Episode 3 ครั้งแรกทำแต้มหรือทำใจ

หลังจากคืนนั้นที่ฉันทำแบบนั้นไปกับคุณหมอก็รีบเดินหนีฉันทันที ไม่ใช่ว่าเขาเกลียดฉันไปแล้วนะ ม้ายยย!!! ฮือออ!! แต่ฉันไม่ล้มเลิกความพยายามหรอกนะ ก็เขาพูดเอาว่ายังไม่มีใครแสดงว่ายังโสดงั้นก็คงต้องเดินหน้าต่อสินะ

"นั่งยิ้มทั้งวันไปเป็นอะไรไปเนี้ยควีน?"หญิงเอ่ยถาม

"เป็นคนสวย!"จบฉันก็เดินนำทั้งคู่ออกมาทันที โลกของฉันมันสดใสจริงๆ

"ตั้งแต่คืนนั้นมันก็ยิ้มไม่หยุดเลย เหงือกแห้งแล้วมั้ง!"เอมเอ่ยคุยกับหญิงก่อนทั้งคู่จะหลุดขำออกมามันก็จริงอย่างที่พูดเพื่อนของพวกเธอดูแปลกไปจริงๆ

ชีวิตฉันวนเวียนเรียนสอบ จบปุ๊บได้ทำงานปั๊บแต่......มันไม่เหมือนที่ฉันคิดเลยสักนิด!

แผนกโรคหัวใจCCU

"น้องควีนอย่าลืมฉีดยาให้คนไข้ด้วยล่ะ" หัวหน้าพยาบาลเอ่ยบอกด้วยใบหน้าที่วาดยิ้ม

"ค่ะ พี่นุช" จบฉันก็รีบเดินไปเตรียมของก่อนจะเข็นอุปกรณ์ที่เตรียมตรงไปยังห้องพักฟื้นผู้ป่วย

"เป็นยังไงบ้างคะคุณลุง เดี๋ยววันนี้ฉีดยาสักหน่อยนะคะ" ฉันเอ่ยบอกกับคุณลุงที่นอนยิ้มอยู่บนเตียง ลุงป่วยด้วยโรคลิ้นหัวใจรั่วพึ่งแอดมิทเมื่อสามวันก่อนอาการไม่ค่อยสู้ดีนักแต่ใบหน้าคุณลุงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"ครับผม แต่ลุงขอเข็มเล็กๆนะหนู หมอมาทีไรเข็มใหญ่ทุกที ลุงเจ็บ!"

"ได้ค่ะ วันนี้หนูจะทำให้คุณลุงไม่เจ็บแน่นอนค่ะ" ฉันตอบยิ้มๆ พลางยื่นมือไปเตรียมเข็มและยาก่อนจะใช้สายยางรัดเหนือข้อศอกตามด้วยลำลีที่ชุบแอลกอฮอล์ลงมาทาวนๆ ยังบริเวณที่เห็นเส้นเลือดเสร็จก็ตามด้วยเข็มฉีดยาฉันค่อยๆ บรรจงกดเข็มลงไปยังบริเวณเส้นเลือดอย่างเบามือ

ปืด! ยาในเข็มหมดก็ตามมาด้วยลำลีและเทปติดลงมายังบริเวณที่พึ่งถอดเข็มออก

"เป็นยังไงบ้างคะ เจ็บมั้ยคะ"

"ไม่เลยหนูมือเบามาก ขอบคุณคุณครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง เดี๋ยวพักผ่อนนะคะมีอะไรกดเรียกได้เลยนะคะ" เสร็จจากเตียงแรกฉันก็เดินไปยังเตียงถัดไป

"เก่งใช่มั้ยคะคุณหมอ ว่าแต่คุณหมอยังไม่เคยเจอน้องเขาเลยใช่มั้ยคะ"

"ครับ แต่เป็นไปได้ไม่เจอดีกว่า จะดีได้นานสักแค่ไหนกัน!"

"โถ่! คุณหมออย่าพูดอย่างงั้นสิคะน้องเขาดูมุ่งมั่นตั้งใจกว่าคนก่อนๆ อีกนะคะ"

"แค่แรกๆ เท่านั้นแหละครับ ผมขอตัวนะครับหลังเที่ยงมีผ่าตัดเตรียมให้พร้อมนะครับ!" จบประโยคของชายหนุ่มเขาก็หันหลังและเดินจากไปในทันทีทิ้งให้หัวหน้าพยาบาลยืนทำหน้าเอือมตามหลังเขา เพราะตั้งแต่สองปีก่อนพยาบาลจบใหม่มาทำงานได้ไม่นานก็พากันลาออกไปหมดจนทำให้แผนกโรคหัวใจขาดคนเป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้มีพยาบาลเข้ามาด้วยความตั้งใจหลายคนเธอได้แต่ภาวนาว่าขอให้อย่ามีใครออกอีกเลย

"เฮ้อ! เหนื่อยจัง!" เสียงหวานเอ่ยด้วยใบหน้าที่เหนื่อยล้า

"นี่ขนาดเหนื่อยเธอยังเก่งขนาดนี้เลยนะควีน ฉันล่ะยอมเลยจริงๆ " รินหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเธอที่เลือกลงแผนกเดียวกันเอ่ยขึ้นก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างเอ็นดู

"เอาจริงๆ มันก็สนุกแหละแต่เหนื่อย นี่ดีนะที่ยังไม่เจอเคสหนักๆ ถ้าเจอฉันคงน็อค ฮ่าๆๆ"

ตื่อดึ่งๆ เสียงสัญญาณเรียกจากห้องคนไข้ดังขึ้น เมื่อทั้งสองได้ยินก็รีบวิ่งลุกขึ้นไปยกหูโทรศัพท์ทันที

"ค่ะ มีอะไรรึเปล่าคะคุณป้า" เธอเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล

"ชะ..ช่วยด้วย ป้า หาย ใจ ไม่ ..." ยังไม่ทันสิ้นเสียงเธอรีบวางหูและรีบเตรียมของจำเป็นวิ่งไปยังห้องคนไข้ทันที

ห้องพักฟื้นที่ 409

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้าเล็กวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนกเมื่อเห็นเธอรีบเดินไปหยิบตัวออกซิเจนครอบลงไปยังใบหน้าของผู้ป่วยที่อาการหายใจไม่ก่อนจะเปิดมันให้อยู่ในระดับที่เหมาะสม เมื่อเห็นว่าผู้ป่วยเริ่มกลับมาหายใจได้คงที่เธอจึงทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นทันที ส่วนรินก็ได้รีบโทรตามหมอให้รีบมาช่วยดูแลต่อทันที

"เป็นยังไงบ้าง?" เสียงเข้มของหมอกานต์เอ่ยขึ้นก่อนจะรีบจรงมายังผู้ป่วยทันที

"คนไข้มีอาการแน่นหน้าอก หายใจไม่สะดวกดิฉันได้ให้ออกซิเจนและปฐมพยาบาลเบื้องต้นเรียบร้อยค่ะ

เขาพยักหน้าตอบก่อนจะหันไปถามคนไข้ ในการกระทำของเขาอยู่ในสายตาของเธอทุกอย่าง

'ยังเหมือนเดิมเลย หล่อเหมือนเดิม อื้อออ!'

นี่เป็นครั้งแรกในการทำงานที่เธอได้เจอเขาตั้งแต่เข้ามาแทบจะไม่ได้เห็นหน้าหล่อๆ ของเขาเลยสักแว๊บเดียว หลังจากดูแลรักษาคนไข้เสร็จหมอกานต์ก็ได้สั่งการจัดยาให้คนไข้โดยเธอเป็นผู้ดูแล

"ยาที่ผมสั่งให้คุณจัดห้ามลืม ห้ามขาด และดูแลอย่างใกล้ชิด!"

"ค่ะคุณหมอ" หลังจากที่เขาได้รับคำตอบจากเธอ สิ่งที่เธอได้รับคือสายตาที่นิ่งและเดาไม่ถูก ก่อนจะเขาจะเดินจากไปเธอรีบวิ่งไปดักหน้าเขาก่อนทันที

"เดี๋ยวก่อนค่ะ คือ..หลังจากเลิกงานคุณหมอว่างมั้ยคะ" เธอถามด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความหวัง รอยยิ้มเบิกขึ้นบนใบหน้าหวานเล็กน้อย เขาจ้องเธอนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับเธอไป

"ไม่ผมอยู่เวร อีกอย่างเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นนะคุณพยาบาล!" จบประโยคของเขารอยยิ้มของเธอก็หุบลงในทันทีก่อนที่เขาจะเดินหันหลังจากไปทิ้งให้คนตัวเล็กยืนหน้าหงอยอยู่คนเดียว

"ใจดำ! แต่ไม่เป็นไรคืนนี้หนูจะอยู่เวรเป็นเพื่อนคุณหมอเองค่ะ!" เธอเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะเดินยิ้มไปทำหน้าที่ของเธอต่อไป

ตกเย็นเธอได้ทำการสั่งอาหารให้มาส่งและแน่นอนว่าเธอสั่งเผื่อเขาด้วยแต่ก็ไม่ลืมที่จะสั่งเผื่อคนอื่นๆ ในแผนก แต่ของเขาพิเศษกว่าคนอื่นๆ

'ข้าวผัดกุ้งพิเศษกุ้งเยอะๆ ฉันใส่ใจขนาดไหนดูเอาเถอะ!'

"อาหารเยอะแยะเลยเธอสั่งมาเลี้ยงเนื่องในโอกาสอะไรกันควีน?" รินเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ

"เนื่องในโอกาสที่ฉันจะแสดงให้ใครบางคนเห็นว่าฉันใส่ใจเขามากแค่ไหน"เธอตอบด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

"เอารีบๆ กินนะเดี๋ยวต้องไปตรวจคนไข้อีก" เสียงหัวหน้าพยาบาลเอ่ยขึ้นนั่นทำให้เธอนึกอะไรขึ้นมาได้จึงรีบวิ่งเข้าไปหาทันที

"พี่นุชคะๆ หนูขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ?"

" ได้สิจ๊ะว่ามาเลย"

"เอ่อ..คุณหมอกานต์นี่มีแฟนรึยังคะตอนนี้?" เป็นคำถามที่หยุดโลกจริงๆ เพราะจากที่ทุกคนกำลังทานอย่างเอร็ดอร่อยก็ถึงกับค้างกลางอากาศไปตามๆ กัน

"เอ่อ...ไม่มีหรอกเพราะไม่มีใครกล้าจีบคุณหมอเลยสักคน!"

"จริงหรอคะ ทำไมล่ะคะทั้งที่คุณหมอออกจะหล่อแถมใจดีอีกต่างหาก"

"ใจดีแค่กับคนไข้นะสิน้องควีน แต่กับพวกพยาบาลจบใหม่ไม่มีคำว่าใจดี แถมดุอีกต่างหาก" ว่านพยาบาลสาวเอ่ยขึ้นแต่เธอแทบไม่อยากจะเชื่อคนอย่างเขาเนี้ยนะจะดุแต่เธอไม่สนแค่นี่เองสบายมาก

"ค่ะ งั้นต่อจากนี้ไปควีนจะเป็นคนคว้าหัวใจคุณหมอมาเองค่ะ!" เธอเอ่ยด้วยใบหน้าที่มั่นใจและรอยยิ้มเบิกกว้างของเธอทำให้คนอื่นๆ เล่นมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ภายในห้องพักแพทย์

ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเสียงเอ่ยของพนักงานส่งอาหารดังขึ้นตามมา

"มีอาหารมาส่งให้คุณหมอบดินทร์ครับ!" เมื่อเจ้าของชื่อได้ยินเขาก็รีบกดคิ้วเข้าหากันในทันที ใครกันสั่งอาหารมาให้เขา เขาไม่เคยสั่งอาหารเลยสักครั้ง ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินตรงไปยังประตูทันที

"นี่อาหารของคุณหมอครับมีคนสั่งมาให้ครับ"

"ใครสั่งครับ?"

"เอ่อ เป็นพยาบาลผู้หญิงหน้าตาสวยๆครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" จบประโยคพนักงานส่งอาหารก็เดินจากไปในทันทีเขาถือถุงใส่กล่องอาหารจ้องมันก่อนจะเดินไปที่โต๊ะและเปิดดูว่าข้างในคืออาหารอะไรกัน

เมื่อเห็นอาหารในกล่องเขารีบถอนหายใจในทันที

เฮ้อ!!

"ยัยเด็กบ้า!"

"ห๊ะ! นายกินกุ้งได้หรอ นายแพ้กุ้งไม่ใช่รึไง?" ธานินทร์หมอหนุ่มคนสนิทเอ่ยถามด้วยความสงสัยหลังจากที่เขาพึ่งมาและได้เห็นอาหารตรงหน้าเพื่อนของตน

"ฉันไม่ได้สั่ง!" เขาเอ่ยก่อนจะปิดมัน

"อ้าว! แล้วใครสั่ง?"

"ไม่รู้สักเรื่องจะได้มั้ย!"

'อย่าให้เจอตัวนะ ได้เห็นดีกันแน่!'

หน้าแผนก

"จริงสิ แล้วสั่งอะไรไปให้คุณหมอล่ะพี่เห็นเด็กส่งอาหารพึ่งเดินออกมา" นุชจรีเอ่ยถามพยาบาลรุ่นน้อง

"ของอร่อยพิเศษใส่ใจค่ะ"

"อะไรกันนะที่พิเศษขนาดนี้น?"

"ข้าวผัดกุ้งพิเศษกุ้งเยอะๆ ค่ะรับรองว่าคุณหมอกินอิ่มแน่นอนค่ะ" เธอเอ่ยด้วยใบหน้าที่พึ่งพอใจ เธอทำขนาดนี้ยังไงเขาก็ต้องหันมาสนใจเธอสักนิดแหละ

"ห๊ะ!!!" เสียงเหล่าพี่ๆ พยาบาลอุทานลั่นออกมาพร้อมกันทำให้เธอถึงกับงงในสิ่งที่เกิดขึ้นทันที ทุกคนยิ้มเจือนๆ ก่อนจะมองกันไปมา

"น้องควีนคือ...คุณหมอเขา..เอ่อ..เขาแพ้กุ้งค่ะ!!!"

"คะ? อะไรน่ะ!!!!" ใบหน้าที่เหมือนจะร้องไห้รีบหันขวับไปมองยังห้องพักหมอทันที

"ซวยแล้วไงกู!!!"