ขอเข้าไปอาบด้วยได้ไหมครับ

ริวพยักหน้าเท่าที่จะทำได้ภายใต้แรงบีบ ดวงตาเบิกกว้างเปล่งแสงระยิบระยับ แม้จะเจ็บปวดจากการถูกบีบคอ แต่แทนที่เขาจะกลัวพี่ T ในตอนนี้ เขากลับตื่นเต้นแทนเวลาที่เห็นสีหน้าที่ออกคำสั่งในตอนนี้ มองใบหน้าสวยตรงหน้าอย่างหลงใหล

ธามคลายมือผ่อนคลายนิดหนึ่ง แต่ยังวางไว้ที่ลำคออย่างหลวม ๆ เขาเริ่มขยับสะโพกขึ้นลงช้า ๆ ด้วยอย่างเป็นจังหวะ ไม่นานเสียงเนื้อกระทบเนื้อก็ดังขึ้นสะท้อนไปทั่วห้อง สายตาของธามและริวสบตากันอย่างไม่ละสายตา ขณะที่ช่วงล่างกำลังดำเนินกิจกรรมเข้าด้ายเข้าเข็มที่ทำให้ทั้งคู่ต่างก็เสียวซ่านไปทั้งร่าง

“นี่แหละ... แบบที่พี่ชอบ...การที่เห็นริวดิ้นรนอยากขยับ แต่ก็ขัดคำสั่งไม่ได้ มันเร้าใจมาก” เสียงของธามต่ำและแหบพร่าเต็มไปด้วยความเสียว ในตอนนี้ร่างกายเขากำลังร้อนรุ่มไปด้วยเปลวเพลิงที่ทำให้แทบคลั่ง

“พี่ T...อ๊ะ... อ้า” ริวครางเสียงกระเส่าความสุขถาโถมจนแทบล้นออกมา อยากที่จะเป็นฝ่ายขย่มใส่ร่างบางตรงหน้าให้แหลกเหลวด้วยตัวเอง แต่เขาก็พยายามนิ่งห้ามใจตัวเองให้ทำตามคำสั่งคนพี่อย่างเต็มที่

“แบบนี้สิ...แบบนี้แหละ...รู้สึกดีใช่ไหม ถูกขย่มแบบนี้เสียวใช่ไหม” ธามเร่งจังหวะขึ้นมือหนึ่งกดคอริวเอาไว้ อีกมือหนึ่งลูบไล้ไปตามเรือนร่างที่ถูกมัดไปด้วยเชือกอย่างหลงใหล

“อ๊าา...ครับพี่ ข้างในตัวพี่ T ดีมากเลยครับ ซี้ดดด...ทำผมเสียวจนแทบคลั่งจะแย่แล้ว” ริวครางเสียงสั่น ความรู้สึกผสมกันระหว่างเจ็บกับความเสียวทำให้เขาแทบบ้า เขาอยากจะเป็นฝ่ายขยับ ทำให้ร่างตรงหน้านี้เสียวด้วยตัวเองบ้าง

“นายชอบใช่ไหม ชอบที่โดนพี่ทำแบบนี้...ตอบมา!” ธามบดสะโพกแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเสียงเตียงกระทบผนังห้องเกิดจังหวะไม่หยุด เล็บเขาจิกแน่นลงบนผิวที่อกแกร่งของริว

“ชอบครับ ผมชอบครับ ขย่มมาแรง ๆ เลยครับ อ๊าส์” ริวหลับตาแน่น เขารู้สึกว่าตัวเองใกล้ที่จะเสร็จแล้ว

“รู้ไหมว่า นายเป็นไม่กี่คนที่ไม่กลัวพี่ หรือขอร้องให้พี่หยุดกลางคัน คนอื่นร้องขอให้หยุด แต่นาย...กลับขอให้ฉันทำต่อ” ดวงตาของธามวาววับขึ้นทันที มือที่กดคอแน่นขึ้นอีก เขาเร่งสะโพกรัวไม่หยุด

“ผมชอบ...ทุกอย่างที่พี่ทำ อ๊ะ ผมใกล้แล้ว” ริวยิ้มเอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยคราวเสียว

“ยังไม่ได้! อดทนไว้... ยังไม่ถึงเวลา” ธามเอ่ยสั่งเสียงแข็งสะโพกยังคงขยับขึ้นลงเคลื่อนไหวไม่หยุด

ริวกัดฟันแน่นร่างกายเกร็งเต็มที่ เหงื่อผุดพรายเต็มตัว ทำให้เตียงนอนที่รองรับร่างเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เสียวที่แก่นกายโดนบีบรัดจากภายในตัวคนพี่ทำให้ร่างกายทำให้เขาแทบสิ้นสติ แม้ใจอยากจะปฏิเสธคำสั่งนั้นของอีกฝ่าย แต่ริวกลับพบว่า ตัวเองไม่อาจปฏิเสธคำสั่งของคนพี่ได้เลย

“อ๊าส์” ธามรู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูง เขาใกล้ที่จะเสร็จแล้วอีกนิดเดียวเท่านั้น

“พี่ครับ ผมขอ...ผมไม่ไหวแล้ว” ริวครางเสียงสั่นวิงวอนด้วยน้ำตาที่เริ่มซึม ร่างกายเขาแทบจะระเบิดแล้วที่ต้องทนต่อความเสียวที่พุ่งขึ้นแบบนี้

“อดทน! รอเสร็จไปพร้อมกัน” ธามคำรามเสียงต่ำ มือจับแก่นกายตัวเองที่สั่นไม่หยุดชักรูดมันด้วยมืออย่างรัวเร็ว ไปตามจังหวะที่สะโพกตัวเองขย่มขึ้นลงบนแก่นกายใหญ่

“พร้อมกัน! อ๊าส์” ธามร้องออกมาในที่สุดร่างกายเกร็งทั้งตัว เขาปล่อยมือที่จับแก่นกายตัวเองให้เป็นอิสระ ปล่อยให้แก่นกายตัวเองปลดปล่อยมวลน้ำสีขาวขุ่นออกมาราดไปทั่วทั้งร่างของริว

“อ่าส์!”

ริวเปล่งเสียงร้องครางออกมาทันทีที่ได้รับอนุญาต ช่วงล่างกระดกขึ้นเสียบแก่นกายตัวเองเข้าไปในตัวคนพี่ที่ลอยตัวเองจนสุดลำ ปลดปล่อยมวลน้ำกามที่อุ่น ๆ ข้างในตัวคนพี่อย่างไม่ยั้ง หลังจากที่อดทนมานานแก่นกายของเขาปลดปล่อยออกมาอย่างรุนแรง ราวกับสายน้ำที่กักเก็บไว้นานแล้วทะลักออกมา ทำให้มีน้ำสีขาวขุ่นบางส่วนไหลทะลักสวนออกมาจากส่วนโคนของถุงยาง

ทั้งสองคนหยุดนิ่งหอบหายใจร่างกายเหงื่อชุ่มและอ่อนระโหย ธามค่อย ๆ ขยับตัวออกทิ้งตัวนอนลงข้าง ๆ ริว ดวงตาครึ่งเปิดด้วยความเหนื่อยล้าและความพึงพอใจ

“ดีมาก นายทำได้ดีมาก” ธามกระซิบเสียงแผ่ว มือเอื้อมไปลูบใบหน้าของริวเบา ๆ

“ขอบคุณครับ พี่ช่วยแก้มัดให้ผมหน่อยได้ไหมครับ” ริวตอบเสียงแหบพร่าหายใจเข้าออกอย่างรุนแรง ลำคอยังคงรู้สึกเจ็บจากการถูกบีบ แต่ความสุขที่ได้รับก็ทำให้เขาไม่สนใจความเจ็บปวดนั้น

“เจ็บตรงไหนไหม” ธามลุกขึ้นช้า ๆ หันมาแก้เชือกที่มัดริวอย่างระมัดระวัง ทั้งที่ปกติเขาไม่เคยใส่ใจคนที่นอนด้วยมากขนาดนี้ แม้เขาจะเป็นแพทย์ แต่ก็ไม่เคยสนใจคู่นอนที่เจอกันเพียงครั้งเดียวแต่อย่างใด เมื่อแก้เชือกเสร็จเขาค่อย ๆ นวดข้อมือและไหล่ให้ริวเบา ๆ

“ไม่มากครับ แค่มือชาและคอเจ็บนิดหน่อย” ริวตอบพลางยิ้มดีใจที่ได้เห็นอีกด้านของธามที่ดูห่วงใยและอ่อนโยน แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ตาม

“ดี” ธามพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นยืน

“พี่จะไปอาบน้ำก่อน นายพักสักครู่แล้วค่อยตามมา ห้องน้ำอยู่ทางนั้น” เขาชี้ไปที่ประตูห้องน้ำที่อยู่อีกด้านหนึ่งของห้องนอนก่อนที่จะเดินเข้าไป

ริวมองตามร่างเปลือยของธามที่เดินเข้าห้องน้ำไป รู้สึกทั้งพึงพอใจและสับสนในเวลาเดียวกัน ประสบการณ์ที่เพิ่งผ่านมาทั้งเร่าร้อนและรุนแรงกว่าที่เขาเคยเจอมา แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวามากกว่าที่เคยเป็น

เขาใช้เวลาสักพักเพื่อให้ร่างกายฟื้นตัว ดึงถุงยางที่ส่วนหัวเต็มไปด้วยน้ำโยนทิ้งไปข้างเตียง ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำบ้าง พบว่าคนพี่กำลังยืนให้น้ำไหลผ่านร่างกาย ห้องน้ำกว้างขวาง มีทั้งอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่และฝักบัวแบบเรนชาวเวอร์

“ผมขอเข้าไปอาบด้วยได้ไหมครับ” ริวหยุดหน้าห้องน้ำ ยังไม่เข้าไปหาอีกฝ่ายแต่เอ่ยขออนุญาตก่อน

“เข้ามาได้” ธามบอกโดยไม่หันมามองเปิดน้ำอุ่นให้ไหลแรงขึ้น

ริวเข้าไปยืนใต้สายน้ำเดียวกับพี่ T รู้สึกดีเมื่อน้ำอุ่นไหลผ่านร่างกายที่เมื่อยล้า ล้างเอาเหงื่อ คาวน้ำกาม และความเหนื่อยล้าออกไป

“เป็นไงบ้าง รู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่เราทำไปในคืนนี้” ธามช่วยสระผมให้ริวด้วยเจลล้างผมกลิ่นหอมอ่อน ๆ มือนวดหนังศีรษะเบา ๆ อย่างผู้ชำนาญ

“รู้สึกดีมากครับ ผมไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน แต่มันทำให้ผมรู้สึกแปลกใหม่มาก” ริวตอบตามตรง

“ไม่ใช่ทุกคนจะชอบแบบนี้” ธามมือลูบไปตามรอยแดงบนคอริวที่เกิดจากการบีบของเขาเอง ก่อนจะลูบไล้ไปตามรอยเส้นสีแดงตามลำตัวริวที่เกิดจากการถูกเชือกเสียดสี

“ผมไม่รู้ครับ ผมแค่รู้สึกดีเมื่อได้ทำกับพี่” ริวใบหน้าขึ้นสีแดงเมื่อเอ่ยประโยคนี้ออกไป

ธามชะงักไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ เขาช่วยล้างตัวให้ริวต่อ ถูสบู่ให้ทั่วร่าง โดยเฉพาะบริเวณที่มีรอยแดง มือของเขาจะสัมผัสผิวส่วนนี้ของริวอย่างอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ จากคนที่เพิ่งทำร้ายร่างกายริวไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

“พี่ T พี่ทำแบบนี้กับทุกคนที่พี่นอนด้วยเหรอ ทั้งการออกคำสั่งและการดูแลหลังจากนั้น” ริวอดถามไม่ได้ เขาหัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อเห็นว่าคนพี่ไม่ได้ตอบประโยคก่อนหน้านี้ แต่ต่อมากลับดูแลเขาเป็นอย่างดี ทำให้ริวอดคิดขึ้นมาไม่ได้ว่าพี่ T ทำแบบนี้กับคู่นอนทุกคนหรือเปล่า

“ไม่ หลายคนพี่ก็แค่มีความสัมพันธ์แบบธรรมดาทั่วไปเพื่อระบายเท่านั้น ส่วนน้อยจะเจอคนที่แมตช์ด้วยแล้วอยากลองทำแบบนี้ถ้าอีกฝ่ายสมยอม แต่ส่วนใหญ่ก็จะหนีไปหลังจากที่พี่เริ่มทำรุนแรง และพี่มักจะโดนด่าว่าวิปริต” ธามตอบสั้น ๆ เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้นต่อ

“พี่ไม่เคยดูแลใครหลังจากเสร็จกิจ ปกติพี่จะให้เงินพวกเขา และบอกให้ออกจากห้องไปเลย ไม่อยากให้อยู่ที่นี่นาน”

“แล้วทำไมผมถึงได้รับการปฏิบัติพิเศษ” ริวถามต่อ

“ไม่รู้ บางทีเพราะนายไม่กี่คนที่ไม่หนีไป หรือไม่ก็เพราะนายดูเหมือนหมาน้อยที่ต้องการการดูแลเป็นพิเศษมั้ง” ธามตอบตามตรงขณะปิดน้ำและเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัว เขาไม่รู้ทำไมเหมือนกันว่า ทำไมตัวเองถึงไม่ไล่หนุ่มคนนี้ออกไปจากห้อง

“ขอบคุณนะครับที่ดูแลผม” ริวยิ้มแม้จะไม่ค่อยพอใจนักที่ถูกเรียกว่าหมาน้อยก็ตาม

ธามยื่นผ้าเช็ดตัวให้โดยไม่ตอบอะไร เขาเช็ดตัวจนแห้งแล้วเดินออกไปยังห้องนอน ก่อนหยิบชุดนอนสีดำมาสวม

ริวรีบเดินตามออกมาก่อนที่จะเดินออกจากห้องเพื่อไปสวมเสื้อผ้าของตัวเอง แต่ก็ชะงักเมื่อมีเสียงเอ่ยเรียกจากทางด้านหลัง

“ใส่นี่ไปก่อน ตอนนี้ดึกแล้ว อีกไม่นานคงจะเช้า นายค้างที่นี่พักเอาแรงไปก่อนก็ได้ พระอาทิตย์ขึ้นค่อยกลับ” ธามเอ่ยขึ้นพร้อมหยิบชุดนอนอีกชุดแล้วยื่นให้

“ขอบคุณครับ” ริวรับชุดนอนด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะให้ค้างคืนจากที่ก่อนหน้านี้เพิ่งบอกว่าไม่เคยให้อยู่ต่อ

“นอนหลับให้สบาย แต่อย่าข้ามเส้นล่ะ ทันทีที่พระอาทิตย์ขึ้น นายต้องออกไปทันที เพราะพี่ต้องออกไปทำงานแต่เช้า ประตูห้องล็อกอัตโนมัติ” ทั้งคู่ขึ้นเตียงนอน ธามนอนหันหลังให้ กั้นขอบเขตไว้อย่างชัดเจน

“ได้ครับ” ริวตอบเสียงแผ่วรับรู้ถึงความห่างเหินและผิดหวังเล็กน้อย แม้จะเข้าใจธรรมชาติของความสัมพันธ์นี้ดี

ธามดับไฟทิ้งให้ห้องจมอยู่ในความมืด มีเพียงแสงจากตึกข้างนอกลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ริวนอนมองเงาร่างของธามที่หันหลังให้ เขาอยากจะเอื้อมมือไปกอด แต่ก็ทำได้แค่ขยับเข้าไปใกล้เงียบ ๆ หวังให้ความอบอุ่นส่งผ่านไปได้บ้าง

เขาหลับตาลงปล่อยให้ความอ่อนล้าโอบล้อมเข้าสู่นิทรา โดยไม่รู้เลยว่า วันพรุ่งนี้โลกของเขากำลังจะเปลี่ยนไปอย่างไม่คาดคิด

เช้าวันใหม่พระอาทิตย์ขึ้นสู่ท้องฟ้าส่องแสงลอดผ้าม่านเข้าภายในห้อง ริวก็ตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบแสง เขามองไปรอบ ๆ และพบว่าพี่ T ไม่อยู่แล้วตามที่อีกฝ่ายได้บอกไว้

ริวลุกขึ้นนั่งรู้สึกเมื่อยไปทั่วร่าง โดยเฉพาะข้อมือและลำคอที่มีรอยช้ำเล็กน้อย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะตกใจเมื่อเห็นว่า เป็นเวลาเก้าโมงครึ่งเข้าไปแล้วทั้งที่เขามีเรียนตอนสิบโมง

เขารีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะเดินออกจากห้องนอน แล้วพบว่าพี่ T ได้เตรียมกาแฟกับขนมปังไว้บนโต๊ะพร้อมกระดาษโน้ตใบเล็ก ๆ

“กินอะไรก่อนออกไป - T”

ริวยิ้มบาง ๆ กินขนมปังและดื่มกาแฟอย่างเร่งรีบ เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นห่วงเป็นใยตัวเองจนเตรียมอาหารเช้าไว้ให้ด้วย ความใส่ใจในรายละเอียดเล็ก ๆ ทำให้หัวใจของเขารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เมื่อกินเสร็จริวจัดการล้างแก้วและจานให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องลงลิฟต์ไปที่ชั้นล่างออกจากคอนโด โดยไม่ล่วงรู้เลยว่า โชคชะตากำลังจะนำพาเขาให้กลับมาพบกับคนที่วันไนต์สแตนด์ด้วยอีกครั้ง