เป็นลูกหมาเชื่อฟังทุกคำสั่ง

เขาเปิดก๊อกน้ำล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเพื่อเรียกสติ สมองของธามทำงานอย่างรวดเร็ว วิเคราะห์สถานการณ์และพยายามหาทางออก

เขาไม่สามารถปฏิเสธการรักษาคนไข้รายนี้ได้โดยไม่มีเหตุผลอันสมควร และเขาก็ไม่อยากให้คนไข้ต้องถูกย้ายโรงพยาบาลในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ มะเร็งตับระยะที่สามต้องการการรักษาอย่างเร่งด่วน คนไข้ที่มาที่นี่ก็เพราะคาดหวังในตัวธาม การปฏิเสธอาจหมายถึงการทำลายความหวังที่จะหายของคนไข้

ในทางกลับกันหากความสัมพันธ์ชั่วคืนที่เขามีกับญาติคนไข้ถูกเปิดเผย ชื่อเสียงของเขาที่สั่งสมมาทั้งชีวิตจะพังทลาย โลกที่เขาพยายามแยกแยะชีวิตส่วนตัวกับงานจะพังครืนในพริบตา เพื่อนร่วมงานจะมองเขาด้วยสายตาประณาม คนไข้จะหมดความเชื่อถือเมื่อได้รู้เกี่ยวกับรสนิยมทางเพศของเขา

ถ้าเขาปฏิเสธที่จะไม่รักษาพ่ออีกฝ่าย ริวอาจจะเปิดเผยความลับของเขาให้คนทั้งโรงพยาบาลรู้ แค่นั้นมันก็พอที่จะทำลายชีวิตของธามได้แล้ว

“จะทำยังไงดี? ถ้าจะยกให้คนอื่นดูแล มันก็ต้องมีเหตุผลที่ฟังขึ้น” ธามพึมพำกับตัวเอง มือกุมขมับที่เริ่มปวดตุบ ๆ

ธามเดินกลับไปยังห้องทำงานส่วนตัว ทรุดตัวลงบนเก้าอี้หนังประจำตัว ก่อนหยิบแฟ้มประวัติของสมชายขึ้นมาเปิดอ่านซ้ำอีกครั้ง เขาพิจารณารายละเอียดทั้งหมดอย่างถี่ถ้วน มะเร็งตับระยะที่สามไม่ตอบสนองต่อเคมีบำบัดสูตรแรก กรณีนี้ต้องใช้ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านอย่างแท้จริง

มือของธามหยิบปากกาขึ้นจดโน้ตเพิ่มเติม ขณะที่หัวใจพยายามผลักเรื่องของริวออกไป สมองเข้าสู่โหมดทำงานเต็มที่ วิเคราะห์ทางเลือกและวิธีรักษาอย่างเป็นระบบตามขั้นตอนที่เคยชิน เมื่อร่างแผนการรักษาทั้งหมดขึ้นมาได้แล้วเขาก็หยิบมือถือขึ้นมาโทร. ต่อสาย

“หมอปาล์มช่วงนี้มีคนไข้เยอะไหมครับ” ธามโทร. ภายในหาแพทย์ประจำบ้านปีสุดท้ายที่เขาไว้วางใจ น้ำเสียงเรียบ ไม่มีวี่แววของความกังวลที่อัดแน่นอยู่ภายใน

“ไม่มากครับอาจารย์ แค่สองเคสตอนเช้า แล้วก็มีประชุมตอนบ่ายครับ” เสียงปลายสายตอบมา

“โอเค งั้นเดี๋ยวผมจะส่งอีกเคสหนึ่งให้คุณดูแล เป็นคนไข้มะเร็งตับระยะสามย้ายมาจากโรงพยาบาลรัฐ ผมจะให้เริ่มเคมีบำบัดสูตรที่สอง พร้อมยาต้านแอนจิโอเจเนซิสพรุ่งนี้ ผมจะซัปพอร์ตคุณจากเบื้องหลัง แต่คุณเป็นผู้ดูแลโดยตรง ถือให้ซะว่าเป็นประสบการณ์ที่ดี”

“ขอบคุณมากครับอาจารย์” น้ำเสียงตื่นเต้นของแพทย์หนุ่มสะท้อนความดีใจชัดเจน

“ผมส่งข้อมูลให้ทางอีเมลแล้ว คุณก็อ่านทำความเข้าใจข้อมูลคนไข้ และแผนการรักษาที่ผมส่งให้ไปคร่าว ๆ ก่อนนะ ถ้ามีข้อสงสัยโทร. หาผมได้ตลอดครับ” ธามถอนหายใจยาวหลังวางสาย การมอบหมายแบบนี้ไม่ใช่สไตล์ของเขา เขามักดูแลผู้ป่วยเคสหนักด้วยตัวเองเสมอ แต่ครั้งนี้…มันหลีกเลี่ยงไม่ได้

เขาหยิบโทรศัพท์ เปิดแอปหาคู่ที่ใช้นัดเจอกับริวเมื่อคืน และพบข้อความใหม่

“พี่ธามคงตกใจมากใช่ไหม เราต้องคุยกันนะ”

ธามส่ายหน้าเบา ๆ กดลบข้อความ บล็อกโพรไฟล์ทันที จากนั้นลงชื่อออกและลบแอปออกจากโทรศัพท์อย่างไม่ลังเล นี่คือวิธีจัดการปัญหาในแบบของเขา ตัดจบทุกอย่างก่อนเกิดปัญหาขึ้น เพียงรู้ชื่อจริงกันก็ใช้ทักมาในแอปแล้วดูก็รู้ว่ามันคือปัญหา เลี่ยงได้ควรเลี่ยง ต่อไปนี้เขาต้องพยายามไม่เจอหน้าเด็กนั่นอีก

แต่ในใจลึก ๆ เขารู้ดีว่า นี่อาจไม่ใช่เกมที่จบง่ายอย่างเคย ริวไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ผ่านมาแล้วผ่านไปเช่นคนอื่น ๆ แต่เป็นญาติของคนไข้ที่เขาต้องเจออีกหลายครั้ง แถมยังรู้ตัวตนจริง ๆ และหน้าที่การงานของธามอีก และดูจากแววตาในวันนี้ เขารู้ว่าอีกฝ่ายคงพยายามติดต่อตัวเองอีกแน่ ๆ

ตอนออกจากโรงพยาบาลใกล้เวลาเที่ยงคืน ธามเลือกใช้ทางออกด้านหลังที่มีคนใช้น้อย เขาเดินเร็วผ่านโถงทางเดินเงียบสงบไปยังลานจอดรถใต้ดิน ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่ทอดเงายาวบนพื้นปูนขัดมัน เสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนอีกคู่ที่ไม่ได้มาจากตัวเขาทำให้ธามชะงัก เพียงครู่เดียวก็ได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง

“คุณหมอธามครับ” เสียงทุ้มเรียบดังขึ้น

ธามสะดุ้งเฮือกหันขวับไปตามเสียงด้วยหัวใจเต้นแรง มือกุมสายสะพายกระเป๋าแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ

“ผมรอพี่อยู่นานแล้วครับ” ริวก้าวออกจากเงามืดข้างเสา ดวงตาคมสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง

“คุณ...คุณตามผมมาเหรอ” ธามกัดฟันแน่น ความรู้สึกตึงเครียดไหลบ่า

“เปล่าครับ ผมแค่เดาว่าพี่คงใช้ทางออกนี้ ผมรอดูตรงทางออกหลักตั้งแต่หกโมงเย็นแต่ไม่เห็นพี่ออกมา เลยถามพี่บาริสตาร้านกาแฟหน้าโรงพยาบาล เขาบอกบอกว่าหมอมักออกทางนี้หลังเลิกงานดึก ๆ กัน ผมเลยมารอพี่”

“คุณต้องการอะไร ถ้าจะมาคุยเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับการรักษา ผมไม่สะดวกจะพูดด้วยอะไรทั้งนั้น” ธามกวาดสายตามองรอบตัวระแวดระวังอย่างชัดเจน

“ผมแค่จะบอกว่า พรุ่งนี้ผมอยากให้พี่เป็นคนดูแลพ่อผมเองไม่ใช่หมอคนอื่น” ริวยิ้มบางอย่างมีเลศนัย แต่ไม่พูดแซวเหมือนที่ผ่านมา แววตาเต็มไปด้วยความจริงจัง เขาพอจะมองแววตาคนออกเหมือนกัน ตอนที่หมอธามเห็นหน้าตัวเองนั้นตกใจแค่ไหน เขาไม่ต้องการให้เรื่องของตัวเองมาทำให้พ่อไม่ได้รับการรักษาจากหมอธาม

“ผมให้หมอปาล์มดูแลแทน เขาเก่งและไว้ใจได้” ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง ความหวั่นไหวฉายวาบในดวงตาแต่ก็พยายามควบคุมอารมณ์

“แต่พ่อผมอยากให้พี่ดูแล ผมสังเกตสีหน้าพ่อตอนที่พี่อธิบายแผนการรักษา พ่อมีความหวังขึ้นมาครั้งแรกในรอบหลายเดือน” ริวพูดเสียงหนักแน่น

ธามหลุบตาลงมือนั้นกำแน่นโดยไม่รู้ตัว เขาไม่อยากยอมรับว่า คำพูดของริวกระทบเขาอย่างรุนแรง

“ผมจะไม่พูดเรื่องคืนนั้นอีก ไม่ทักหา ไม่ทักทาย ไม่กล่าวถึง ไม่แม้แต่จะจ้องตาพี่นาน ๆ ถ้ามันทำให้พี่ไม่สบายใจ ผมพร้อมทำทุกอย่าง ขอแค่พี่ช่วยรักษาพ่อผม” ริวกล่าวเสียงนิ่งเขาพร้อมทำตามที่อีกฝ่ายต้องการทุกอย่าง

“ได้ ผมจะดูแลเคสนี้ด้วยตัวเอง...แต่เราต้องมีข้อตกลงกัน” ธามเงียบไปอีกครั้ง ก่อนค่อย ๆ พยักหน้า

“ตกลงครับ ไม่ว่าจะอะไรพี่บอกมาได้เลย” ริวรีบพยักหน้ารับทันที รอยยิ้มเจือจางปรากฏบนใบหน้าเขา

“ในโรงพยาบาล เราไม่รู้จักกันเป็นการส่วนตัว ผมคือหมอ คุณคือญาติผู้ป่วย ห้ามมีพฤติกรรมใด ๆ ที่ละเมิดความเหมาะสม เข้าใจนะ”

“เข้าใจครับคุณหมอ”

ธามพยักหน้า ก่อนจะเดินอ้อมริวไปเปิดประตูรถ ริวขยับตัวหลบอย่างสุภาพ แต่ไม่วายพูดตามหลังด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ขอบคุณครับ ที่ยอมช่วยรักษาพ่อผม”

ธามไม่ตอบอะไร เขาเพียงขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

เช้าวันใหม่ ธามมาถึงโรงพยาบาลเร็วกว่าปกติ เขาต้องการตรวจสอบทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนจะเข้าไปพบคุณสมชายและภรรยา ไม่ว่าจะเป็นผลเลือดล่าสุด รายงานการสแกน หรือข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการเริ่มการรักษาครั้งใหม่

“อาจารย์มาเช้าจังครับ ผมกำลังเตรียมเคสของคุณสมชายอยู่พอดี” หมอปาล์มแพทย์ประจำบ้านทักด้วยรอยยิ้มแปลกใจ

“อื้ม เคสนี้ผมเปลี่ยนใจแล้ว ผมจะดูแลเคสนี้เอง คุณยังได้อยู่ในเคสเหมือนเดิม ผมอยากให้คุณเรียนรู้ทุกขั้นตอน” ธามตอบเรียบ ๆ พลางเปิดแฟ้มข้อมูลอย่างคล่องแคล่ว

“ครับอาจารย์ ขอบคุณมากครับ” หมอปาล์มตอบรับอย่างกระตือรือร้น ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและตื่นเต้น จะมีอะไรดีไปกว่าการได้คอยตามเรียนรู้อยู่ข้าง ๆ หมอธามอีก

หลังจากประชุมร่วมกับทีมแพทย์และพยาบาลเพื่อวางแผนอย่างรัดกุม ธามและหมอปาล์มก็เดินตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยพิเศษ เมื่อก้าวเข้าไปธามก็เห็นคุณสมชายคนไข้ตัวเองนอนอยู่บนเตียงโดยมีภรรยานั่งเคียงข้าง ขณะที่ริวยืนพิงกรอบหน้าต่างในชุดเสื้อเชิ้ตเรียบกับกางเกงยีนสะอาดสะอ้าน ดูภูมิฐานและสุขุมกว่าเมื่อวาน

“สวัสดีครับคุณสมชาย วันนี้รู้สึกอย่างไรบ้างครับ” ธามทักทายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ประดับอยู่เสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าคนไข้

“ดีขึ้นมากครับคุณหมอ รู้สึกอุ่นใจที่คุณหมอจะดูแลผมด้วยตัวเอง” เสียงของสมชายมีพลังมากขึ้นกว่าเมื่อวาน

ธามรับรู้ได้ถึงสายตาของริวที่จ้องมา แต่เขาเลือกจะไม่หันไปมอง ตรวจร่างกายคนไข้อย่างละเอียด พร้อมอธิบายแนวทางการรักษาด้วยความรอบคอบ โดยข้าง ๆ มีหมอปาล์ที่ยืนคอยจดสิ่งต่าง ๆ อยู่ข้าง ๆ ไม่ละสายตา

“เราจะเริ่มให้ยาเคมีบำบัดสูตรใหม่ในวันนี้ และจะเพิ่มยามุ่งเป้าชนิดใหม่ร่วมด้วย ซึ่งน่าจะช่วยยับยั้งการเติบโตของก้อนมะเร็งได้ หากตอบสนองดี” ธามเอ่ยขึ้นขณะที่อ่านเอกสารในแฟ้ม

“มีผลข้างเคียงเยอะไหมครับคุณหมอ?” ริวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“มีครับ แต่ส่วนใหญ่ทนได้ เราจะให้ยาช่วยควบคุมอาการข้างเคียงร่วมด้วย เช่น คลื่นไส้ เหนื่อยง่าย หรือภูมิคุ้มกันที่อาจต่ำลงเล็กน้อย” ธามเงยหน้าขึ้นสบตาริวครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“แล้วความเจ็บปวดล่ะครับ” ริวถามต่อ ดวงตาฉายแววบางอย่างที่ทำให้ธามชะงักเล็กน้อย

“หลีกเลี่ยงไม่ได้ในบางช่วงครับ แต่เราจะควบคุมให้อยู่ในระดับที่คนไข้รับไหว” ธามตอบเรียบ ๆ

“บางครั้งความเจ็บปวดก็จำเป็นต่อการเยียวยารักษาใช่ไหมครับ” ริวถามต่อพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ทำให้ธามต้องเบือนสายตา

“ใช่ครับ แต่ไม่ควรมากจนเกินไป” เขากระแอมเบา ๆ ก่อนตอบ

การพูดคุยดำเนินไปอย่างราบรื่น ธามสรุปแผนการรักษาและแจ้งว่า จะให้ยาเป็นเวลาสองชั่วโมง และจะคอยดูอาการเรื่อย ๆ

“ขอบคุณมากนะครับคุณหมอ ผมรู้สึกว่า ตัวเองมีความหวังขึ้นมาอีกครั้งจริง ๆ” สมชายจับมือธามแน่นด้วยความซาบซึ้ง

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยธามและหมอปาล์มก็ออกจากห้องและแยกย้ายกันไปคนละทาง เพราะต่างคนต่างก็มีงานอื่นที่รออยู่

“คุณหมอครับ”

ธามหยุดหันกลับไปเห็นริวเดินตามมาในระยะห่างพอดี

“ผมอยากขอบคุณที่คุณหมอยอมดูแลพ่อผมด้วยตัวเอง และขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อคืน ผมไม่ควรไปดักคุณหมอแบบนั้น”

“ไม่จำเป็นต้องขอโทษครับ ผมแค่ทำหน้าที่ของผม คุณเองก็ควรทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี” ธามตอบเย็นชาพยายามรักษาระยะห่าง

“ผมจำข้อตกลงได้ดี และจะทำตามทุกอย่างที่เคยบอกไว้ หรือแม้กระทั่งเป็นลูกหมาเชื่อฟังทุกคำสั่ง” ริวก้มหน้าลงเล็กน้อยกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูคุณหมอที่เย็นชา

คำพูดนั้นทำให้ธามนิ่งงัน ความทรงจำคืนนั้นวาบขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ

“คุณริว เราเคยตกลงกันว่า จะไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีก โดยเฉพาะในโรงพยาบาล” ธามเอ่ยเรียบ ๆ

“ผมเข้าใจครับ และจะไม่พูดอีก” ริวมีสีหน้าเศร้าเมื่อเห็นหมอธามเย็นชาใส่

“กลับไปอยู่กับคุณพ่อเถอะครับ ผมมีเคสอื่นต้องดูต่อ” ธามสบตาอีกฝ่ายนิ่งนานก่อนจะตอบเสียงเรียบแล้วหมุนตัวเดินจากไป