ตอนจบ

เช้าวันต่อมา... ครอบครัว เพื่อนๆ หมอและเพื่อนสนิทของเบญจามินทร์ รวมถึงเพื่อนสนิทของปภาวรินทร์มาเยี่ยมกันไม่ขาดสาย ของเยี่ยมก็มีสารพัดอย่าง ทั้งแพมเพิส ผ้าอ้อม ขวดนม เสื้อผ้า ชุดสำลี ถุงเก็บน้ำนม อาหารบำรุง เยอะจนต้องเปิดห้องอีกห้องไว้สำหรับเก็บของเยี่ยม บางคนก็ให้ทอง ให้เงินสดไว้รับขวัญเด็กแฝด ทำให้คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ปลื้มใจยิ่งนัก

“โอ๊ย! หน้าตามันกวนตีนเหมือนแม่มันไม่มีผิด!” รพี่จ้องมองเด็กทั้งสองที่หลับปุ๋ยอย่างใช้ความคิด ปภาวรินทร์หยิบหมอนใบเล็กขว้างไปที่เพื่อนจอมปากมอม

“ตลกเหรอไง!”

“เอ้า! ก็จริงนี่... หน้าตากวนโอ๊ยแบบสุดๆ เหมือนแกเด้ะ ไม่ค่อยมีเค้าคุณหมอสักเท่าไหร่” รพีพิจารณาหน้าหลานทั้งสองต่อไป เขาเองก็เห่อหลานแบบสุดๆ เหมือนกัน ว่าที่พ่อเลี้ยงเมืองเหนือเล่นหอบเอาทองคำแท่งมารับขวัญนับสิบๆ บาท แถมยังมีเสื้อผ้าเด็กแรกเกิดไปจนถึงตอนโตด้วย

“ยังบอกไม่ได้หรอกว่าสุดท้ายแล้วจะเหมือนแม่หรือเหมือนพ่อ ต้องรอดูตอนโต เพราะหน้าเด็กจะเปลี่ยนไปตลอด” แพรวาบอก รพีครุ่นคิด

“ว่าไงเจ้าหนู โตขึ้นจะหน้าเหมือนใคร จะหน้าหล่อสุภาพเรียบร้อยเหมือนคุณพ่อ หรือจะหน้ากวนตีนเหมือนคุณแม่กันจ๊ะ” รพี่ถามเด็กแฝดที่รู้ทั้งรู้ว่าเจ้าหลานแฝดไม่สามารถตอบได้ แต่ตั้งใจจะพูดกวนโอ๊ยเพื่อนเท่านั้น

“ไอ้รพี! ปากแกนี่นะมันมอมยิ่งกว่าหมาวัดอีก ปากแบบนี้ใครจะเอาไปทำผัววะ!” ปภาวรินทร์พูดโพล่งไปอย่างไม่คิดและไม่ต้องเหนียมอาย เพราะตอนนี้ญาติผู้ใหญ่ฝั่งเบญจามินทร์กลับกันไปหมดแล้ว มีแต่เพื่อนๆ เธอทั้งนั้น เบญจามินทร์ได้แต่ส่ายหน้าระอากับบทสนทนาอันแสนน่าเวียนหัวของคู่กัดที่ฟัดกันเก่งแต่รักกันมากคู่นี้

“มันต้องมีคนหลงผิดสักคนนึงแหละน่า... ถ้า 30 แล้วยังไม่มีคนหลงผิดเข้ามา ฉันจะเอาท่อนไม้ทุบหัวแล้วลากเข้าถ้ำ” รพีพูดแบบกวนบาทาเพื่อนๆ หัวเราะกันครืน

“ไอ้รพี นี่มันยุคไหนแล้ว ไม่ใช่ยุคหินนะที่แกจะทุบหัวลากเข้าถ้ำแบบนั้นน่ะ” สายชลแทรกขึ้นมา รพียักไหล่อย่างไม่สนใจ

“ฉันสนที่ไหน ถึงเวลาเจอคนถูกใจคราวนี้ล่ะก็จะลากไปปล้ำในถ้ำซะเลย ไม่ต้องจงไม่ต้องจีบให้เสียเวลาหรอก อยากมีลูกเร็วๆ”

“ปากก็พูดไป พอถึงเวลาจะกล้าทำจริงหรือเปล่าพ่อสุภาพบุรุษ” สายชลอดแซวไม่ได้ เล่นเอารพีไปไม่เป็น เพื่อนๆ เขารู้ดีว่าถึงรพี่จะปากมอมแค่ไหนแต่ก็พกความเป็นสุภาพบุรุษไว้เต็มเปี่ยม

“คราวนี้จะเลิกเป็นสุภาพบุรุษแล้ว” รพีบ่นไม่เลิก

“บ่นเป็นตาแก่ไปได้ ไปๆ ไปกินข้าวกันดีกว่า ยัยปรายจะได้พักผ่อน ไว้เราค่อยไปเยี่ยมมันที่บ้านมะรืนนี้” แพรวาตัดบทก่อนจะลากเพื่อนหนุ่มทั้งสองออกจากห้อง เนื่องจากเห็นแล้วว่าเด็กแฝดกำลังจะได้เวลากินนม เพื่อนคงต้องการความเป็นส่วนตัว

อุแว้ๆๆๆๆ

พอเพื่อนๆ ของปภาวรินทร์ออกจากห้องปุ้บ เจ้าเด็กแฝดเหมือนจะรู้เลยร้องไห้จ้า เบญจามินทร์รีบเข้าไปอุ้มเด็กทั้งสองทันที

“รู้ดีจังเลยนะครับ ตอนมีคนอยู่ล่ะไม่ร้อง มาร้องตอนเขาออกกันไปหมดแล้ว” เบญจามินทร์แซว

“นั่นน่ะสิคะ ทำไมเป็นอย่างนั้น”

“ห้องคงเงียบเกินไปล่ะมั้งครับเลยรู้สึกไม่ปลอดภัย”

“มีอย่างนี้ด้วยเหรอคะ”

“ครับ ตอนอยู่ในท้องก็มีเสียงอื้อๆ พอออกมาเจอความเงียบคงไม่ชิน ผมเคยเจอเด็กบางคนร้องแบบโคลิค ทำอย่างไรก็ไม่หยุดจนต้องเปิดเครื่องดูดฝุ่น ถึงจะหลับ” เบญจามินทร์เล่าให้ปภาวรินทร์ฟัง เธอถึงกับเบ้ปาก

“ลูกเราจะเป็นอย่างนั้นไหมคะ”

“ภาวนาขอให้อย่าเป็นเลย เนอะเจ้าตัวเล็กเนอะ” คุณหมอพูดกับลูกอย่างอารมณ์ดี พอกล่อมลูกนอนแล้วเขาก็จะให้เธอนอน

“แป๊บนะคะ ปรายขอเข้าห้องน้ำก่อน อูย... แผลตึงจังเลยค่ะ” เธอบ่น ทำหน้าตาเจ็บปวด เพราะแผลที่เย็บบริเวณช่องคลอดทำให้เธอเดินไม่ถนัด แถมยังขับถ่ายไม่สะดวกอีกต่างหาก

“คุณต้องเดินให้เยอะมากกว่านี้ แผลจะได้ไม่ตึง”

“ปรายจะพยายามเดินให้มากกว่านี้แล้วกันนะคะ”

“น้ำคาวปลายังมีเยอะอยู่ไหม” เขาถามต่อ

“ก็เยอะอยู่ค่ะ แต่น้อยกว่าเมื่อวาน”

“ดีแล้ว ผมพาไปเข้าห้องน้ำนะ” คุณหมอประคองปภาวรินทร์ไปเข้าห้องน้ำ รอจนเธอทำธุระเสร็จแล้วก็พาเธอไปที่เตียง แต่บังเอิญเธอทำชุดโรงพยาบาลเปื้อนเลือด เบญจามินทร์จึงเปลี่ยนให้ภรรยาอย่างไม่รังเกียจ ปภาวรินทร์ซึ้งในน้ำใจของเขานัก เขาจัดแจงให้เธอนอนดีๆ แล้วปิดไฟหัวเตียงเพื่อให้เธอพักผ่อนอย่างเต็มที่

แม้ว่าปภาวรินทร์กับเบญจามินทร์จะวิตกกังวลเกี่ยวกับการเลี้ยงลูก แต่ครอบครัวของเบญจามินทร์ช่างแสนดี พากันมาอยู่เป็นเพื่อน ช่วยเลี้ยงเด็กน้อยทั้งสอง คราแรกจะให้เบญจามินทร์และปภาวรินทร์ไปอยู่บ้านใหญ่ แต่เบญจามินทร์ไม่สะดวกเพราะต้องดูงานโรงพยาบาลสาขาใกล้บ้านหลังนี้ เขาอยากใช้เวลาเดินทางให้สั้นที่สุด ไม่อยากฝ่ารถติด เพื่อที่จะได้กลับมาหาลูกหาภรรยาเร็วๆ คุณพ่อคุณแม่เขาก็เข้าใจเลยเป็นฝ่ายย้ายมาอยู่บ้านหลังเล็กนี้แทน

ในแต่ละวันบ้านหลังนี้ไม่เคยเงียบเหงาเลย เพราะน้องสาวและเพื่อนๆ สลับกันมาหาตลอด ทำให้คุณพ่อคุณแม่เบญจามินทร์พอได้พักบ้าง ตอนนี้คุณพ่อคุณแม่เบญจามินทร์กลายมาเป็นคนเลี้ยงลูกแฝดในตอนกลางวัน ส่วนช่วงเย็นปภาวรินทร์และเบญจามินทร์จะมารับช่วงต่อ

ตอนแรกเบญจามินทร์วางโครงการอยากให้ปภาวรินทร์ลาออกจากงาน แต่ทำไปทำมาเขาเปลี่ยนใจกะทันหัน เพราะไม่อยากมานั่งทะเลาะกับเธอบ่อยๆ คนเคยทำงานข้างนอก เคยออกไปพบปะผู้คน หากต้องมาเป็นคุณแม่ฟูลไทม์คงสติแตกไม่เบา ขนาดช่วง 3 เดือนแรกนี่เขาต้องเอาสำลีอุดหู ไม่อยากฟังเสียงบ่นเสียงงอแงของภรรยาตัวเอง พอปภาวรินทร์กลับไปทำงาน เธอก็ดีขึ้น ผ่อนคลายมากขึ้น ยิ่งได้อดีตอาจารย์แพทย์อย่างคุณพ่อคุณแม่เขามาช่วยเลี้ยงยิ่งทำให้ปภาวรินทร์คลายความกังวลไปได้มาก

“ตัวเล็กหลับแล้วเหรอคะ” ปภาวรินทร์เดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมกับเอาผ้าขนหนูเช็ดผมตัวเอง

“หลับแล้ว เป็นยังไงบ้าง ทำงานวันนี้เหนื่อยไหม” เขาถามด้วยความเป็นห่วง ปภาวรินทร์ส่ายหน้า

“ไม่เลยค่ะ ตั้งแต่ก่อนคลอดจนถึงตอนนี้ที่ออฟฟิศไม่ใช้งานปรายเยี่ยงทาสเหมือนเมื่อก่อนแล้ว งานน้อยลงมาก มีเวลาปั๊มนมกลับมาให้ไอ้ตัวเล็กทั้งสองด้วย ตอนนี้ตู้เย็นเราจะไม่พอแล้วนะคะ” เธอรีบบอกสามีเพื่อขออนุมัติเงินซื้อตู้แช่แข็งเพิ่ม

“ผมจะให้คนสั่งมา ตอนนี้นมคัดไหม” เขาถามแล้วเอามือวางบนหน้าอกอวบๆ คู่โตของเธอ

“คัดค่ะ อยากให้เจ้าตัวแสบดูดนมอยู่เหมือนกัน อึดอัดไม่สบายตัวเลย”

“ตัวเล็กเพิ่งหลับไปเมื่อกี๊นี้เอง ถ้าอึดอัดนักเดี๋ยวผมช่วย” เขามองเธอตาเป็นประกาย

“ขอบคุณมากค่ะ ปรายรบกวนคุณหมอหน่อยแล้วกันนะคะ เครื่องปั๊มอยู่ในเครื่องนึ่งในครัวค่ะ” ปภาวรินทร์บอกโดยไม่ได้สังเกตแววตาของคุณหมอ

“ใครบอกว่าผมจะลงไปหยิบเครื่องปั๊มนมให้คุณ” เขาย้อนถามกลับ ปภาวรินทร์ทำหน้าแปลกใจ

“ก็คุณหมอบอกว่าจะช่วย…”

“ผมจะช่วยดูดให้ต่างหาก ไม่ได้ช่วยลงไปหยิบเครื่องปั้มนมให้” ว่าแล้วเขาก็ดึงตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอด ปลดชุดคลุมอาบน้ำของเธอออก ก่อนจะจรดริมฝีปากลงไปยังเต้านมที่แข็งโป๊กอย่างกับยัดซิลิโคนเอาไว้

เขาออกแรงดูดหนักหน่วงทำให้น้ำนมไหลพุ่งเข้าปากชายหนุ่ม รสชาติน้ำนมจากเต้าไม่แย่นักกลับหอมนวลๆ ชวนกินมากกว่า มิน่า... เพราะรสชาติแบบนี้เลยทำให้ลูกเขาแทบจะแย่งเต้านมกันเลยทีเดียว ไม่ต้องถามว่าตอนนี้ขนาดเต้านมเธอใหญ่ขนาดไหน เรียกได้ว่าเอามือกุมไม่มิดแล้วล่ะ

“คุณหมอ... อื้อๆๆ” ปภาวรินทร์โอบกายเขาไว้แน่น เสียวสยิวไปหมดทั้งตัว เธอรู้ดีว่าถ้าเขาเปิดมาในรูปแบบนี้ไม่มีหรอกที่จะดูดนมให้เธออย่างเดียว กิจกรรมเข้าจังหวะต้องตามมาติดๆ ในไม่ช้า

พอมดลูกเข้าอู่ปุ๊บเขาก็จัดหนักจัดเต็มทันทีแบบตายอดตายอยากมาแรมปี ทั้งที่เขาอดมาไม่กี่เดือนเท่านั้น พอเขาลากลิ้นเรื่อยๆ ลงไปยังกลีบกายสาว ปภาวรินทร์ก็หยัดตัวขึ้นด้วยความเสียว ก่อนที่จะ…

อุแว้!!!

จบบริบูรณ์