Episode 2. นี่คือการสารภาพรักหรือเปล่านะ!

ตอนนี้ฉันเข้าเรียนได้สองเดือนแล้วในแต่ละวันมันก็ไม่ได้ง่ายเลยสำหรับฉัน แต่ถ้าทำไม่เป็นก็แค่ฝึกฝนกับมันการเรียนตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีสี่ของฉันทั้งเรียน ทั้งลงปฏิบัติงานขึ้นวอร์ดเปลี่ยนวอร์ดไปเรื่อยแทบไม่มีเวลาอ่านหนังสือแต่ก็ได้ป๋าแทนช่วยสรุปทุกอย่างให้อ่านได้เข้าใจง่าย พ่อคิม แด๊ดโรมก็ช่วยหาสรุปการสอบมาให้ทั้งที่ตัวเองเรียนหมอมาน่ารักที่สุด

ปีสุดท้ายที่เรียนของฉันกว่าจะผ่านมาได้มันก็ไม่ง่ายเลย เครียดด้วยกลัวเวลาเข้าทำงานจริงๆจะรับมือได้ดีเหมือนตอนฝึกปฏิบัติมั้ย ที่ทำงานจะโอเคมั้ย มันจะเหนื่อยกว่าตอนฝึกมั้ย แต่ในเมื่อเลือกแล้วไม่มีถอยค่ะวันนี้เลยเลือกมาดื่มแก้เครียดสักหน่อย

"ควีนนีคือแกจริงดิ ตอนเรียนกับตอนเที่ยวต่างกันมาก" หญิงเพื่อนสนิทเอ่ยถามเมื่อเห็นชุดที่ฉันใส่

"มันก็ต้องมีบ้างแหละคุณหนูแบบมันจะแต่งตัวซอมซ่อมาเที่ยวหรอ" เอมเอ่ยก่อนที่จะพากันหัวเราะ

"มันเหนื่อยนะนี่แค่เรียนเองยังมีเวลาเที่ยวอยู่บ้างถ้าทำงานจริงๆ คงมีเวลาน้อยงั้นวันนี้เต็มที่ไปเลย วู้ว!" ฉันเอ่ยพร้อมกับพากันเดินเข้าไปในผับแห่งหนึ่งพอเข้ามาถึงเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มแถมคนยังเยอะมากด้วยแต่ฉันจองไว้ก่อนแล้วสบายหน่อยโซนวีไอพี ให้มีที่นั่งสงบกันบ้างสักก็ยังดี ฮ่าๆๆๆๆ

"พี่คะเอาเหมือนเดิมค่ะ"ฉันเอ่ยบอกพนักงานก่อนจะนั่งลงเล่นโทรศัพท์ไม่นานทุกอย่างที่สั่งก็มาถึงจากนั้นพวกเราก็บรรจงดื่มกันสุดๆ ไปเลยค่ะ ดื่มเยอะก็ยิ่งอยากเข้าห้องน้ำ

"เดี๋ยวฉันมานะขอเข้าห้องน้ำก่อน"ฉันเอ่ย

"ไปคนเดียวได้หรอ?"เอมถามขึ้น

"ได้ๆ รอนี่นะอย่าไปไหนกันนะ"จบฉันก็รีบเดินไปเข้าห้องทันทีในจังหวะที่กำลังออกมามีร่างหนาของใครคนหนึ่งเดินผ่านหน้าฉันไปเป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเขาพอดีเป็นเขา เป็นเขาจริงๆ ฉันรีบเดินตามไปยังด้านหลังผับทันทีนี่มันจุดสำหรับคนสูบบุหรี่นี่ แต่เขาไม่ได้มาสูบมัน เขากลับเดินไปนั่งพิงที่เก้าอี้ไม้ตัวยาวห่างออกไปจากจุดนั้น หน้าที่ดูเหน็ดเหนื่อยเงยขึ้นก่อนจะหลับตาทั้งสองข้างลงเขาดูล้ามากจริงๆ

ฉันเดินเข้าไปหยุดนั่งลงข้างๆ เขามันทำให้เขารีบหันกลับมามองฉันทันที

"หนูทำคุณตกใจหรือเปล่าคะ?" ฉันถามออกไป

"เปล่าครับ"

"งั้นหนูขอนั่งด้วยนะคะ"

"ครับ"

ฉันหันไปมองหน้าของเขาด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ตื่นเต้นเป็นบ้า ยิ่งมองใกล้ๆ ยิ่งหล่อ เขาดูเท่ห์มีเสน่ห์ไปหมด จากชุดกาวน์สีขาวมาเป็นเสื้อเชิ้ตสีดำ

"คุณหมอคงเหนื่อยมากเลยใช่มั้ยคะ"ฉันถามออกไปแต่เขากลับย่นคิ้วเข้าหากันด้วยใบหน้าสงสัย

"คุณรู้ได้ยังไงครับว่าผมเป็นหมอ"เขาถามออกมาอย่างแปลกใจ

"ตอนนี้หนูเรียนเป็นพยาบาลปีสุดท้ายแล้วค่ะ เพราะคุณหมอที่ดึงความตั้งใจและความพยายามของหนูออกมาจนตอนนี้หนูใกล้จะสำเร็จอีกขั้นแล้วนะคะ"

"เพราะผม? คุณกำลังพูดอะไรผมไม่เข้าใจ"

"ตอนนั้นคุณย่าหนูป่วยด้วยโรคหัวใจตีบแล้วคุณหมอคือคนรักษาโดยการทำบอลลูนจนคุณย่าอาการดีขึ้น วันนั้นหน้าห้องผ่าตัดหนูกลัวไปหมด กลัวว่าจะเสียคุณย่า เด็กคนหนึ่งที่ร้องไห้ไม่หยุดจนมีมือของคุณหมอเข้ามาแตะเรียกสติแล้วพูดกับหนูว่า อย่ากลัวไปเลยนะ ย่าของหนูต้องปลอดภัย ฉันจะช่วยย่าของหนูเองรอนะ รอตรงนี้รอฉันออกมาบอกหนู ขอบคุณนะคะที่ช่วยย่าของหนู"จบประโยคของฉันรอยยิ้มของเขาก็เผยขึ้นบนใบหน้า เขายิ้มแต่แปลกที่ฉันเผลอยิ้มออกมา

"หึ! โตขนาดนี้แล้วสินะ แล้วจะเข้าโรงพยาบาลไหน แผนกอะไรล่ะ"

"โรงพยาบาลเกียรติพัฒเจริญ แผนกCCUค่ะ" คำตอบของฉันทำให้เขาจ้องฉันไม่หยุด ก่อนจะกระตุกยิ้มขึ้นที่มุมปาก รอยยิ้มนี้แปลกมากทำไมไม่เหมือนเดิม

"หึ! เลือกแผนกอื่นซะเถอะ! พยาบาลจบใหม่ไม่มีใครทนได้สักคนแล้วคุณจะทำอะไรได้?"จบเขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินจากไปเขาก็ยังคงทิ้งท้ายคำพูดที่แทงใจฉันสุดๆ

"ลูกคุณหนูจะไปเข้าใจหัวอกคนอื่นได้ยังไง?"หมายความว่ายังไงทำไมถึงได้พูดอย่างงี้ล่ะก่อนเขาจะเดินจากไปฉันก็รีบตะโกนตามหลังเขาทันที

"แต่หนูเข้าใจนะคะ อย่าพึ่งรีบตัดสินกันสิคะให้หนูได้พิสูจน์ก่อนให้คุณหมอได้เห็นความพยายามของหนูก่อนสิคะ!"

"คุณจะทำไปเพื่ออะไร?"

"หนู..เอ่อ..คือ หนูขอบคุณหมอ หนูชอบคุณจริงๆนะคะตั้งแต่ตอนนั้น อีกอย่างคุณหมอคือแรงบันดาลใจในการเรียนของหนู หนูมาถึงทุกวันนี้ได้คุณหมอคือส่วนหนึ่งในชีวิตหนูไปแล้วค่ะ อย่าพึ่งปฏิเสธหนูรอให้หนูได้พิสูจน์ก่อนนะคะ"

จบประโยคสายตาของเขาหลี่จ้องมองเธออยู่สักพักก่อนเขาจะค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ๆ ตอนนี้ทั้งคู่ห่างกันเพียงนิดเดียวเท่านั้น

เธอเงยหน้าขึ้นไปมองเขาโดยที่เขาก็กำลังจ้องมองเธอเช่นกัน

"เด็กแบบเธอจะพิสูจน์ยังไง ไหนพูดซิ?"

"พิสูจน์ในแบบของหนู พิสูจน์ในการเป็นพยาบาลค่ะ"

"หึ! ก็ลองดูถ้าคิดว่าเด็กแบบเธอจะทำได้"

"เด็กอะไรกันคะ หนูโตเป็นสาวแล้วต่างหาก แล้วคุณหมอ..มีแฟนยังคะ?"จบประโยคของเธอเขามองเธอสักพักเขาก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้พร้อมกับยื่นมือมาเชยคางเธอขึ้นเล็กน้อย

"ตอนนี้ยังไม่มีใคร แต่เสียใจด้วยนะพอดีไม่ชอบเด็ก!"

คำพูดของเขาทำเอาหน้าสวยๆ งอบึ้งขึ้นมาทันก่อนที่เธอจะยิ้มและทำในสิ่งที่เขาไม่คาดคิด คอของเขาถูกเกี่ยวรั้งด้วยแขนทั้งสองข้างก่อนที่ริมฝีปากของเธอจะกดจูบลงยังกลีบปากหนาของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตกใจตั้งแต่เกิดมาสามสิบปีเขายังไม่เคยถูกใครทำอย่างงี้มาก่อนเลยแล้วเด็กคนนี้ทำไมถึงได้กล้าขนาดนี้

'นี่ฉันโดนเด็กจูบหรอ!!!!'