INICIAR SESIÓN“ดูทรงแล้วมันไม่น่าจะรับผิดชอบนะ แกจะฟ้องร้องเหรอ”
“ใช่ ฉันจะฟ้องเรียกค่าเสียหาย เรียกค่าเลี้ยงดูเด็กจากมัน ในเมื่อมันไม่รับผิดชอบ จะมาให้น้องสาวฉันทำแท้งอีก ฉันก็ใช้ข้อกฎหมายเล่นงานมัน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“แต่แกอย่าลืมนะว่าถ้าให้ศาลสั่งบังคับให้มันเป็นพ่อเด็ก บังคับให้ส่งเงินเลี้ยงดูก็เท่ากับว่ามันมีสิทธิ์ในตัวหลานแกด้วย ถ้าวันดีคืนดีมันมาเอาหลานแกไปล่ะจะทำยังไง ทางบ้านโน้นมีความพร้อมมากกว่าทางแก ถ้าให้ศาลพิจารณาฝ่ายนั้นก็คงได้เปรียบชนะคดีแน่นอน” รพีถามอีก คราวนี้เล่นเอาปภาวรินทร์พูดไม่ออก เธอไม่ได้นึกถึงตรงส่วนนี้ไป
“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ต้องไปคุยกับยัยเปรมให้รู้เรื่อง นี่ก็อยู่ในช่วงสอบ มันคงเครียดไม่เป็นอันอ่านหนังสือ”
“แล้วไอ้เบื๊อกนั่นล่ะ” รพีถามถึงพ่อของเด็ก
“มันเก็บเสื้อผ้าข้าวของเผ่นกลับกรุงเทพไปแล้วตั้งแต่สอบเสร็จ” หญิงสาวพูดอย่างมีน้ำโห
“ไวฉิบหาย”
“รอให้ยัยเปรมสอบเสร็จก่อนฉันจะไปหามันที่บ้าน ต้องคุยกับพ่อแม่มันให้รู้เรื่อง”
“สภาพนี้พ่อแม่คงเข้าข้างลูกตัวเองแหงๆ ไม่ต้องสืบ”
“ลูกแหง่ ไม่ได้เรื่อง ไม่รู้ว่าน้องสาวฉันไปติดใจอะไรมันนัก หลงหัวปักหัวปำถึงขั้นจะทำแท้ง” ปภาวรินทร์บ่น เหนื่อยหน่ายปนกลุ้มใจเป็นที่สุด
“ยัยเปรมคงเครียด มืดแปดด้านเลยคิดสั้นแบบนั้น คงยังไม่รู้น่ะสิว่าผู้หญิงที่ทำแท้งเถื่อนนี่ตกเลือดตายกันหลายคนแล้ว อีกทั้งยังมีปัญหาที่มดลูกในระยะยาวอีก อนาคตถ้าเกิดไปเจอผู้ชายดีๆ ที่รักจริงแล้วเกิดอยากจะมีลูกก็ทำได้ยาก” รพีบอกปลงๆ ปภาวรินทร์หันไปมองเพื่อนชาย รพีเป็นคนที่เรียนเก่งมากคนหนึ่งแต่ติดนิสัยฮิปปี้ ใช้ชีวิตแบบเสรีชน ภาพลักษณ์เลยดูไม่เอาไหน แต่เขามีความเชี่ยวชาญด้านกฎหมายเป็นที่สุด
“นั่นน่ะสิ ที่ฉันไม่ให้มันทำแท้งก็ห่วงเรื่องนี้แหละ บาปก็ส่วนหนึ่งแต่อันตรายนี้ส่วนใหญ่เลย ประเทศไทยไม่อนุญาตให้ทำแท้งแบบถูกกฎหมาย นอกจากจะเป็นกรณีถูกข่มขืน ซึ่งต้องเป็นคดีอาญาอีก โอ้ย! ปวดหัว” หญิงสาวเอามือยกขึ้นกุมขมับตัวเอง
“แล้วนี่ถ้าคลอดมาใครจะเลี้ยง” รพีหันไปถาม
“จะใครซะอีกล่ะนอกจากฉัน แต่อย่างว่า... น้องสาวคนเดียวฉันยังทำงานหาเงินส่งมันเรียนได้ แค่เด็กคนเดียวทำไมฉันจะไม่มีปัญญาเลี้ยง”
“แม่พระจริงๆ”
“เอาจริงนะรพี ฉันน่ะอยากมีลูกจะตาย ฉันชอบเด็ก” เธอบอกแววตาเพ้อฝัน
“เอ้า แล้วทำไมไม่มี ตอนนี้แกก็พร้อมนะ ทั้งหน้าที่การงานฐานะการเงิน”
“พร้อมบ้าอะไร ยังขาดอยู่อย่างนึง...” เธอแย้ง
“ขาดอะไรวะ” รพีเกาหัวตัวเองแกรกๆ
“ขาดผออัวผัวไงล่ะ ไม่มีผัวแล้วจะท้องได้ยังไงล่ะวะ!” เธอพูดอย่างอารมณ์เสียง รพีหัวเราะพรืดหน้าดำหน้าแดง
“เออ ฉันก็ลืมไปว่าแกมันมัวแต่นั่งทำงานหาเงินงกๆๆ จะเอาเวลาไหนไปมีผัว เอาเป็นว่าตอนนี้แกก็เอาลูกของน้องสาวมาเลี้ยงไปพลางๆ ระหว่างรอผู้โชคร้ายที่จะมาเป็นผัวก่อนก็แล้วกันนะ” พูดจบมันก็หัวเราะชอบใจใหญ่ ปภาวรินทร์เอื้อมมือไปเบิ๊ดกระโหลกไอ้เพื่อนตัวดีหนึ่งป้าบ ก่อนที่รถยนต์จะเคลื่อนมาจอดที่หอพักนักศึกษา...
ปภาวรินทร์และรพีขึ้นไปที่ห้องพักของเปรมนีย์ เธอเคาะประตูสองสามครั้งก่อนที่น้องสาวจะเปิดออก เปรมนีย์เห็นพี่สาวที่เพิ่งคุยด้วยกันมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วยืนอยู่ตรงหน้าก็โผกายเข้ากอดเหมือนนกน้อยไร้ที่พึ่งพิง เด็กสาวสะอื้นไห้เสียงดัง ปภาวรินทร์สวมกอดเด็กสาวไว้แน่น
“ไม่เป็นไร ฉันจะดูแลแกกับลูกเอง” ปภาวรินทร์บอกน้องสาว เธอผละกายออกมาจากอ้อมกอดของคนเป็นพี่ มือปาดน้ำตาป้อยๆ เธอเพิ่งสังเกตว่าในห้องเปรมนีย์มีเพื่อนๆ นั่งอยู่เกือบสิบคน เป็นกลุ่มเพื่อนที่เธอรู้จักด้วย
“สวัสดีค่ะพี่ปราย” เพื่อนเปรมนีย์ยกมือไหว้เธอ
“สวัสดีจ้ะ”
“พวกหนูรู้เรื่องทั้งหมดแล้วนะคะ ตอนนี้บอกรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับพี่วศินไปแล้ว” เพื่อนน้องสาวบอก
“พี่ขอบใจมากนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ เปรมเป็นเพื่อนพวกหนู ยังไงพวกหนูก็ต้องช่วยดูแลอยู่แล้วพี่ปรายไม่ต้องเป็นห่วง เอ่อ... พวกหนูขอตัวก่อนนะคะ พี่ปรายจะได้คุยกับเปรม” เพื่อนๆ ของเปรมนีย์พูด ปภาวรินทร์มองเพื่อนน้องสาวอย่างนึกชื่นชมในใจ เด็กพวกนี้มารยาทดี
“จ้ะ”
“แต่ฉันไม่ออกนะ ฉันอยากรู้ว่าพวกแกจะคุยอะไรกัน”
เพื่อนน้องสาวน่ะมารยาทดี แต่เพื่อนเธอนี่มารยาทแย่ ปภาวรินทร์ส่ายหัวตัวเองเบาๆ มองรพีที่เดินไปทิ้งกายนอนบนเตียงเปรมนีย์โดยไม่ขออนุญาต แต่น้องสาวเธอไม่ว่าอะไรเพราะรู้จักสนิทสนมกับเพื่อนพี่สาวคนนี้ดี ตอนที่เธอมาเรียนเชียงใหม่ก็ได้รพีนี่แหละที่คอยดูแลคอยช่วยเหลือเธอทุกเรื่อง
“เพื่อนยัยเปรมน่ะมารยาทดี แต่เพื่อนฉันนี่มารยาทแย่มาก นอนบนเตียงยัยเปรมนี่ขออนุญาตหรือยัง” ปภาวรินทร์ด่า รพีไม่สนใจ
“ยัง แต่ไม่ขอหรอกเพราะฉันเป็นคนไม่มีมารยืด” รพีส่งสายตากวนบาทามาให้ เปรมนีย์หัวเราะคิก ลืมความกังวลไปได้ชั่วครู่เพราะความตลกของเพื่อนพี่สาว
“แกจะสอบเสร็จเมื่อไหร่” ปภาวรินทร์หันไปถามน้องสาว
“อาทิตย์หน้า”
“ถ้าอย่างนั้นสอบเสร็จแล้วแกรีบกลับไปกรุงเทพ จะได้ไปฝากท้อง”
“พี่ปราย เปรมมาคิดๆ ดูแล้ว เปรมว่าเปรมอยากทำแท้ง เปรมไม่อยากให้ลูกเกิดมาลำบาก กลายเป็นลูกไม่มีพ่อ แถมยังมีแม่ไม่เอาไหนอีก” เปรมนีย์บอกเสียงสั่นเครือ
“คิดอะไรบ้าๆ” ปภาวรินทร์เอ็ดน้องสาว
“ไม่ได้บ้านะคะ เปรมคิดอย่างนั้นจริงๆ”
“เปรม... รู้ไหมว่ากฎหมายคุ้มครองสิทธิ์ของทารกในครรภ์ตั้งแต่ปฏิสนธินะ เมื่อเขาอยู่ในท้องเราแล้วเขามีสิทธิ์ที่จะเกิดมาบนโลกใบนี้ แม้ว่าเปรมจะเป็นแม่ แต่เปรมก็ไม่มีสิทธิ์ไปฆ่าเขาตั้งแต่ยังอยู่ในท้อง มันผิดกฎหมาย” รพีพูดกับว่าที่คุณแม่มือใหม่ เปรมนีย์ก้มหน้าลง
“แต่คนอื่นเขาก็ทำกันนี่คะ”
“คนอื่นเขาทำกัน แล้วเราจำเป็นต้องไปทำตามเขาไหม ในเมื่อสิ่งที่เขาทำนั้นไม่ถูกต้อง” รพีย้อนถามกลับหวังให้เปรมนีย์คิดได้ เจ้าหล่อนส่ายหน้า น้ำตาซึม
เช้าวันต่อมา... ครอบครัว เพื่อนๆ หมอและเพื่อนสนิทของเบญจามินทร์ รวมถึงเพื่อนสนิทของปภาวรินทร์มาเยี่ยมกันไม่ขาดสาย ของเยี่ยมก็มีสารพัดอย่าง ทั้งแพมเพิส ผ้าอ้อม ขวดนม เสื้อผ้า ชุดสำลี ถุงเก็บน้ำนม อาหารบำรุง เยอะจนต้องเปิดห้องอีกห้องไว้สำหรับเก็บของเยี่ยม บางคนก็ให้ทอง ให้เงินสดไว้รับขวัญเด็กแฝด ทำให้คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ปลื้มใจยิ่งนัก“โอ๊ย! หน้าตามันกวนตีนเหมือนแม่มันไม่มีผิด!” รพี่จ้องมองเด็กทั้งสองที่หลับปุ๋ยอย่างใช้ความคิด ปภาวรินทร์หยิบหมอนใบเล็กขว้างไปที่เพื่อนจอมปากมอม“ตลกเหรอไง!”“เอ้า! ก็จริงนี่... หน้าตากวนโอ๊ยแบบสุดๆ เหมือนแกเด้ะ ไม่ค่อยมีเค้าคุณหมอสักเท่าไหร่” รพีพิจารณาหน้าหลานทั้งสองต่อไป เขาเองก็เห่อหลานแบบสุดๆ เหมือนกัน ว่าที่พ่อเลี้ยงเมืองเหนือเล่นหอบเอาทองคำแท่งมารับขวัญนับสิบๆ บาท แถมยังมีเสื้อผ้าเด็กแรกเกิดไปจนถึงตอนโตด้วย“ยังบอกไม่ได้หรอกว่าสุดท้ายแล้วจะเหมือนแม่หรือเหมือนพ่อ ต้องรอดูตอนโต เพราะหน้าเด็กจะเปลี่ยนไปตลอด” แพรวาบอก รพีครุ่นคิด“ว่าไงเจ้าหนู โตขึ้นจะหน้าเหมือนใคร จะหน้าหล่อสุภาพเรียบร้อยเหมือนคุณพ่อ หรือจะหน้ากวนตีนเหมือนคุณแม่กันจ๊ะ” รพี่ถามเด็กแฝดที่ร
“คุณหมอ! ช่วยด้วยค่ะ ปรายจะเอาลูกเข้าเต้ายังไงดีคะ ร้องพร้อมกันเลย” ปภาวรินทร์โวยวายลั่นห้อง พอคลอดเสร็จฮอร์โมนของเธอก็เปลี่ยนแปลงกะทันหัน มีอาการหนาวสั่นจนต้องรับประทานยาแก้ไข้ หนาวจนเป็นตะคริว แล้วยังมีอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ผิดปกติ วิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะตอนที่ลูกแฝดร้องไห้จ้าขึ้นมาพร้อมกัน“ใจเย็นๆ” เบญจามินทร์ปลอบภรรยาขณะที่กำลังอุ้มลูกคนแรกอยู่ ส่วนอีกคนอยู่ในอ้อมแขนปภาวรินทร์แล้ว“คุณหมอก็พูดได้นี่คะว่าให้ใจเย็นๆ ลูกร้องจะแย่อยู่แล้ว จะเป็นอะไรไหม แล้วปรายจะเอาลูกเข้าเต้ายังไง ปรายเจ็บหัวนม ฮือๆๆๆ” ปภาวรินทร์ร้องไห้อย่างสติแตก ทำให้เบญจามินทร์ต้องเอามือกุมขมับ“ใจเย็นๆ ก่อนค่ะพี่ปราย อย่าเพิ่งหงุดหงิดไปสิคะ ให้ลูกกินนมจากขวดก่อนก็ได้ ค่อยๆ สลับกันไป ตอนนี้น้ำนมอาจจะยังไม่มาหรือมาน้อย สักสองสามวันก็น่าจะมาเยอะแล้วค่ะ” เปรมนีย์ปลอบพี่สาว ทำให้ปภาวรินทร์ใจเย็นลงบ้าง เธอเอาลูกเข้าเต้าอย่างทุลักทุเล“ทำไมไม่ดูดละลูก นี่หัวนมแม่ไง โอ๊ยๆ” หญิงสาวยังร้องโวยวาย เพราะเอาลูกเข้าเต้าไม่เป็น เปรมนีย์ไม่รู้จะสอนยังไงเพราะเธอสอนใครไม่เป็นด้วยเช่นกัน เบญจามินทร์จึงเรียกให้พยาบาลมาสอนใหม่อีก
ในที่สุดวันที่เบญจามินทร์และปภาวรินทร์รอคอยก็มาถึง เบญจามินทร์ให้ปภาวรินทร์นอนรอคลอดที่โรงพยาบาลล่วงหน้าก่อน 3 วัน ระหว่างนี้เขาให้แพทย์ที่ดูแลการตั้งครรภ์ของหญิงสาวเข้ามาตรวจดูอาการและประเมินความเสี่ยงตลอดเวลา ชีพจรเด็กทั้งสองเต้นปกติ แฝดเบอร์หนึ่งเอาหัวทิ่มลงเตรียมพร้อมคลอด แถมปภาวรินทร์ยังเจ็บท้องถี่ๆ อีกด้วย เธอนอนนับอาการเจ็บท้องตลอดเวลา“เป็นยังไงบ้าง ตอนนี้เจ็บท้องถี่ขึ้นไหม” เบญจามินทร์นั่งข้างๆ แล้วกุมมือเธอไว้แน่น“ตอนนี้เจ็บทุกครึ่งชั่วโมงแล้วค่ะ” เธอบอก หน้าของเธอซีดๆ หัวคิ้วมุ่นขึ้น“ตอนนี้งดน้ำงดอาหารก่อนนะ เผื่อต้องผ่าคลอดฉุกเฉิน แต่ถ้าคลอดเองไหวก็คลอดเองนะ” เขาปลอบเธอ ปภาวรินทร์พยักหน้าน้อยๆ“ค่ะ”“เฮ้ย! เป็นยังไงบ้างยัยปราย จะคลอดหรือยัง” ประตูห้องพักผู้ป่วยแบบดับเบิ้ล VIP ถูกเปิดขึ้นโดยเพื่อนที่สุดแสนจะกวนบาทาอย่างรพี ที่มาพร้อมกับแพรวา สายชล และเปรมนีย์ ก่อนหน้านี้ก็มีเพื่อนหมอของเบญจามินทร์แวะเข้ามาเยี่ยมเยียนให้กำลังใจกันไม่ขาดสาย“ใกล้แล้วล่ะมั้ง” เธอตอบไปส่งๆ เพราะตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะเล่นหยอกล้อกับเพื่อนเหมือนอย่างเคย“สู้ๆ นะคะพี่ปราย” เปรมนีย์เดินมาให้กำลังใจพี
เบญจามินทร์เอามือไปวางบนหน้าท้องขนาดใหญ่ เขาก้มลงจูบท้องเหมือนทุกๆ วันที่ผ่านมา ในแต่ละวันเขาจะหาเวลาอ่านนิทานให้ลูกฟัง นอนลูบท้อง เจ้าเด็กแฝดนี่ก็ขยันถีบขยันทักทายเหลือเกิน ตอนนี้ก็เหมือนกัน พอลูบๆ ท้อง เด็กทั้งคู่ก็ถีบแข่งกันจนท้องยวบยาบไปหมด“ลูกเรานี่ซนตั้งแต่อยู่ในท้องเลยเนอะ” เขาคุยกับภรรยา แต่ปภาวรินทร์ไม่มีอารมณ์จะคุยด้วย เธอสะกิดเขายิกๆ“คุณหมอ...”“โอเคๆ ครับคุณภรรยา” เขาส่ายหน้าแล้วลุกขึ้นถอดเสื้อถอดผ้า ปภาวรินทร์ยิ้มกว้าง เธอเอามือลูบไล้ความเป็นชายแล้วดูดกลืนตัวตนจนเต็มปาก“อูย...”ปภาวรินทร์ดูดเลียจนความเป็นชายแข็งดุจเหล็กกล้า เขาจับเธอนอนลงแล้วอ้าขา สายตาจับจ้องไปที่ช่องทางสวาทแล้วก็ลงลิ้นเลียไปทั่วกลีบกายสาว ปภาวรินทร์ร้องครวญครางอย่างพึงพอใจ ยามที่เธอตะกายไปถึงฝั่งฝันท้องเธอก็แข็งเกร็งขึ้น“อืม... อ่าส์... อ๊ะ...”เบญจามินทร์จับสังเกตได้ เขาจึงเลือกที่จะไม่สอดกายเข้าไปในช่องทางรักของเธอ แต่เลือกใช้วิธีการดูดเต้านมของเธอเพลินๆ แล้วให้เธอดูดเจ้ามังกรจนน้ำรักพ่นออกมาเลอะปากแทน“เห็นไหม... ผมบอกแล้วว่าเดี๋ยวท้องแข็ง” เขาบ่นอีกพร้อมกับหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดริมฝีปากที่เปื้อนน
ปภาวรินทร์ลุกขึ้นยืนหลังจากปิดคอมพิวเตอร์ เธอบิดตัวไปมาแล้วก็เดินไปที่เตียง เห็นเบญจามินทร์นอนหลับปุ๋ยก็คิดอยากแกล้ง เธอเอานิ้วจิ้มๆ แก้มขาวใสของเขาเล่น และเอานิ้วเขี่ยริมฝีปาก มือหนาก็จับมือเล็กอันแสนซุกซนไว้เสียก่อน“ซนนักนะเรา ทำไมกว่าจะเสร็จถึงดึกนัก” เขาเอ็ด ปภาวรินทร์ยิ้มกว้าง“เพลินไปหน่อยค่ะ คืนนี้ได้เกือบสิบหน้าเลย”“ท้องแข็งไหม”“นิดหน่อยค่ะ” เธอเอามือลูบท้องตัวเองเบาๆ เบญจามินทร์ส่ายหน้าระอากับเด็กดื้อตรงหน้า เขาดึงเธอให้ทิ้งตัวนอนลงโดยศีรษะหนุนกับแขนกำยำ เบญจามินทร์ลูบแขนเธอเบาๆ ตอนนี้เธอน้ำหนักขึ้นเกือบสิบกิโลกรัม อวบอัดน่าฟัดไปหมดทั้งตัว เขาหลับตาลงกำลังจะเคลิ้มๆ เจ้ามือซุกซนของเธอกลับมาลูบไล้เป้ากางเกงเขาเสียนี่“คุณหมอ คืนนี้จะหลับเลยเหรอคะ ไม่อึ๊บกันก่อนเหรอ” เธอถามเสียงหวาน หน้าตาอ้อนสุดๆ เบญจามินทร์ลืมตาขึ้นมองหญิงสาวแล้วก็อมยิ้ม“อยากเหรอ”“อยากค่ะ อยากอึ๊บกับคุณหมอ”“แต่คุณใกล้คลอดแล้วนะ อีกแค่สองเดือนกว่าๆ ก็จะถึงกำหนดคลอดแล้ว ผมว่าเราเพลาๆ ลงบ้างก็ดีนะ เดี๋ยวคุณจะท้องแข็งท้องเกร็งบ่อย” เขาเตือน แต่เด็กดื้อยังคงหน้างอ“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นิดหน่อยเอง” เธอยังคงงอแงไม
“ที่นี้หยุดตีโพยตีพายแล้วก็หยุดมโนได้แล้วใช่ไหม” คุณหมอถาม น้ำเสียงของเขายังคงนุ่มนวลอบอุ่นเป็นปกติ ไม่ได้แสดงท่าที่โกรธหรือโมโหออกไป ทำให้ปภาวรินทร์รู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น“ปราย... ปรายขอโทษค่ะ”“ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก รู้ไหมว่าผมเป็นห่วงคุณมากแค่ไหน หายไปเฉยๆ แบบนี้ แถมยังไม่รับโทรศัพท์อีกด้วย ไปเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาจะทำยังไง”“ปรายขอโทษ ปรายรู้ว่าปรายผิด ปรายงี่เง่า” เธอน้ำตาหยดแหมะๆ เบญจามินทร์เอามือปาดน้ำตาบนใบหน้าเธอออก“ผมไม่ได้ว่าคุณ ผมแค่อยากเตือนคุณ ไม่อยากให้คุณทำแบบนี้อีก ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาคุณเห็นว่าผมเป็นผู้ชายเจ้าชู้หรือไง ทำไมถึงหวาดระแวงและไม่เชื่อใจผมนัก” ชายหนุ่มเอามือปัดปอยผมที่ร่วงลงมาปิดหน้าขึ้นไปทัดหู ปภาวรินทร์ส่ายหน้าน้อยๆ เธอโผกายสวมกอดคุณหมอหนุ่มเอาไว้แน่น“ทีหลังปรายจะไม่ทำอย่างนี้อีกค่ะ”“ดีมากครับ ผมรักและเป็นห่วงคุณมากนะ”“ปรายก็รักคุณค่ะ”“ถ้ารักผม รักลูก หลังจากนี้ก็ช่วยหยุดทานขนมหวานได้แล้ว วันนี้คุณทานเค้กไป 5 ชิ้น เดี๋ยวเบาหวานก็ถามหาหรอก” เบญจามินทร์ดันร่างบางออกแล้วชี้นิ้วดุเหมือนเธอเป็นเด็กตัวน้อย ปภาวรินทร์อีกอัก“เอ่อ...”“ไม่ต้องเอาเรื่องผมมาเป็น







