LOGINน้องสาวบอกคนเป็นพี่ ปภาวรินทร์ช็อกค้างไปหลายวินาที ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มือชาและสั่นจนแทบจะกำโทรศัพท์ไว้ไม่ได้ ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากปากพี่สาว
“เปรมท้องได้ 2 เดือนแล้ว ฮือ...”
“แล้วพ่อของเด็ก...” พี่สาวเอ่ยถาม
“อึก... ฮือ... พี่วศิน...”
“มันรับผิดชอบแกใช่ไหม” ปภาวรินทร์เอ่ยถาม ปลายสายสะอึกสะอื้นเสียงดังขึ้นอีก ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้จักแฟนน้องสาว เปรมนีย์แนะนำวศินให้เธอรู้จักเมื่อปีที่แล้วช่วงที่เธอขึ้นไปเชียงใหม่เพื่อไปตรวจเช็คว่าน้องสาวคนเดียวใช้ชีวิตอยู่อย่างไร แม้ว่าเธอจะห้ามปรามแม่น้องสาวตัวดีเพราะไม่ถูกชะตากับดวงหน้าขี้หลีนัยน์ตาเจ้าชู้ แต่ในเมื่อน้องสาวมันรักของมันเธอจะไปทำยังไงได้ ถึงห้ามไปมันก็คงดื้อดึงแอบคบหากันอยู่นั่นแหละ เธอจึงย้ำนักย้ำหนาให้ป้องกันอย่างดี อย่าพลาดจนกว่าจะได้แต่งงานกัน
ในเมื่อห้ามไม่ได้ก็ต้องรู้จักป้องกันให้ปลอดภัยไว้ก่อนทั้งโรคติดต่อและการตั้งครรภ์ก่อนวัยอันควร...!
“ว่ายังไง มันจะรับผิดชอบแกใช่ไหม” เธอถามเสียงดังขึ้น
“พี่วศินบอกให้เปรมไปเอาเด็กออก.... ฮือ... เขาบอกว่าถ้าไม่เอาออกจะเลิกกับเปรม” ปลายสายตอบ คำตอบของน้องสาวทำให้ปภาวรินทร์กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนขึ้นข้อ โทรศัพท์มือถือราคาแพงแทบจะแหลกสลายกลายเป็นเสี่ยงๆ
“ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน!”
“พี่เขาสอบเสร็จก็กลับบ้านที่กรุงเทพฯ ไปแล้ว เขาบอกให้รีบจัดการเอาเด็กออกซะก่อนที่จะเป็นตัวแล้วจะเอาออกยากไปกว่านี้ ฮือ... เขาจะให้เงินเปรมมา 3 แสนเพื่อเอาไปทำแท้งแล้วก็ไว้กินไว้ใช้ช่วงพักฟื้น”
“มันบอกอย่างนั้นเหรอ”
“ค่ะ”
“แล้วแกนะเอายังไง” เธอถามน้องสาว ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ
“เปรมจะทำแท้งตามที่พี่วศินบอก ฮือ... พี่วศินบอกว่าตอนนี้เขาไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบ ส่วนเปรมเองก็ยังเรียนไม่จบเพิ่งอยู่ปี 2 เอง ที่สำคัญ... ฮือ... เปรมรักพี่วศิน เปรมไม่อยากให้เขาเลิกกับเปรม” เปรมนีย์ร้องไห้สะอึกสะอื้นปล่อยโฮอีกรอบ
“งั้นแกก็ไปเอาเงินมันมา บอกมันว่าแกขอ 5 แสน” เธอพูดเสียงเฉียบ
“หมะ... หมายความว่าพี่ปรายเห็นด้วยใช่ไหมคะที่จะให้เปรมทำแท้ง” เธอพูดอย่างตื่นเต้นเพราะคิดว่าจะถูกพี่สาวตัวเองดุด่าไม่เห็นด้วยที่เธอจะไปทำแท้ง
“แกจะบ้าหรือไง อย่ามาปัญญาอ่อน! ฉันไม่มีวันเห็นด้วยกับเรื่องนี้แน่ๆ แต่ที่ฉันให้แกไปขอเงินมันมาก็เพื่อเอาเงินก้อนนี้มาใช้ในส่วนตัวแก แกคิดเหรอว่าถ้าแกทำแท้งแล้วมันจะกลับมาคบกับแกเหมือนเดิม แกคิดเหรอว่ามันจะไม่ทำพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง ถ้ามันพลาดทำแกท้องอีกแกไม่ต้องทำแท้งอีกรอบหรือไง ผู้ชายพรรค์นี้มันมักง่าย ในเมื่อมันไม่คิดจะรับผิดชอบก็ช่างหัวแม่มัน เด็กคนเดียวฉันมีปัญญาเลี้ยงได้!” ปภาวรินทร์บอกอย่างเหลืออด น้องสาวน้ำตาแห้งเหือดลงทันที ตั้งตัวไม่ถูกกับสิ่งที่ได้ยิน
“ถ้าพี่ปรายจะไม่ให้เปรมทำแท้ง เปรมก็จะไม่ไปเอาเงินของเขา เราก็มีศักดิ์ศรีของเรา...”
“นังบ้า! แกอย่าโง่ไปหน่อยเลย ไอ้เรื่องศักดิ์ศรีบ้าๆ บอๆ นั่นมันกินได้ซะทีไหน อย่าทำตัวเป็นนางเอกในนิยายที่แกชอบอ่านหน่อยเลย นี่มันชีวิตจริง คนเราต้องกินต้องใช้ ในเมื่อมันรวยนักก็เอาเงินมันมาตั้งตัว จะได้เอาไว้เป็นค่าใช้จ่ายในการฝากท้องทำคลอด แกรู้ไหมว่ามีลูกน่ะค่าใช้จ่ายเยอะขนาดไหน ตัวแกเองก็ยังเรียนไม่จบ เอาเงินมันมาก่อนแล้วก็ไปเลิกกับมันซะ!” ปภาวรินทร์ด่าน้องสาวตัวเองอีกยกใหญ่
“เปรมรักเขา...” น้องสาวสารภาพ น้ำตาไหลอีกรอบ
“ชีวิตแกยังอีกยาวไกลนัก แกยังต้องเจอผู้ชายอีกเยอะ เจอคนอีกเยอะ อย่ามามัวเสียเวลาเสียใจกับไอ้ผู้ชายฮ่วยๆ ที่ไม่มีความรับผิดชอบเลย มาถึงขนาดนี้แกควรจะตาสว่างคิดได้แล้วนะว่าสันดานมันเป็นคนยังไง” พี่สาวบ่นต่อ เปรมนีย์ทรุดกายนั่งลงบนพื้นอย่างอ่อนแรง
“เปรมอยากทำแท้ง เปรมอายที่จะต้องอุ้มท้องแบบนี้ แถมยังเสียเวลาเรียนอีกด้วย”
“แกอาย...? ถ้าอายแล้วทำตั้งแต่แรกทำไม ตอนทำน่ะไม่คิดถึงผลที่จะตามมา พอป่องแล้วยังมีหน้ามาอาย ในเมื่อแกทำแกก็ต้องรับผิดชอบ”
“แต่พี่วศินก็ไม่รับผิดชอบ...”
“ในเมื่อมันจะไม่รับผิดชอบ ไม่รับเป็นพ่อเด็กก็ไปเอาเงินมันมา”
“แต่...”
“แกไม่ต้องกังวลเรื่องเรียน ถึงแกจะท้องป่องแกก็ไปเรียนได้ ถ้ามันมีอาจารย์คนไหนมาปากดีห้ามให้แกไปเรียนหรือให้แกดรอปเรียนฉันจะไปเอาเรื่องมันให้ถึงที่สุด” เธอพูดดักทางน้องสาว เปรมนีย์อึกอัก ไม่รู้ว่าเธอคิดถูกหรือคิดผิดที่เลือกบอกพี่สาวก่อนเป็นคนแรก หากเธอไปทำแท้งเลยก็คงจะดี แต่... เธอหาข้อมูลแล้วกลัว เพราะมีบางคนบอกว่าไปทำแท้งกลับมาตกเลือดจนเสียชีวิต เธอยังไม่อยากตายตอนนี้
“พี่ปราย... เปรมกลัว”
“แกไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นยัยเปรม ทำตามที่ฉันบอกแล้วจะดีเอง”
ปภาวรินทร์เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าทันทีที่คุยกับน้องสาวตัวเองเสร็จ เธอโทรไปหาเพื่อนที่เชียงใหม่เพื่อขอความช่วยเหลือก่อนจะรีบร้อนไปที่สนามบินทันที
เครื่องบินลงจอดที่สนามบินนานาชาติเชียงใหม่ เธอสะพายกระเป๋าเป้ขึ้นหลังแล้วเดินลิ่วๆ ไปหาเพื่อนที่จอดรถรออยู่ในลานจอดรถ เพื่อนชายวัยเดียวกันเปิดเพลงฟังกระหึ่มรถพลางเปิดกระจกดูดบุหรี่ปุ๋ยๆ อย่างไม่เกรงใจใคร ปภาวรินทร์มองเพื่อนตัวเองแล้วเท้าเอวอย่างเบื่อหน่าย
“แกถามคนอื่นหรือยังว่าเขาอยากจะฟังเพลงที่แกเปิดและอยากดมบุหรี่ที่แกสูบไหม” เจ้าหล่อนว่า
“คิดว่าน่าจะอยาก เพราะคนไทยเดี๋ยวนี้เครียดกันเยอะ อย่างเช่นแกเป็นต้น หน้าบูดอย่างกับตูดลิงมาเลย” รพีพูดขำๆ
“แกลองมาเป็นฉันไหม น้องสาวทั้งคนท้องนะ ท้องแบบท้องอะ ท้องตั้งครรภ์นะไม่ใช่ท้องขี้” ปภาวรินทร์ขึ้นไปนั่งบนรถอย่างเบื่อหน่าย รพีจุดบุหรี่ยื่นให้หญิงสาว
“ไม่อะ ฉันเลิกแล้ว” เธอปฏิเสธ
“สุดยอด ฉันพยายามจะเลิกหลายรอบแล้ว แต่อดใจไม่ไหวทุกที”
“โทรหาสายด่วน 1600 ช่วยแกได้” ปภาวรินทร์บอก รพีถอนหายใจ
“เฮ้อ... แกคิดว่าไอ้สายด่วน 1600 ที่มีคนให้คำปรึกษาเรื่องเลิกบุหรี่เนี่ยมันจะช่วยฉันได้หรือไงวะ” รพีถามกลับ
“ก็ไม่แน่... ลองดูสักทีเป็นไง เผื่อว่าจะดี”
“เออ เอาไว้จะลองดู แล้วเรื่องน้องสาวนี่แกจะเอายังไงต่อ”
“ฉันจะเอาเรื่องมันให้ถึงที่สุด จะต้องทำให้มันรับผิดชอบน้องสาวให้ได้!” เธอพูดอย่างเคียดแค้น
เช้าวันต่อมา... ครอบครัว เพื่อนๆ หมอและเพื่อนสนิทของเบญจามินทร์ รวมถึงเพื่อนสนิทของปภาวรินทร์มาเยี่ยมกันไม่ขาดสาย ของเยี่ยมก็มีสารพัดอย่าง ทั้งแพมเพิส ผ้าอ้อม ขวดนม เสื้อผ้า ชุดสำลี ถุงเก็บน้ำนม อาหารบำรุง เยอะจนต้องเปิดห้องอีกห้องไว้สำหรับเก็บของเยี่ยม บางคนก็ให้ทอง ให้เงินสดไว้รับขวัญเด็กแฝด ทำให้คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ปลื้มใจยิ่งนัก“โอ๊ย! หน้าตามันกวนตีนเหมือนแม่มันไม่มีผิด!” รพี่จ้องมองเด็กทั้งสองที่หลับปุ๋ยอย่างใช้ความคิด ปภาวรินทร์หยิบหมอนใบเล็กขว้างไปที่เพื่อนจอมปากมอม“ตลกเหรอไง!”“เอ้า! ก็จริงนี่... หน้าตากวนโอ๊ยแบบสุดๆ เหมือนแกเด้ะ ไม่ค่อยมีเค้าคุณหมอสักเท่าไหร่” รพีพิจารณาหน้าหลานทั้งสองต่อไป เขาเองก็เห่อหลานแบบสุดๆ เหมือนกัน ว่าที่พ่อเลี้ยงเมืองเหนือเล่นหอบเอาทองคำแท่งมารับขวัญนับสิบๆ บาท แถมยังมีเสื้อผ้าเด็กแรกเกิดไปจนถึงตอนโตด้วย“ยังบอกไม่ได้หรอกว่าสุดท้ายแล้วจะเหมือนแม่หรือเหมือนพ่อ ต้องรอดูตอนโต เพราะหน้าเด็กจะเปลี่ยนไปตลอด” แพรวาบอก รพีครุ่นคิด“ว่าไงเจ้าหนู โตขึ้นจะหน้าเหมือนใคร จะหน้าหล่อสุภาพเรียบร้อยเหมือนคุณพ่อ หรือจะหน้ากวนตีนเหมือนคุณแม่กันจ๊ะ” รพี่ถามเด็กแฝดที่ร
“คุณหมอ! ช่วยด้วยค่ะ ปรายจะเอาลูกเข้าเต้ายังไงดีคะ ร้องพร้อมกันเลย” ปภาวรินทร์โวยวายลั่นห้อง พอคลอดเสร็จฮอร์โมนของเธอก็เปลี่ยนแปลงกะทันหัน มีอาการหนาวสั่นจนต้องรับประทานยาแก้ไข้ หนาวจนเป็นตะคริว แล้วยังมีอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ผิดปกติ วิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะตอนที่ลูกแฝดร้องไห้จ้าขึ้นมาพร้อมกัน“ใจเย็นๆ” เบญจามินทร์ปลอบภรรยาขณะที่กำลังอุ้มลูกคนแรกอยู่ ส่วนอีกคนอยู่ในอ้อมแขนปภาวรินทร์แล้ว“คุณหมอก็พูดได้นี่คะว่าให้ใจเย็นๆ ลูกร้องจะแย่อยู่แล้ว จะเป็นอะไรไหม แล้วปรายจะเอาลูกเข้าเต้ายังไง ปรายเจ็บหัวนม ฮือๆๆๆ” ปภาวรินทร์ร้องไห้อย่างสติแตก ทำให้เบญจามินทร์ต้องเอามือกุมขมับ“ใจเย็นๆ ก่อนค่ะพี่ปราย อย่าเพิ่งหงุดหงิดไปสิคะ ให้ลูกกินนมจากขวดก่อนก็ได้ ค่อยๆ สลับกันไป ตอนนี้น้ำนมอาจจะยังไม่มาหรือมาน้อย สักสองสามวันก็น่าจะมาเยอะแล้วค่ะ” เปรมนีย์ปลอบพี่สาว ทำให้ปภาวรินทร์ใจเย็นลงบ้าง เธอเอาลูกเข้าเต้าอย่างทุลักทุเล“ทำไมไม่ดูดละลูก นี่หัวนมแม่ไง โอ๊ยๆ” หญิงสาวยังร้องโวยวาย เพราะเอาลูกเข้าเต้าไม่เป็น เปรมนีย์ไม่รู้จะสอนยังไงเพราะเธอสอนใครไม่เป็นด้วยเช่นกัน เบญจามินทร์จึงเรียกให้พยาบาลมาสอนใหม่อีก
ในที่สุดวันที่เบญจามินทร์และปภาวรินทร์รอคอยก็มาถึง เบญจามินทร์ให้ปภาวรินทร์นอนรอคลอดที่โรงพยาบาลล่วงหน้าก่อน 3 วัน ระหว่างนี้เขาให้แพทย์ที่ดูแลการตั้งครรภ์ของหญิงสาวเข้ามาตรวจดูอาการและประเมินความเสี่ยงตลอดเวลา ชีพจรเด็กทั้งสองเต้นปกติ แฝดเบอร์หนึ่งเอาหัวทิ่มลงเตรียมพร้อมคลอด แถมปภาวรินทร์ยังเจ็บท้องถี่ๆ อีกด้วย เธอนอนนับอาการเจ็บท้องตลอดเวลา“เป็นยังไงบ้าง ตอนนี้เจ็บท้องถี่ขึ้นไหม” เบญจามินทร์นั่งข้างๆ แล้วกุมมือเธอไว้แน่น“ตอนนี้เจ็บทุกครึ่งชั่วโมงแล้วค่ะ” เธอบอก หน้าของเธอซีดๆ หัวคิ้วมุ่นขึ้น“ตอนนี้งดน้ำงดอาหารก่อนนะ เผื่อต้องผ่าคลอดฉุกเฉิน แต่ถ้าคลอดเองไหวก็คลอดเองนะ” เขาปลอบเธอ ปภาวรินทร์พยักหน้าน้อยๆ“ค่ะ”“เฮ้ย! เป็นยังไงบ้างยัยปราย จะคลอดหรือยัง” ประตูห้องพักผู้ป่วยแบบดับเบิ้ล VIP ถูกเปิดขึ้นโดยเพื่อนที่สุดแสนจะกวนบาทาอย่างรพี ที่มาพร้อมกับแพรวา สายชล และเปรมนีย์ ก่อนหน้านี้ก็มีเพื่อนหมอของเบญจามินทร์แวะเข้ามาเยี่ยมเยียนให้กำลังใจกันไม่ขาดสาย“ใกล้แล้วล่ะมั้ง” เธอตอบไปส่งๆ เพราะตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะเล่นหยอกล้อกับเพื่อนเหมือนอย่างเคย“สู้ๆ นะคะพี่ปราย” เปรมนีย์เดินมาให้กำลังใจพี
เบญจามินทร์เอามือไปวางบนหน้าท้องขนาดใหญ่ เขาก้มลงจูบท้องเหมือนทุกๆ วันที่ผ่านมา ในแต่ละวันเขาจะหาเวลาอ่านนิทานให้ลูกฟัง นอนลูบท้อง เจ้าเด็กแฝดนี่ก็ขยันถีบขยันทักทายเหลือเกิน ตอนนี้ก็เหมือนกัน พอลูบๆ ท้อง เด็กทั้งคู่ก็ถีบแข่งกันจนท้องยวบยาบไปหมด“ลูกเรานี่ซนตั้งแต่อยู่ในท้องเลยเนอะ” เขาคุยกับภรรยา แต่ปภาวรินทร์ไม่มีอารมณ์จะคุยด้วย เธอสะกิดเขายิกๆ“คุณหมอ...”“โอเคๆ ครับคุณภรรยา” เขาส่ายหน้าแล้วลุกขึ้นถอดเสื้อถอดผ้า ปภาวรินทร์ยิ้มกว้าง เธอเอามือลูบไล้ความเป็นชายแล้วดูดกลืนตัวตนจนเต็มปาก“อูย...”ปภาวรินทร์ดูดเลียจนความเป็นชายแข็งดุจเหล็กกล้า เขาจับเธอนอนลงแล้วอ้าขา สายตาจับจ้องไปที่ช่องทางสวาทแล้วก็ลงลิ้นเลียไปทั่วกลีบกายสาว ปภาวรินทร์ร้องครวญครางอย่างพึงพอใจ ยามที่เธอตะกายไปถึงฝั่งฝันท้องเธอก็แข็งเกร็งขึ้น“อืม... อ่าส์... อ๊ะ...”เบญจามินทร์จับสังเกตได้ เขาจึงเลือกที่จะไม่สอดกายเข้าไปในช่องทางรักของเธอ แต่เลือกใช้วิธีการดูดเต้านมของเธอเพลินๆ แล้วให้เธอดูดเจ้ามังกรจนน้ำรักพ่นออกมาเลอะปากแทน“เห็นไหม... ผมบอกแล้วว่าเดี๋ยวท้องแข็ง” เขาบ่นอีกพร้อมกับหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดริมฝีปากที่เปื้อนน
ปภาวรินทร์ลุกขึ้นยืนหลังจากปิดคอมพิวเตอร์ เธอบิดตัวไปมาแล้วก็เดินไปที่เตียง เห็นเบญจามินทร์นอนหลับปุ๋ยก็คิดอยากแกล้ง เธอเอานิ้วจิ้มๆ แก้มขาวใสของเขาเล่น และเอานิ้วเขี่ยริมฝีปาก มือหนาก็จับมือเล็กอันแสนซุกซนไว้เสียก่อน“ซนนักนะเรา ทำไมกว่าจะเสร็จถึงดึกนัก” เขาเอ็ด ปภาวรินทร์ยิ้มกว้าง“เพลินไปหน่อยค่ะ คืนนี้ได้เกือบสิบหน้าเลย”“ท้องแข็งไหม”“นิดหน่อยค่ะ” เธอเอามือลูบท้องตัวเองเบาๆ เบญจามินทร์ส่ายหน้าระอากับเด็กดื้อตรงหน้า เขาดึงเธอให้ทิ้งตัวนอนลงโดยศีรษะหนุนกับแขนกำยำ เบญจามินทร์ลูบแขนเธอเบาๆ ตอนนี้เธอน้ำหนักขึ้นเกือบสิบกิโลกรัม อวบอัดน่าฟัดไปหมดทั้งตัว เขาหลับตาลงกำลังจะเคลิ้มๆ เจ้ามือซุกซนของเธอกลับมาลูบไล้เป้ากางเกงเขาเสียนี่“คุณหมอ คืนนี้จะหลับเลยเหรอคะ ไม่อึ๊บกันก่อนเหรอ” เธอถามเสียงหวาน หน้าตาอ้อนสุดๆ เบญจามินทร์ลืมตาขึ้นมองหญิงสาวแล้วก็อมยิ้ม“อยากเหรอ”“อยากค่ะ อยากอึ๊บกับคุณหมอ”“แต่คุณใกล้คลอดแล้วนะ อีกแค่สองเดือนกว่าๆ ก็จะถึงกำหนดคลอดแล้ว ผมว่าเราเพลาๆ ลงบ้างก็ดีนะ เดี๋ยวคุณจะท้องแข็งท้องเกร็งบ่อย” เขาเตือน แต่เด็กดื้อยังคงหน้างอ“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นิดหน่อยเอง” เธอยังคงงอแงไม
“ที่นี้หยุดตีโพยตีพายแล้วก็หยุดมโนได้แล้วใช่ไหม” คุณหมอถาม น้ำเสียงของเขายังคงนุ่มนวลอบอุ่นเป็นปกติ ไม่ได้แสดงท่าที่โกรธหรือโมโหออกไป ทำให้ปภาวรินทร์รู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น“ปราย... ปรายขอโทษค่ะ”“ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก รู้ไหมว่าผมเป็นห่วงคุณมากแค่ไหน หายไปเฉยๆ แบบนี้ แถมยังไม่รับโทรศัพท์อีกด้วย ไปเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาจะทำยังไง”“ปรายขอโทษ ปรายรู้ว่าปรายผิด ปรายงี่เง่า” เธอน้ำตาหยดแหมะๆ เบญจามินทร์เอามือปาดน้ำตาบนใบหน้าเธอออก“ผมไม่ได้ว่าคุณ ผมแค่อยากเตือนคุณ ไม่อยากให้คุณทำแบบนี้อีก ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาคุณเห็นว่าผมเป็นผู้ชายเจ้าชู้หรือไง ทำไมถึงหวาดระแวงและไม่เชื่อใจผมนัก” ชายหนุ่มเอามือปัดปอยผมที่ร่วงลงมาปิดหน้าขึ้นไปทัดหู ปภาวรินทร์ส่ายหน้าน้อยๆ เธอโผกายสวมกอดคุณหมอหนุ่มเอาไว้แน่น“ทีหลังปรายจะไม่ทำอย่างนี้อีกค่ะ”“ดีมากครับ ผมรักและเป็นห่วงคุณมากนะ”“ปรายก็รักคุณค่ะ”“ถ้ารักผม รักลูก หลังจากนี้ก็ช่วยหยุดทานขนมหวานได้แล้ว วันนี้คุณทานเค้กไป 5 ชิ้น เดี๋ยวเบาหวานก็ถามหาหรอก” เบญจามินทร์ดันร่างบางออกแล้วชี้นิ้วดุเหมือนเธอเป็นเด็กตัวน้อย ปภาวรินทร์อีกอัก“เอ่อ...”“ไม่ต้องเอาเรื่องผมมาเป็น







