อหลุดออกตามด้วยกางเกงและกางเกงใน เขายืนเปลือยเปล่าตรงหน้าหนุ่มน้อยที่มองด้วยแววตาที่เป็นประกาย ไม่มีความอาย มีเพียงความแน่ใจในรูปร่าง และอำนาจเหนือกว่าที่ตัวเองถืออยู่

“ชอบรูปร่างพี่ไหม” ธามถามเสียงทุ้มเรียบ แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจในทุกอณูในเรือนร่างของตน

“ชอบมากครับ...พี่...สวยมากเลย” ริวตอบเสียงเบาดวงตาไม่ละจากเรือนร่างตรงหน้า

ธามยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เขาก้าวเข้ามาใกล้มือหนึ่งลูบเส้นผมของริวเบา ๆ ก่อนจะจับแน่นแล้วกระตุกขึ้นอย่างแรง บังคับให้ใบหน้าอีกฝ่ายเงยขึ้นสบตากับตัวเอง

“รู้ใช่ไหม ต่อไปพี่จะทำอะไร” ธามเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“พี่คงจะลงโทษผมอย่างรุนแรงใช่ไหมครับ” เสียงของริวสั่นเล็กน้อยจากแรงกระชาก

ธามไม่ตอบแต่โน้มลงไปจูบริวทันทีแรง รุนแรง และดุเดือด ริมฝีปากล่างของริวถูกกัดแรงพอจะรู้สึกถึงรสของเลือด ในขณะที่มืออีกข้างของธามเลื่อนขึ้นไปบีบคอของริวแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย

“คืนนี้พี่จะทำให้เราเจ็บ...แต่เชื่อสิ...เราจะชอบมัน” เสียงของเขากระซิบแผ่วเหนือริมฝีปากที่เพิ่งถูกจูบ

“อือ...”

ริวครางต่ำในลำคอ รู้สึกถึงรสเลือดจาง ๆ จากริมฝีปากที่ถูกกัดและแรงกดหนักแน่นบนลำคอที่ทำให้หายใจติดขัด ทว่าความเจ็บกลับปลุกเร้าอารมณ์ให้พุ่งสูง

“นอนลง ไปตรงกลางเตียง” ธามถอนริมฝีปากออก มองใบหน้าที่แดงก่ำของริวด้วยแววตาพอใจก่อนออกคำสั่ง

ริวพยายามทำตามคำสั่ง แม้มือจะถูกมัดอยู่ด้านหลัง และร่างกายเคลื่อนไหวลำบาก แต่สุดท้ายก็จัดการกระถีบตัวเองให้ไปนอนหงายกลางเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ได้สำเร็จ เขาเงยหน้ามองคนที่กำลังขยับขึ้นคร่อมด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา

ธามทรุดตัวลงเข่าทั้งสองข้างทาบบนสะโพกของอีกฝ่าย มองลงมาราวกับนักล่าที่ควบคุมเหยื่อได้อยู่หมัด มือของเขาเริ่มไล้ไปตามแผ่นอกและหน้าท้องของริวอย่างเนิบช้าแต่ชวนให้คนใต้ร่างรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งร่าง

“รู้ไหม... ที่ทำงานของพี่น่ะ ทุกคนคิดว่าพี่สุภาพ เรียบร้อย ไม่เคยมีใครได้เห็นด้านนี้ของพี่เลย” เสียงของเขาต่ำและนิ่งจนน่าขนลุก

“งั้นผมก็โชคดีสินะ...ที่ได้เห็นด้านนี้ของพี่” ริวเอ่ยด้วยรอยยิ้มให้กำลังพี่ T ที่ดูเหมือนจะมีความเศร้าในประโยคที่พูดออกมา

“ใช่ นายโชคดีมาก” ธามยิ้มกว้างก้มลงประกบปากจูบอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม มือของเขาไล้ต่ำลงไปถึงจุดอ่อนไหวที่กำลังตื่นตัวอย่างเต็มที่ ใช้มือชักรูดลำแก่นกายขนาดใหญ่ที่ตื่นตัวเต็มที่จนน้ำสีใสไหลออกมาไม่หยุด

“พร้อมสำหรับพี่หรือยัง”

“ครับ... พร้อมแล้ว...อ๊า”

“เรามีเวลาทั้งคืน อย่าเพิ่งรีบร้อน”

ลมหายใจของริวกระชั้น ใบหน้าขึ้นสีแดง สัมผัสจากพี่ T กระตุ้นความรู้สึกเขาจนร่างกายช่วงล่างกระตุกตอบสนองกระเด้าเสยขณะอยู่ในมืออีกฝ่าย เขาอายซะเหลือเกินตอนที่เผลอตัวไปชั่วขณะนั้น

ตรงข้ามธามยิ้มมุมปากก่อนเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชัก หยิบขวดเจลหล่อลื่นและถุงยางอนามัยออกมาอย่างคล่องแคล่ว เขาฉีกซองและจัดการสวมให้ริวด้วยความชำนาญ จากนั้นเทเจลลงบนส่วนกลางกายของอีกฝ่ายอย่างใจเย็น

“อ๊ะ!” ริวสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อเจลเย็นสัมผัสลงบนผิวที่กำลังร้อนระอุ แม้จะมีถุงยางเป็นตัวกั้น แต่เจลนั้นก็ยังเย็นจนเขารู้สึกได้

“ใจเย็น ๆ มันจะเย็นก็แค่ตอนทาเท่านั้นละ...หลังจากมันเข้ามาในตัวพี่...ของเรามันจะร้อนจนร่างแทบละลายเลยรู้ไหม” ธามเอ่ยพลางลูบไล้เจลให้ทั่วลำแก่นกายใหญ่อย่างชำนาญ การเคลื่อนไหวของเขาทั้งนุ่มนวลและเร้าใจจนร่างใต้ร่างแทบสั่นสะท้าน

“พี่... ถ้าพี่ทำแบบนี้ต่อไป ผมคงไม่ไหวแล้วจริง ๆ ผมอยากเข้าไปในตัวพี่แล้ว” ริวครางเสียงสั่นความร้อนรุ่มแผ่ซ่านจนควบคุมแทบไม่อยู่

“นั่นแหละที่พี่อยากเห็น” ธามหยุดมือยิ้มอย่างพึงใจเมื่อเห็นสีหน้าหงุดหงิดปนคาดหวังของริว ก่อนจะขยับร่างขึ้นมาคร่อมเหนือสะโพก จับแก่นกายของอีกฝ่ายตั้งตรงจ่อเข้าปากรูช่องทางรักตังเอง

“มองหน้าพี่ไว้...พี่อยากเห็นทุกอย่างในแววตานาย ตอนที่ได้เข้ามาในตัวพี่” เสียงของเขาสั่งแน่นิ่ง สบตากับแววตาที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันแรงกล้าเต็มไปด้วยความกระหายอยาก

ริวจ้องสบตาพี่ T ตามคำสั่ง ดวงตาเปล่งประกายเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง ขณะที่จ้องตากันเขาก็ทนไม่ไหวเผลอขยับเอวขึ้นนิดหนึ่งตามสัญชาตญาณ แตะโดนปากรูคนพี่อย่างจัง แต่อีกฝ่ายก็หยุดเขาเอาไว้ ก่อนทำให้ริวไม่ทันได้สอดใส่แก่นกายตัวเองเข้าไปในรูที่คับแน่นนั่น

“อย่าขยับ ถ้ายังไม่ได้รับอนุญาต เข้าใจไหม” ธามยิ้มเอ่ยออกคำสั่งหมาน้อยที่กำลังจะทนไม่ไหวแล้ว

“เข้าใจครับ...” ริวกัดริมฝีปากแน่นพยายามควบคุมร่างกายที่แทบจะระเบิด

ธามเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นของอีกฝ่ายก็ยิ้มอย่างได้ใจค่อย ๆ ทรุดตัวลงอย่างใจเย็น รับแก่นกายของริวเข้าสู่ร่างกายช้า ๆ นั่งทับลงไปจนส่วนปลายแก่นกายหายเข้ามาภายในร่างตัวเองอย่างรวดเร็ว

“อ๊าห์...” เสียงครางหลุดออกมาเมื่อรูที่เคยว่างถูกเติมเต็ม ความเจ็บแปลบผสมกับแรงกระตุ้นที่ทำให้ทุกเส้นประสาทตื่นตัว ธามเคลื่อนตัวลงอย่างมั่นคง จนในที่สุดก็นั่งทับแก่นกายขนาดใหญ่ของหมาน้อยตรงหน้าได้ เขาให้เวลาตัวเองได้ปรับจังหวะหอบหายใจเข้าออกอย่างรุนแรง

“พระเจ้า...ซี้ดด พี่ครับ...มันดีเกินไป อ๊าส์ ภายในตัวพี่มันรัดผมแน่นมาก” ริวร้องเสียงกระเส่าร่างกายสั่นเกร็งภายใต้ความร้อนรุ่มที่โอบรัดทุกส่วน

“ชอบหรือเปล่า” ธามหลับตาเล็กน้อยสูดลมหายใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองคนใต้ร่างที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความปรารถนา เขาวางมือแนบแผงอกของริวลูบวนเบา ๆ อย่างยั่วเย้า

“ชอบมากครับ...อ๊าส์ โอ้...” ริวครางตอบโดยไม่ลังเล ขยับสะโพกขึ้นเล็กน้อยตามแรงปรารถนา

“พี่บอกแล้วใช่ไหมว่า อย่าขยับตามอำเภอใจ” ทันทีที่ริวขยับเอวเสยขึ้นมือของธามพุ่งขึ้นคว้าลำคออีกฝ่ายบีบแน่นโดยไม่ลังเล แม้ร่างกายเขาเองจะเต็มไปด้วยความเสียวซ่านก็ตามทีเมื่ออีกฝ่ายขยับแก่นกายที่อยู่ในเขา

“ถ้าทำอีกที พี่จะหยุดทันที เข้าใจไหม” ธามเอ่ยน้ำเสียงเข้ม ถ้าเขาปล่อยให้หมาน้อยตัวนี้ทำตามอำเภอใจตัวเอง มันก็จะกลายเป็นว่าเขานั้นเลี้ยงหมาไม่เชื่อง

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   บางที...ความรักก็ไม่ได้จะสมหวังกันทุกคน

    ภาพตรงหน้าที่ริวเข้ามาภายในห้องเห็น คือผู้ชายแปลกหน้าในสภาพที่ไร้เสื้อผ้าบนร่างกาย กำลังซุกไซ้ซอกคอแฟนตัวเองที่ในตอนนี้เองก็อยู่ในสภาพที่ไร้เสื้อผ้าบนร่างกายเหมือนกัน ซอกคอขาวและตามร่างกายของคนพี่ในตอนนี้ เต็มไปด้วยร่องรอยน่ารังเกียจที่ผู้ชายแปลกหน้าทิ้งเอาไว้ ความโกรธ ความหึงหวงปะทุขึ้นมาภายในใจจนออกมาข้างนอกอย่างห้ามไม่อยู่“มึงเป็นใคร! ทำอะไรกลับแฟนกู”พลั่ก! พลั่ก!ริวไม่สนใจคำตอบของอีกฝ่ายแต่อย่างใด ความโกรธที่มันพวยพุ่งทำให้เขาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ พุ่งตัวเขาไปดึงร่างผู้ชายปริศนาที่คร่อมตัวหมอธามออกมา เขากระหน่ำชกต่อยใบหน้าอีกฝ่ายเต็มแรงอย่างไม่ยั้งมือเขาไม่สนใจว่าความจริงมันเป็นยังไงในตอนนี้เขาเพียงต้องการระบายความโกรธ อัดเจ้าหมอนี่ให้เละยิ่งกว่าโจ๊ก ด้วยอาศัยจังหวะที่เจ้าตัวไม่ทันระวัง ริวอัดใส่อีกฝ่ายไม่ยั้งจนมุมปากทั้งสองข้างต่างก็เลือดกบปาก ใบหน้าเขียวฟกช้ำไปหมด แต่ริวก็ยังไม่พอใจชกใส่ใบหน้าอีกฝ่ายไม่หยุดเคล้ง!“อั๊กก”“ไอ้หมาบ้าเอ๊ย! มึงระวังตัวไว้เถอะ” พร้อมอาศัยจังหวะที่ถีบอีกฝ่ายล้มได้รีบเก็บของตัวเองวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว“อัก! มึงอย่าคิดจะหนีได้” ริวรีบลุก

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   ไปตายไกลๆซะ

    หลังโดนไล่ให้ออกมาจากงานศพพ่อของริว ธามก็ไม่ได้รีบเร่งที่จะกลับคอนโดหรือไปทำงานที่โรงพยาบาลแต่อย่างใด เขาขับรถคันเดิมมุ่งหน้าไปยังบาร์ลับที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงร้านในความทรงจำของตัวเองแทนเข้ามาภายในร้านมองบรรยากาศที่แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยนอกจากคนที่ดูบางตาลงไปมากก็ปลงใจ แม้ร้านนี้จะมีความทรงจำแย่ ๆ และดีผสมกันไป เขาเลิกมาที่นี่ได้หลายปีมากแล้ว หลังจากที่เลิกกับแฟนเก่าไปความจริงเขาก็ไม่อยากที่จะก้าวย่างเข้ามาภายในบาร์นี้แต่อย่างใด แต่เหล้าและวิสกี้ที่อยู่ในห้องนั้นเขาทั้งดื่มทั้งเททิ้งจนไม่มีเหลือแล้ว นอกจากบาร์แห่งนี้ที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว เขาก็ไม่รู้ว่ามีที่ไหนอีกที่จะสามารถนั่งดื่มเหล้าได้ตลอดทั้งวัน เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์นั่งที่มีบาร์เทนเดอร์ที่คุ้นเคยดูแลอยู่“เอ้า! นี่มันธามนี่ ไม่เจอกันนานเลย อะไรดลใจให้มาที่นี่วันนี้ล่ะ” บาร์เทนเดอร์ที่จำธาม ลูกค้าประจำสมัยก่อนได้ก็เอ่ยทักทาย“แค่ไม่มีที่ไปเท่านั้นแหละ เอาเหมือนเดิม หมดก็เติมมาได้เรื่อย ๆ เลย” ธามนั่งเก้าอี้เอ่ยตอบอย่างไร้อารมณ์ ในตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์ที่จะต่อร้องหรือหยอกเล่นกับใคร“คงจะเป็นเรื่องใหญ่สินะ ไ

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   ขอโทษ

    ภายในห้องของธามที่คอนโด แสงไฟภายในห้องไม่ถูกเปิดทำให้ภายในห้องมีแต่แสงสลัวที่มาจากนอกห้อง ภายในห้องมีแต่ความเงียบงัน กลิ่นวิสกี้เกรดดีผสมกับเหล้าเกรดดีอีกหลายชนิดลอยอวลไปทั่วห้อง พร้อมกับร่างของธามในเวลานี้ที่เมาปลิ้นนั่งอยู่บนโซฟาใบหน้าเขาซีดเซียว รอยคล้ำใต้ตาชัดเจนจากการไม่หลับไม่นอน ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย และเข็มขัดที่ยังคาเอวจากเมื่อวานเย็น รอบตัวเต็มไปด้วยขวดเหล้ามากมายที่ถูกเปิดดื่มจนหมดธามไม่รู้ว่าตัวเขาดื่มเหล้าไปมากแค่ไหนแล้วระหว่างสองวันที่ผ่านมา นับตั้งแต่ที่เขาผ่าตัดพลาดธามก็กลับห้องไม่ได้โผล่หน้าไปที่โรงพยาบาลอีก เขาสายตาเหม่อลอยยกขวดเหล้าขึ้นมาจิบ เฝ้ามองสายฝนที่โหมกระหน่ำภายนอกห้อง เสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่างดังสม่ำเสมอ สายฝนในตอนนี้ราวกับรู้ความในใจเขาที่กำลังเศร้าเสียใจจึงตกลงมาไม่หยุด“มันไม่ควรผิดพลาด...มึงควรช่วยพ่อริวเอาไว้ได้สิ”ธามมือปิดหน้าเอ่ยออกมาเสียงดังขณะที่น้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมา เขายังไม่เข้าใจว่าตัวเองทำผิดพลาดตรงไหน จากที่มันนควรเป็นการผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดี แต่มันกลับมีความผิดพลาดเกิดขึ้นจนไม่สามารถที่จะยื้อชีวิตพ่อริวเอาไว้ได้ในหัวเขาค่อย ๆ

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   รอยร้าว

    “วันนี้ผมมีเคสด่วนอะไรไหมครับคุณพยายาบาลพิมพ์แข”“วันนี้คุณหมอมีแต่ตรวจเยี่ยมอาการคนไข้เท่านั้นค่ะ”ธามรับรายงานจากพยาบาลพิมพ์แขขณะเดินไปพร้อมกัน วันนี้เป็นอย่างที่เขาคิดว่าไม่ค่อยมีงานอะไร นาน ๆ ทีจะมีวันที่เหมือนจะว่างแบบนี้สักครั้งหนึ่งในรอบหลายเดือน ถ้าไม่มีเคสด่วนเข้ามาเลยวันนี้ก็ถือว่าเป็นวันที่ชิลวันหนึ่งวันนี้ธามตั้งใจที่จะเตรียมเซอร์ไพรส์ริวในคืนนี้ หลังจากที่พวกเราเป็นแฟนกัน ทั้งที่พวกเขาควรที่จะได้สวีตหวานแหววด้วยกัน แต่ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานั้นมีแต่เรื่องเกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวันทั้งหมอปาล์มขอลาหยุดพักผ่อนอย่างไม่มีสาเหตุเป็นเวลาหลายวัน ทำให้อาจารย์ที่เป็นคนรับผิดชอบอย่างธามวุ่นมากในช่วงนี้ ริวเองหลังจากที่กลับจากค่ายก็ต้องเตรียมอ่านหนังสือสอบ ทำให้ไม่มีเวลาว่างที่จะมาเจอหน้ากันมากนักแถมเมื่อสองวันก่อนยังมีเรื่องพ่อเข้ามาอีก วันนั้นริวว่างจึงตั้งใจมาหา จากที่พวกเขาจะได้ชีวิตหวานแหววสวีตกัน กลายเป็นริวต้องมาคอยปลอบใจธามซะงั้นคืนนี้ธามจึงตั้งใจที่จะชวนริวไปเดตด้วยกันครั้งแรกหลังจากที่เป็นแฟนกันที่ห้องซะหน่อย และก็เพื่อขอบคุณที่อีกฝ่ายพร้อมที่จะเดินไปด้วยกัน พร้อมที่จะเ

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   โดนจับแต่งงาน

    “อ๊าส์ สดชื่นจริง ๆ วันนี้” ริวตื่นนอนในยามเช้าอย่างมีความสุข เมื่อวานเขาได้เป็นแฟนกับหมอธามจริง ๆ ซะที หลังจากที่เป็นเพียงวันไนต์สแตนด์มานาน“เสียดาย ถ้าไม่ใช่ว่าเข้าค่ายอยู่นะ...จะจัดถึงเช้าเลย” ริวมองที่นอนที่ยับยู่ยี่เป็นหลักฐานบ่งบอกว่า เมื่อคืนนั้นผ่านกิจกรรมเข้าจังหวะที่ร้อนแรงมาเมื่อคืนนั้นริวไม่สามารถจัดให้หนำใจได้เพราะที่นี่คือค่าย ตีสองหมอธามก็ต้องออกจากระต๊อบเขาไปแล้ว เพื่อกันไม่ให้คนที่ตื่นเช้าสงสัย“รีบเก็บของดีกว่า วันนี้ต้องกลับแล้ว” ริวรีบเก็บของแล้วออกไปทันที เขาถือกล้องถ่ายวิดีโอบันทึกบรรยากาศช่วงเวลานี้เอาไว้ทำคลิป“สวัสดีตอนเช้าครับพี่ปาล์ม” ริวเห็นหมอธามก็เอ่ยทักทายยามเช้า“สวัสดีครับ” ปาล์มตอบกลับไปด้วยใบหน้าที่ซีดขาว รอบดวงตาดำเป็นแพนด้า น้ำเสียงหอบแห้ง“พี่ป่วยเหรอครับ ทำไมหน้าพี่ดูซีด ๆ” ริวเห็นใบหน้าหมอปาล์มดูไม่ดีก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“ไม่เป็นไรครับ แค่นอนน้อยนิดหน่อย พี่ขอตัวไปที่อื่นก่อนนะ” สิ่งที่เห็นเมื่อคืนยังติดตาทำให้เขาไม่สามารถที่จะลืมมันไปได้ เขาไม่สะดวกใจที่จะคุยกับริวหรือหมอธามในเวลานี้“พี่ปาล์มแปลกจังเช้านี้” ริวสงสัยแต่ก็ไม่ได้ตามไปเซ้าซ

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   เขาไม่ควรมาที่นี่เลย

    ก๊อก ๆ“รู้ใช่ไหมว่า ต้องทำยังไงฉันถึงจะหายโกรธ” ทันทีที่ประตูกระต๊อบริวเปิดออก ธามก็ยิ้มมองเรือนร่างอีกฝ่ายที่สวมเพียงผ้าขนหนูสีขาวตัวบางพันรอบเอว“ผมรอพี่อยู่ครับ” ริวยิ้มกว้างดึงร่างคนพี่ที่อยู่หน้าประตูให้เข้ามาภายในห้องก่อนที่จะปิดประตู พอหันไปอีกทีก็พบคนพี่นั้นนั่งลงบนฟูกนอนรอเขาอยู่แล้ว“เข้ามาทำให้ฉันหายโกรธเร็ว ๆ เจ้าหมาน้อย” ธามแกะกระดุมเสื้อเอ่ยเรียกริวเสียงกระเส่าได้สัญญาณจากคนพี่ริวก็ไม่รอช้าที่จะกระโจนเข้าใส่คนพี่ เขาช่วยคนพี่ถอดเสื้อผ้าที่รกหูรกตาออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะประกบปากจูบอีกฝ่ายอย่างหิวกระหาย นี่ก็เป็นเวลาหลายวันแล้วที่พวกเขาไม่ได้ทำอะไรแบบนี้กันมือริวลูบไล้ร่างกายสีขาวของหมอธามลงต่ำไปจนถึงแก่นกายร้อนที่เริ่มขยายตัว เขาใช้มือตัวเองจับมันชักรูดขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ ธามเองก็ไม่ปล่อยให้ริวได้ทำอะไรตามใจตัวเอง เขาใช้มือทั้งสองข้างถอดผ้าขนหนูที่พันเอวอีกฝ่ายโยนทิ้งไป ใช้มือทั้งสองข้างจับแก่นกายใหญ่ของริวชักรูดมันบ้างอย่างรวดเร็ว“คืนนี้...ผมจะทำให้พี่หายโกรธเองครับ” ริวกระซิบข้างหูหมอธามเสียงแผ่วเบา ซุกไซ้ซอกคอสีขาวอย่างหิวกระหาย ใจอยากที่จะทิ้งรอยรักเอาไว้ แต

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   เป็นลูกหมาเชื่อฟังทุกคำสั่ง

    เขาเปิดก๊อกน้ำล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเพื่อเรียกสติ สมองของธามทำงานอย่างรวดเร็ว วิเคราะห์สถานการณ์และพยายามหาทางออกเขาไม่สามารถปฏิเสธการรักษาคนไข้รายนี้ได้โดยไม่มีเหตุผลอันสมควร และเขาก็ไม่อยากให้คนไข้ต้องถูกย้ายโรงพยาบาลในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ มะเร็งตับระยะที่สามต้องการการรักษาอย่างเร่งด่วน คนไข้ที่มาที

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   ลูกคนไข้

    ที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังใจกลางกรุงเทพมหานคร วันใหม่ของหมอธาม เวชวานิช เริ่มต้นขึ้นตามกิจวัตรที่เป๊ะราวกับเครื่องจักร เขาเข้าร่วมประชุมทีมแพทย์ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ตรวจผู้ป่วยในตั้งแต่แปดโมง และต่อด้วยคลินิกผู้ป่วยนอกจนถึงเที่ยง ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น ภายใต้กรอบเวลาที่วางไว้อย่างเป็นระบบ เช่นเดี

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   ขอเข้าไปอาบด้วยได้ไหมครับ

    ริวพยักหน้าเท่าที่จะทำได้ภายใต้แรงบีบ ดวงตาเบิกกว้างเปล่งแสงระยิบระยับ แม้จะเจ็บปวดจากการถูกบีบคอ แต่แทนที่เขาจะกลัวพี่ T ในตอนนี้ เขากลับตื่นเต้นแทนเวลาที่เห็นสีหน้าที่ออกคำสั่งในตอนนี้ มองใบหน้าสวยตรงหน้าอย่างหลงใหลธามคลายมือผ่อนคลายนิดหนึ่ง แต่ยังวางไว้ที่ลำคออย่างหลวม ๆ เขาเริ่มขยับสะโพกขึ้นลง

  • คุณหมอกับหมาเด็กของเขา   ‘โฮ่ง! โฮ่ง!

    “พี่ชอบควบคุม ชอบมีอำนาจเหนือกว่า...ชอบให้อีกฝ่ายทำตามคำสั่ง ใหม่แบบนี้ริวเคยมีประสบการณ์หรือยัง” ธามโน้มตัวเข้าใกล้เล็กน้อยเอ่ยที่ข้างหูอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาอบอวนในระยะหายใจ“แล้วบางครั้ง...ก็ชอบทำให้เจ็บด้วย แบบนี้ริวพอจะรับไหวไหมครับ” เสียงของเขาเบาลงจนแทบเป็นกระซิบริวกลืนน้ำลายเบา

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status