Episode 1 . ความสำเร็จขั้นแรก

หลังจากที่ฉันได้บอกกับพ่อแม่ไปแล้วก็เหมือนจะไม่มีใครเชื่อว่าฉันจะอยากเรียนพยาบาลจริงๆ แต่ถ้าให้พูดถึงเรื่องที่ว่า แค่ฉันชอบหมอก็จะเรียนพยาบาลเลยหรอ มันก็ส่วนหนึ่งแต่อีกส่วนหนึ่งคือคุณย่าขอเพราะฉันดูแลเวลาทุกคนในบ้านไม่สบาย ฉันคือคนที่คอยช่วยคุณแม่ทำหน้าที่ต่างๆ พวกเฮีย น้องสาว ตัวร้อนก็ฉันคอยเช็ดตัว หายาให้หรือฉันจะชอบงานพยาบาลจริงๆ ก็ยังไม่รู้แต่ยิ่งรู้ว่าคุณหมอเป็นคนใจดี ช่วยเหลือคนอื่น ดูแลรักษาคนไข้เป็นสิ่งที่เขาเลือกอันดับแรก

ในระหว่างที่ฉันกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ภายในห้องนอนของตัวเองเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงพูดของคุณแม่

"แม่เข้าไปนะลูก" แม่เอ่ยพร้อมกับเปิดประตูเข้ามาในมือถือแก้วนมเดินตรงมาหาฉันก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ลงมานะข้างๆ

"ดื่มนมก่อนสิลูก"แก้วนมอุ่นๆ ถูกยื่นส่งมาให้ฉัน

"ขอบคุณค่ะ" ฉันเอ่ยขอบคุณก่อนจะรับมาดื่ม

"แม่ถามจริงๆ นะลูก หนูอยากเรียนเป็นพยาบาลจริงๆ หรอคะ"

"จริงค่ะ หนูคิดดีแล้ว"

"ลูกเนี่ยนะจะเป็นพยาบาล แค่เห็นเข็มก็ร้องลั่นแล้ว!"

"แม่คะ!!! นั่นแต่ตอนเด็กๆของหนู ตอนนี้หนูโตแล้วนะคะ แค่เข็มถึงจะแหลมจิ้มแขนเจ็บแต่หนูทนได้ค่ะ!"

ฉันเอ่ยตอบแม่กลับไปก่อนจะส่งยิ้มให้ท่าน แม่ยิ้มก่อนจะยื่นมือมาลูบผมฉันเบาๆด้วยท่าทางอ่อนโยน

"ถ้าลูกคิดว่ามันคือสิ่งที่ลูกเลือกแล้วลูกสามารถทำมันได้ ลูกทำได้เลยนะแม่กับพ่อจะคอยช่วยลูกอยู่ข้างหลังเสมอ ความสุขของลูกแม่ไม่ขัด"

"ขอบคุณนะคะ หนูรักแม่ที่สุดเลย" จบประโยคฉันก็โผลเข้าไปกอดแม่แน่น อ้อมกอดของแม่อบอุ่นจัง

"รักแม่หรือรักหมอกันแน่" เอ๊ะ! แม่ว่าอะไรนะ ฉันผละกอดออกแล้วมองหน้าแม่ก่อนจะเม้มปากแน่น

"ไม่ต้องมาหน้าแดง ทำเป็นเขินใส่แม่นะ ชอบเขาเพราะอะไรล่ะ?"

"ชอบเพราะเขาเป็นคนดี ใส่ใจคนอื่น รอยยิ้ม คำพูดการกระทำที่แสนอบอุ่นที่เขามอบให้มันดีมากๆเลยนะคะแม่ อีกอย่าง...เขา...หล่อค่ะ ฮ่าๆๆ"

แป๊ะ! ปลายนิ้วทั้งห้าของแม่ตีลงมายังหน้าผากของฉัน

"เอ๊อะ! แม่คะก็มันจริงนี่ ไม่เชื่อแม่ลองถามคุณพ่อดูสิคะ คุณย่า คุณปู่ก็เห็น ว่าที่ลูกเขยแม่ในอนาคตเลยนะคะ"

"เดี๋ยวเถอะเรา แก่แดดนะเดี๋ยวนี้ คุณหมอเขามีแฟนรึยังก็ไม่รู้ กว่าลูกจะเรียนจบเขาไม่แต่งงานมีครอบครัวไปแล้วหรอ หื้ม!"

ประโยคของคุณแม่แอบทำฉันรู้สึกว่ามันก็จริง ถ้าวันนั้นที่ฉันเรียนจบ คุณหมอแต่งงานมีแฟน มีครอบครัวล่ะ ไม่ได้ๆ ฉันรีบลุกเดินไปที่หน้าต่างยกมือสองข้างคือมากุมเข้าหากัน

"ดวงจันทร์เจ้าขา ได้โปรดอย่าพึ่งให้คุณหมอสุดหล่อของหนูมีแฟน มีครอบครัว หรือแต่งงานก่อนเลยนะเจ้าคะ ขอให้เขาโสดไปนานๆ นานเท่านานจนกว่าหนูจะจีบติด เพี้ยง!"

มินตราที่ยืนมองลูกสาวได้แต่ส่ายหน้าไปมาเธอยิ้มอย่างเอ็นดูในสิ่งที่ลูกสาวทำ เด็กคนนี้จริงจังกับทุกเรื่องจริงๆ

หลังจากนั้นเธอก็ตั้งใจอ่านหนังสือ เรียนพิเศษและหาแนวทางต่างๆ ในการส่งเสริมการเป็นพยาบาลในทุกๆ วันไม่ว่าจะเวลาไหนในมือเธอจะมือหนังสืออยู่ด้วยตลอด เธอแทบจะไม่ละสายตาไปจากตัวหนังสือเลยแม้แต่น้อย

ปึก! เสียงกระทบกับผนังห้องอาหารดังขึ้นจนเรียกสายตาทุกคนที่นั่งรอทานอาหารอย่างพร้อมหน้า ร่างเล็กของควีนล้มไปนั่งลงกับพื้นพร้อมกับมือที่กุมเข้าที่หน้าผาก

"เจ็บมั้ยละ" เสียงเข้มของคนที่เดินเข้ามาตามหลังเอ่ยถามก่อนจะช่วยพยุง

"เจ็บสิคะเฮีย หัวโขกกับผนังนะ เนี้ยมันแข็งไม่ใช่ปุยนุ่นที่จะได้ไม่เจ็บอ่ะค่ะ!"

"ลูกวางหนังสือลงก่อนก็ได้นะคะ ถึงเวลาทานข้าวแล้ว เสร็จค่อยกลับไปอ่านต่อก็ได้เชื่อป๊าสิ แด๊ดโรม ป๋าแทน กับพ่อคิมเรียนหมอยังไม่ติดหนังสือเลยลูก ป๊าเชื่อว่าหนูทำได้ยังไงลูกสาวป๊าต้องเป็นพยาบาลได้แน่นอนค่ะ" รามเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม

"หนูวางมันลงสักหน่อยนะคะ แด๊ดว่าหนูควรพักสายตาบ้างนะ จ้องมากๆเดี๋ยวจะปวดตาเอา มองสิ่งรอบๆ ไปเที่ยวสมองกับเพื่อนสักหน่อยช่วยผ่อนคลายได้นะคะ"โรมเอ่ยบอกเขาก็เป็นห่วงที่เห็นเธอเอาแต่จ้องหน้งสือตลอด ไหนจะต้องเรียนอีก

"พ่อว่าควีนควรฟังหน่อยนะลูก การที่หนูอยากทำมันให้สำเร็จไม่มีใครห้ามแต่หนูควรดูแลตัวเองด้วยนะลูก"คิมบอกลูกสาวตนเองอย่างอดห่วงไม่ได้

"ป๋ารู้นะว่าควีนอยากทำให้ได้การเรียนพยาบาลมันเหนื่อยนะ หนูลองเปลี่ยนการใช้เวลาดูนะลูกเดี๋ยวช่วงสอบหนูจะได้ไม่เครียด นี่เดือนหน้าก็จะถึงแล้วหนูต้องเตรียมตัวอย่าให้ตัวเองเครียดจนเกินไปนะลูก วางหนังสือแล้วมาทานข้าวครับ" แทนเอ่ยจบพร้อมออกคำสั่ง เมื่อพ่อๆ ออกปากใครจะกล้าขัดหนังสือถูกวางลงบนโต๊ะก่อนที่ร่างเล็กจะเดินลงไปนั่งข้างๆ พีชายฝาแฝดของตัวเอง

"ความพยายามในการเรียนก็ดีอยู่นะ แต่พยายามเพื่อการเป็นพยาบาลอย่างเดียวจริงหรอ หื้ม!" ไอเฮียคิงปากนี้จะหาเรื่องกันใช่มั้ย

"แน่นอน! คนอย่างควีนตั้งใจทำอะไรต้องทำให้สำเร็จ ไม่เหมือนใครบางคน หึ!" เธอย่นจมูกใส่ก่อนจะแลบลิ้นออกมาให้คนตรงหน้า

"พ่อครับ ที่ควีนมันอยากเป็นพยาบาลเพราะคุณหมอที่รักษาคุณย่าต่างหาก คุณหมอสุดหล่อของไอควีนมัน"

"ปากนี้มีหมากี่ตัว หุบปากไปเลยนะ"

"หมอคนนั้นหรอ? ลูกชอบหรอคะ?"คิมเอ่ยถามลูกสาว

"แผนกหัวใจหรอ?" แทนถามคิมด้วยความสงสัย

"ครับเฮีย แผนกหัวใจหมอมือดี หน้าตาหล่อแต่น้อยกว่าผมตอนหนุ่มๆ" คิมเอ่ยก่อนที่ประโยคสุดท้ายของเขากลับทำให้ทุกคนหลุดหัวเราะออกมา

"แก่แล้วนะคิม ปล่อยให้เด็กได้เกิดหน่อยเถอะ แล้วมึงรู้จักหรอ?" รามเอ่ย

"พอจะรู้อยู่บ้าง หมอหนุ่มหน้าตาดี การทำงานดี มีความสามารถในการรักษาเด็กคนนี้อนาคตไกลอยู่ แต่ลูกยังเด็กนะควีนเขาอายุเท่าไหร่กว่าหนูจะเรียนจบ" แทนตอบกลับอย่างรู้จักดีก่อนจะหันไปคุยกับควีนต่อ

"อายุไม่ใช่ปัญหาสักหน่อยค่ะ ที่ตอนนั้นหนูอายุแค่สิบเก้าพวกป๋าอายุตั้งเท่าไหร่คะแก่กว่าหนูตั้งหลายปี ยังมาอยู่ด้วยกันได้เลยแถมลูกเป็นคอกอีกต่างหาก เดินหน้าไปเลยลูกลุยค่ะ!"มินเอ่ยด้วยท่าทางที่ไม่ยอมสามี ที่ตัวเองอายุตั้งเท่าไหร่ กว่าลูกจะจบหมอก็อายุไล่เลี่ยกับพวกเขาสมัยหนุ่มๆ นั่นแหละ ทำพูดเข้า

"หนูนั่นลูกคนใช่มั้ยมาเป็นคอกเลย"โรมเอ่ยถามภรรยาก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังขึ้น

"ลูกยังเด็กนะมีโอกาสจะเจอคนอีกเยอะลูก ป๋าได้แค่บอกแต่ทุกอย่างมันอยู่ที่ตัวหนู"

"ค่ะ ขอบคุณป๋านะคะแต่หนูเชื่อค่ะ เชื่อในพลังแห่งรักของหนู" เธอเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มตาหยี่

"เชื่อลูกเถอะ กินข้าว!" รามเอ่ยขึ้นก่อนที่ทุกคนจะเริ่มทานอาหารพร้อมกัน

เดือนต่อมาในการสอบเข้าเรียนในรั่วมหาลัยเป็นกันสอบที่ต้องแข่งขันกัน แต่เธอเชื่อว่าตัวเองทำได้ หลังจากนั้นมาเธอรอฟังผลการสอบอยู่ที่บ้าน ปิดเทอมเธอก็คอยอ่านหนังสือ และค้นหาวิดีโอการศึกษาดู แทบจะไม่เคยออกไปเที่ยวไหนเลยจนวันประกาศผลสอบออก

รายชื่อบนหน้าจอโน๊ตบุ๊คโชว์ขึ้นเธอลุ้นผลจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะและแล้วในที่สุดเธอก็ทำได้ ร่างเล็กกระโดดวิ่งไปมาพร้อมกับส่งเสียงกรี๊ดดังลั่นบ้าน

"อร๊ายยยยยย! กรี๊ดดด! ผ่านแล้ว หนูสอบผ่านแล้ว ผ่านแล้ว กรี๊ดดดด!"

เมื่อทุกคนในบ้านรู้ก็พากันดีใจและจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นให้กับนิสิตคนต่อไปของบ้าน คนที่ดีใจที่สุดคงจะเป็นย่าของเธอที่นั่งมองหลานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"ความพยายามไม่เคยทำร้ายใคร คุณเชื่อมั้ยยัยควีนจะต้องเป็นพยาบาลที่ดีคนหนึ่งได้แน่นอน"

"ผมเชื่อหลานคนนี้มีจิตใจที่บริสุทธิ์เด็กแบบนี้ทำงานที่ไหนก็มีแต่คนรัก คนเอ็นดู ไม่น่าเชื่อยิ่งเราแก่หลานๆ ก็กำลังโตขึ้น"

'ขอบคุณนะตัวเราที่พยายามจนสำเร็จมาอีกขั้น รอหน่อยนะคะคุณหมอหนูกำลังตามไปให้ถึงจุดเดียวกับคุณหมอนะคะ'