คุณหมอขาเอารักมาเสิร์ฟ (ควีน&หมอบดินทร์)

แคร๊ก! แคร๊ก! คลืด~"ผู้ป่วยมีอาการแน่นหน้าอก แต่ยังมีสติค่ะเราได้ทำการให้ออกซิเจนและปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาก่อนแล้วค่ะ"เสียงของพยาบาลสาวผู้ชำนาญเอ่ยร่ายประโยคยาวให้กับแพทย์เฉพาะทาง เขาพยักหน้ารับและรีบเดินตามทันที สายตาคู่คมเหลือลงไปเห็นเด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายใบหน้าเปื้อนน้ำตาเธอเกาะเตียงเข็นผู้ป่วย"คุณย่าขา อย่าเป็นอะไรนะคะคุณพ่อกำลังมาค่ะ ฮึก! คุณย่าต้องอดทนนะคะ ฮึกๆ" เธอร้องสะอื้นพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือเล็กกอบกุมมือเหี่ยวย่นด้วยแรงที่บีบแน่น คุณย่าเป็นคนที่ใจดีกับเธอมาก ตั้งแต่เล็กจนโตคุณย่าจะตามใจเธอมากกว่าคนอื่นเป็นพิเศษ หลานสาวคนเดียวจะไม่ให้รักได้ยังไงเขามองเธอสลับกับคนป่วยก่อนที่เตียงจะถูกเข็นเข้าไปยังห้องผ่าให้รออยู่ด้านนอก ร่างเล็กสั่นเทาเธอกลัว กลัวว่าจะเสียย่าอันเป็นที่รักไป เธอกลัวจนทำอะไรไม่ถูกจนกระทั่งมือหนาของใครคนหนึ่งมาแต่ลงที่ไหล่ของเธอ ใบหน้าหวานที่เปื้อนเต็มไปด้วยคราบน้ำตาค่อยๆ เงยขึ้นมามองร่างสูงตรงหน้า"อย่ากลัวไปเลยนะ ย่าของหนูต้องปลอดภัย ฉันจะช่วยย่าของหนูเองรอนะ รอตรงนี้รอฉันออกมาบอกหนู" จบประโยครอยยิ้มแสนอบอุ่นก็เผยขึ้นบนใบหน้า มือหนายื่น

ตอนนี้ฉันเข้าเรียนได้สองเดือนแล้วในแต่ละวันมันก็ไม่ได้ง่ายเลยสำหรับฉัน แต่ถ้าทำไม่เป็นก็แค่ฝึกฝนกับมันการเรียนตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีสี่ของฉันทั้งเรียน ทั้งลงปฏิบัติงานขึ้นวอร์ดเปลี่ยนวอร์ดไปเรื่อยแทบไม่มีเวลาอ่านหนังสือแต่ก็ได้ป๋าแทนช่วยสรุปทุกอย่างให้อ่านได้เข้าใจง่าย พ่อคิม แด๊ดโรมก็ช่วยหาสรุปการสอบมาให้ทั้งที่ตัวเองเรียนหมอมาน่ารักที่สุดปีสุดท้ายที่เรียนของฉันกว่าจะผ่านมาได้มันก็ไม่ง่ายเลย เครียดด้วยกลัวเวลาเข้าทำงานจริงๆจะรับมือได้ดีเหมือนตอนฝึกปฏิบัติมั้ย ที่ทำงานจะโอเคมั้ย มันจะเหนื่อยกว่าตอนฝึกมั้ย แต่ในเมื่อเลือกแล้วไม่มีถอยค่ะวันนี้เลยเลือกมาดื่มแก้เครียดสักหน่อย"ควีนนีคือแกจริงดิ ตอนเรียนกับตอนเที่ยวต่างกันมาก" หญิงเพื่อนสนิทเอ่ยถามเมื่อเห็นชุดที่ฉันใส่"มันก็ต้องมีบ้างแหละคุณหนูแบบมันจะแต่งตัวซอมซ่อมาเที่ยวหรอ" เอมเอ่ยก่อนที่จะพากันหัวเราะ"มันเหนื่อยนะนี่แค่เรียนเองยังมีเวลาเที่ยวอยู่บ้างถ้าทำงานจริงๆ คงมีเวลาน้อยงั้นวันนี้เต็มที่ไปเลย วู้ว!" ฉันเอ่ยพร้อมกับพากันเดินเข้าไปในผับแห่งหนึ่งพอเข้ามาถึงเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มแถมคนยังเยอะมากด้วยแต่ฉันจองไว้ก่อนแล้วสบายหน่อยโซนวีไอพ

“ซวยแล้วไงกู!!!”ฉันแทบอยากเอาหัวโขกโต๊ะทันทีที่ได้ยินพี่นุชพูด“น้องควีน คุณหมอเขาแพ้กุ้งค่ะ!”“อะไรนะคะ?!”ฉันหน้าซีดทันทีกุ้ง...ข้าวผัดกุ้งพิเศษกุ้งเยอะ ๆ ที่ฉันตั้งใจสั่งให้เขา!“แล้วคุณหมอกินไปหรือยังคะ?”“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่พี่ว่ารีบไปดูเถอะ”“ค่ะ!”ฉันรีบวิ่งออกจากแผนกทันที โดยมีรินวิ่งตามมาติด ๆ พอถึงหน้าห้องพักแพทย์ ฉันก็ได้ยินเสียงไอจากด้านใน“แค่ก ๆ” หัวใจฉันหล่นไปอยู่ที่พื้นทันที ซวยแล้วไง ฮืออออ!ก๊อก! ก๊อก!“คุณหมอคะ!”“เข้ามา”ฉันรีบเปิดประตูเข้าไปทันทีภาพตรงหน้าทำให้ฉันใจหายวาบคุณหมอกานต์ยืนอยู่ข้างโต๊ะ มือหนึ่งแตะบริเวณลำคอ สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก บนโต๊ะยังมีกล่องข้าวที่เปิดอยู่“คุณหมอ...”“คุณเป็นคนสั่งอาหารนี่ใช่ไหม?”น้ำเสียงของเขายังนิ่ง แต่ใบหน้ากลับเริ่มมีผื่นแดงขึ้นบริเวณลำคอ“ค่ะ หนูขอโทษ หนูไม่รู้ว่าคุณหมอแพ้กุ้ง!”“ผมกินไปนิดเดียว...”เขาพูดจบก็ไออีกครั้ง“แล้วตอนนี้มีอาการอะไรบ้างคะ?”“คันคอ...เหมือนคอเริ่มบวม แล้วก็รู้สึกแน่นหน้าอกนิดหน่อย” ฉันหน้าซีดทันที“ริน! รีบตามทีมฉุกเฉินมาค่ะ!”“ได้!”รินรีบวิ่งออกไปฉันไม่กล้าเข้าไปทำอะไรเกินหน้าที่ จึงรีบกดเรี

เช้าวันต่อมาฉันยืนถือถุงปาท่องโก๋กับนมถั่วเหลืองอยู่หน้าห้องพักแพทย์เหมือนทุกวันแต่วันนี้ยังไม่ทันได้เคาะประตู เสียงประกาศจากลำโพงก็ดังขึ้นทั่วทั้งชั้น“ขอทีมแพทย์และพยาบาลเตรียมรับผู้ป่วยฉุกเฉินด้านหัวใจที่ห้องฉุกเฉินค่ะ”ฉันชะงักทันทีมือที่ถือถุงอาหารอยู่ค่อย ๆ ลดลง'เอาแล้วไง...'จากบรรยากาศสบาย ๆ เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเร่งรีบแทบจะในทันทีฉันวางถุงอาหารไว้บนโต๊ะใกล้ ๆ ก่อนรีบวิ่งกลับไปที่หน่วยงาน“ควีน! มาแล้วเหรอ รีบไปเตรียมของเลย!”พี่นุชตะโกนบอกทันทีที่เห็นฉัน“ค่ะ!”ฉันไม่ถามอะไรให้เสียเวลา รีบเข้าไปช่วยเตรียมอุปกรณ์ตามที่ได้รับมอบหมายทันทีไม่นานผู้ป่วยฉุกเฉินก็ถูกนำตัวเข้ามา ทีมแพทย์และพยาบาลต่างทำหน้าที่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างเกิดขึ้นต่อเนื่องจนแทบไม่มีเวลาหายใจและในวินาทีนั้นเอง...ฉันก็เห็นคุณหมอกานต์เดินเข้ามาใบหน้าของเขายังคงนิ่งเหมือนเดิม แต่แววตากลับจริงจังกว่าปกติ“รายงานอาการครับ”พยาบาลอีกคนรีบรายงานข้อมูลที่มีให้เขาฟังอย่างรวดเร็วคุณหมอกานต์พยักหน้ารับ ก่อนหันไปสั่งทีม“เตรียมผู้ป่วยสำหรับการรักษาเร่งด่วนครับ แจ้งห้องผ่าตัดให้พร้อม”“ค่ะคุณหมอ”ฉันเอ